Taste - On the Boards (1970)

zoveel lof over rory gallagher zelf, en dan geen commentaar op deze lp

waar zitten de fans

de naam Taste zal misschien niet bij een ieder bellen doen rinkelen, laat staan slide gitaren.

Bijna 8 maanden verder; en nog niemand die dit heeft beluisterd sindsdien?
Vreemd terwijl Rory Gallagher toch geen ombekende is hier.

Ja hoor ken Taste wel maar ben nog steeds bezig met invoeren en cd's op MuMe zetten en men kan niet alles tegelijk he!

Mooie cd met een paar rustige nummers en een paar rockers, ook het eerste hitje van Rory staat hier op nl. what's going on.

Ik heb aardig wat Gallagher in mijn collectie, maar nog geen plaat van Taste. Misschien toch een goed idee om van Taste eens iets uit te proberen, ligt waarschijnlijk muzikaal niet zo ver van Gallagher solo, toch?

Ik ga eerst zijn solo muziek leren kennen, dan ga ik me hier ook eens in verdiepen.

Rory Gallagher vind ik heel erg gave muziek hebben, is dit een beetje in hetzelfde straatje? Of even goed als Rory solo?

Wel erg te vergelijken met Rory. Hij is op Taste nog iets dominanter aanwezig (geen solo-piano) en iets experimenteler (met saxofoon bijvoorbeeld).

Duidelijke verbetering t.o.v. het debuut. De nummers zijn beter uitgedacht en de spontane sound is toch behouden gebleven. Deze boeit mij ook veel meer en neigt al wat meer naar het latere werk van Rory. Elk nummer hierop scoort ook (makkelijk) een voldoende.

Rory had een geweldige stem en speelde ook nog eens fantastisch gitaar(en saxofoon en harmonica op dit album). Het hoofdbestanddeel is blues-rock, met af en toe een folk-of jazz invloed.

Ik vind die jazz invloeden wel leuk moet ik zeggen. Het is voor het eerst dat ik Taste hoor, nadat ik al een paar jaar veel Rory luister (volgens mijn echtgenote: alleen maar Rory luister).... Ligt inderdaad in het verlengde van zijn solowerk, maar de sound is subtiel anders. Met name het basgeluid verschilt. Eerste indruk is positief.

Veel beter album dan het debuut.

Topalbum - blijft ook in 2018 nog altijd top klinken - guitar rock will never die

Productioneel beter, minder rommelig gespeeld, meer rock dan blues.
Betere composities en strakker ingespeeld.

Deze plaat is een ontzettende verbetering ten opzichte van het debuut dat meer lijkt op een demo-plaatje.