Chick Corea Elektric Band - To the Stars (2004)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Stretch
-
Check Blast (3:39)
-
Port View 1 (0:54)
-
Mistress Luck - a Portrait (5:32)
-
Mistress Luck - the Party (3:23)
-
Port View 2 (1:11)
-
Johnny's Landing (10:39)
-
Port View 3 (2:30)
-
Alan Corday (7:08)
-
Port View 4 (1:38)
-
Hound of Heaven (6:16)
-
Port View 5 (1:14)
-
The Long Passage (10:46)
-
Port View 6 (1:35)
-
Jocelyn - the Commander (5:02)
-
Port View 7 (2:32)
-
Captain Jocelyn - a Tribute by His Crew (2:03)
-
Captain Jocelyn - the Pianist (2:12)
0
geplaatst: 6 januari 2007, 16:44 uur
Ik ben me de laatste maanden meer in jazz gaan verdiepen en in mijn zoektocht is dit toch een van de hoogtepunten tot nu toe.
het eerste nummer greep me meteen naar de keel,
technisch hoogstaande compositie met in dit nummer de nadruk op het drumwerk van dave weckhl, het doet me zelfs denken aan de virtuoze stukken van dream theater en andere prog-groepen.
De port views klinken erg ambient, veel gebruik van electronica, rustig maar prachtig. een goede afwisseling met de andere meer up-tempo nummers.
Het mooiste nummer vind ik the commander. Ik loop al een week met dat pianodeuntje in men hoofd. De opbouw met de sax, het pianowerk van corea, het gebruik van de synths en andere electronica, de gitaarsolo,... alles klopt aan dit nummer. er gaat geen dag voorbij of ik moet dit nummer gehoord hebben!
Mistress luck is meer jazz, maar dan ook met synths en electrische gitaar naast de gebruikelijke sax en piano.
the pianist is chick corea alleen op piano, zoals ik van zijn solo-werk gewoon ben, maar er zijn effecten op het pianogeluid gestoken die ik nog nooit heb gehoord, echt iets apart en moeilijk te omschrijven.
De andere nummers moet ik eerst nog meer luisterbeurten geven...
4,5*
het eerste nummer greep me meteen naar de keel,
technisch hoogstaande compositie met in dit nummer de nadruk op het drumwerk van dave weckhl, het doet me zelfs denken aan de virtuoze stukken van dream theater en andere prog-groepen.
De port views klinken erg ambient, veel gebruik van electronica, rustig maar prachtig. een goede afwisseling met de andere meer up-tempo nummers.
Het mooiste nummer vind ik the commander. Ik loop al een week met dat pianodeuntje in men hoofd. De opbouw met de sax, het pianowerk van corea, het gebruik van de synths en andere electronica, de gitaarsolo,... alles klopt aan dit nummer. er gaat geen dag voorbij of ik moet dit nummer gehoord hebben!
Mistress luck is meer jazz, maar dan ook met synths en electrische gitaar naast de gebruikelijke sax en piano.
the pianist is chick corea alleen op piano, zoals ik van zijn solo-werk gewoon ben, maar er zijn effecten op het pianogeluid gestoken die ik nog nooit heb gehoord, echt iets apart en moeilijk te omschrijven.
De andere nummers moet ik eerst nog meer luisterbeurten geven...
4,5*
0
geplaatst: 17 februari 2007, 11:01 uur
Hier een link naar interviews met bekende artiesten en chick zelf over dit geniale album.
0
WPE
geplaatst: 3 september 2015, 13:46 uur
Tja, razend knap allemaal hoor, daar niet van. En als je het hele album beluisterd hebt, heb je ook het gevoel dat je naar de sterren bent geweest, want het is een hele lange reis.
De muziek is eigenlijk een lang stuk van 68 minuten, maar toch nog ingedeeld in tracks (die in elkaar doorlopen), wat m.i. niet had gehoeven. Er gebeurt erg veel op dit album, en het zijn stuk voor stuk geweldige muzikanten, maar op een gegeven moment krijg ik toch het gevoel, "zijn we er nog niet?"....
Wel frappant, eigenlijk zie je op de latere albums van Al di Meola ook zoiets: een heel lang stuk muziek, alle afzonderlijke delen gaan daar ook in elkaar over. En dan krijg je hetzelfde effect. Verzadiging. Maar...mooi hoor! Ik ben een grote fan van Chick Corea (en ook Al di Meola overigens)
De muziek is eigenlijk een lang stuk van 68 minuten, maar toch nog ingedeeld in tracks (die in elkaar doorlopen), wat m.i. niet had gehoeven. Er gebeurt erg veel op dit album, en het zijn stuk voor stuk geweldige muzikanten, maar op een gegeven moment krijg ik toch het gevoel, "zijn we er nog niet?"....
Wel frappant, eigenlijk zie je op de latere albums van Al di Meola ook zoiets: een heel lang stuk muziek, alle afzonderlijke delen gaan daar ook in elkaar over. En dan krijg je hetzelfde effect. Verzadiging. Maar...mooi hoor! Ik ben een grote fan van Chick Corea (en ook Al di Meola overigens)
* denotes required fields.
* denotes required fields.