Kris De Bruyne - Van Mijlenver over de Grens (1996)

Als je het wil hebben over ondergewaardeerde artiesten, dan past deze man wel in dat lijstje. Zoals de Marco past in het lijstje van overgewaardeerde "artiesten". Met dit album krijg je de ingrediënten die Kris zo uniek maken. Er is een vleugje maatschappijkritiek zoals in 'De mening van de straat', een Vlaanderen dat heimelijk racistisch is, waar een rechtse partij veel stemmen haalt en waarvoor ik me diep beschaamd voel. In een later album komt het nummer 'Als ik maar geen Vlaming ben'. Begrijpelijk. Er is het vleugje ironie en sarcasme, zoals in beide 'Raadsels'. En er is vooral de pijn en vertwijfeling van, en het verlangen en de hunkering naar liefde. 'Het land aan de zee' is zo weemoedig, 'Gebroken hart' zo raak: ondanks dit alles is er nog zoveel om voor te leven. Beide nummers komen in een - naar mijn bescheiden mening - nog mooiere versie aan bod in het album 'Dertig jaar zwervend bestaan'. 'Eenzaam zonder meer' raakt hartverscheurend de relatie van een zoon met zijn moeder aan, hoe elke jongen toch wel een beetje een oedipoescomplex heeft. Jan De Wilde zong erover in 'Eerste sneeuw'. Deze man raakt je gewoon, geen vals sentiment en pathetisch gehuil, zoals bij de Marco, maar puur. Zowat bij het schoonste wat Vlaanderen te bieden heeft, en misschien wel goed dat hij onbekend en/of onbemind is. De massa is dom, welke Griekse filosoof zei dat ook alweer?

Prima plaat, 1 van Kris z'n betere. Groeimarge!

Ik kende de beste man niet, maar de benaming "Vlaamse Bob Dylan" en de links met Jan de Wilde en Raymond van het Groenewoud maakten me nieuwsgierig. Vandaag deze, "Zwervend Bestaan" en "Wedersamengesteld" weten te bemachtigen. Erg mooie plaat!