Diana Ross - Workin' Overtime (1989)

Het contract met RCA werd met de release 'Red hot rhythm & blues' afgelost. Diana kreeg het aanbod om weer terug te keren naar Motown. Aanvankelijk was ze terughoudend, maar Berry Gordy (die inmiddels Motown al verkocht had aan MCA, maar nog wel bij het bedrijf werkte) maakte het een stuk makkelijker. Diana zou niet alleen een niet alleen zangeres zijn bij dat label, maar tevens voor een deel eigenares van het label. Diana besloot om voor 'Workin' overtime' samen te werken met Nile Rodgers. De man die in 1980 -samen met Edwards- zorgde voor haar best verkochte album tot op heden.
'Workin' overtime' werd een album in de stijl new jack swing. Een stijl die we nog niet eerder van Ross hoorden, en bedoeld was om een jong(er) publiek voor zich te winnen. Het verwachte succes werd met dit album niet gehaald, want dit bleek haar slechts verkopende (studio)album tot op dat moment , en zelfs tot op heden te zijn. Door middel van het uitbrengen van singles werd er getracht de succes van het album nieuw leven in te blazen maar dat is niet gelukt.
Echt raar vind ik het niet, want rond deze tijd werden er gewoon veel betere albums in de new jack swing-stijl uitgebracht, waardoor dit album in de schaduw stond van de betere releases uit die tijd. Bij ieder nummer ontbreekt de potentie om uit te groeien tot een hit(-single). Tekstueel en instrumentaal is het oké, maar nergens uitblinkend. Nummers als 'Bottom line', 'This house' en 'Keep on dancing' gaan wel, maar zijn niet bepalend geweest voor de status die Diana al geruime tijd verworven heeft, als een van de meest invloedrijke zangeressen ooit.