REO Speedwagon - Good Trouble (1982)

Na het fantastische 'Hi infidelity' is dit toch een beetje teleurstellend album.
De hoesfoto doet mij aan die van 'Breakfast in America' van Supertramp denken.

Vandaag dit album opnieuw beluisterd. 'Keep the fire burning', 'Girl with the heart of gold' en 'Back in my heart again' zijn de meest pakkende songs hier.
In Amerika werden er maar liefst 5 singles van dit album afgeplukt met wisselend resultaat: 'Keep The Fire Burnin', 'Sweet Time', 'The Key', 'Stillness of the Night' en het titelstuk. Het album zelf behaalde daar de 7de positie.

Absoluut geen slecht album van Kevin Cronin & Co, maar ook niet echt een uitschieter. Degelijke plaat dus, in Reo traditie gemaakt. Alleen is de felheid van de vorige albums er een beetje af. Op vinyl.

Geen onaardig album maar nummers van het niveau Keep on loving you of Take iton the run staan er niet op.

Prima album van reo. Stillness of the night kan ik maar genoeg van krijgen. Ill follow you, the key en keep the fire burning zijn de andere toppers van dit album.

Deze plaat wordt vaak weggezet als een half mislukte opvolger van Hi Infidelity. Qua verkoop viel-ie inderdaad fors tegen, met name in de VS, maar daar waren de verkopen van de voorganger dan ook wel enorm.

Muzikaal vind ik het nog steeds best in orde, al ben ik het met voorgaande sprekers eens dat dit album al net iets minder rockt dan de voorgaande platen. En daarmee was Good trouble het begin van de neergang, want opvolgende platen waren nog gepolijster en rockten nog minder.
Ik heb nooit zo begrepen waarom REO juist op het hoogtepunt van het succes zo'n gezapige koers insloeg. Misschien omdat ze dachten dat ze met ballads en softe rock nog beter zouden scoren. Niet helemaal onbegrijpelijk, want die tendens zat er in het muzikale landschap van de eerste helft van de jaren tachtig wel aan te komen, zie bijvoorbeeld ook soortgenoten als Styx en Journey. Maar bij die bands werkte het korte tijd, bij REO steeds minder, met uitzondering van die tweede Amerikaanse no 1-hit Can't fight this feeling.

Keep the fire burning is gezegend met een melodie die je maar moeilijk uit je kop kunt krijgen als je het nummer net gehoord hebt, en was alleen al daarom de terechte eerste single. Maar afgezien van nog een paar uitschieters (I'll follow you, het titelnummer en Stillness of the night) zijn de composities net iets te gemiddeld allemaal. Niettemin toch nog goed voor een ruime voldoende bij mij.

In de loop van de jaren ben ik deze lp steeds meer gaan waarderen. Ja, een zoete, misschien wat gehaast geproduceerde verzameling AOR, met soms wat al te gemakkelijke teksten. Toch, nu ik inmiddels een aardige verzameling commerciële rockplaten uit deze periode heb verzamelt, valt het allemaal wel mee met Good trouble. Die bizarre zalmroze hoes roept nu meer een prettig gevoel van nostalgie op, had ook van 10cc kunnen zijn ofzo. Als je van deze stijl/sound/tijd houdt, valt er veel te genieten. Uitschieter voor mij is Stillness of the night. Echte hits zoals die van High Infidelity staan er niet op, maar Good trouble is consistenter als album.

Every Now and Then klinkt wel erg als een (wat mindere) kopie van Take It on the Run.