Colosseum - Daughter of Time (1970)

Niet iedereen is het blijkbaar met mij eens (lees zojuist het een en ander op internet), maar de machtige zang van Chris Farlowe maakt dit album voor mij tot een hoogtepunt in de discografie van Colosseum. Het is de eerste maal dat hij te horen is bij Colosseum, en dat maakt dit album extra spannend. Ik raak er eerlijk gezegd maar niet op uitgeluisterd: het werkelijk krankzinnig goede drumspel van Jon Hiseman, het toetsenspel van Arthur Greenslade, de mooie blazersarangementen... wat een weelde.
Dit studioalbum wordt afgesloten met een briljante live-track: The Time Machine met een adembenemende drumsolo van Hiseman. Gaat dit album horen, beste muziekvrienden...

Deze plaat is zoveel beter dan de eindscore doet vermoeden. Collosseum's mix van progrock, jazzrock en gewone rock is altijd zo in de puntjes verzorgd. Het is weer een avontuurlijke en veelzijdige plaat waarbij de zang van Farlowe positief opvalt. Colosseum bevat leden die later opduiken in Humble Pie, Uriah Heep en IF. Saxofoniste Barbara Thompson die als gast meespeelt verdient ook een vermelding.

Inderdaad ondergewaardeerd album. Muzikaal hoogstandje. Jammer dat er bij tijd en wijle 'n hete aardappel in Chris Farlowe's keelstem zit.
Overigen: vreselijk de vele reclame popups hier.