Millie Jackson - I Had to Say It (1980)

De stemmen van Gladys Knight en Millie Jackson zijn nauwelijks uit elkaar te houden. Millie vertelde eens in een interview dat ze daarom sexueelgetinte of andere expliciete nummers zong, omdat ze zeker wist dat Gladys dat nooit zou doen. Met ‘I had to say it’ is dat ook het geval. De titeltrack en tevens opener laat eerdere invloeden van hiphop horen, zo refereert Millie naar Kurtis Blow en Sugarhill Gang en bezingt ze onderwerpen die destijds nog als taboe werden beschouwd. Het leuke is dat ze weet dat sommigen (liever gezegd velen) haar teksten vulgair vinden, maar het interesseerde haar totaal niet. Vervolgens komt een prachtige soulvolle cover van Dobie Gray’s ‘Lovin arms’ die langzamerhand overloopt in een medley (The rap/Stranger/Reprise) waarin de bekende Millie monologen weer naar boven drijven – de medley is wat mij betreft wat de langdradig en zeikerig, maar het is zó typisch Millie Jackson. ‘I ain’t no glory story’ laat een combi horen van boogie/disco en miss Jackson benadrukt nog even dat ze nobody’s fool is. ‘It’s gonna take some time this time’ is een prachtige ballad dat laat horen dat Jackson ook in de jaren ’80 nog authentieke soulnummers kon maken. Bij het nummer ‘Fancy this’ krijgt ze hulp van Prince Phillip Mitchell die wat regeltjes meezingt, het mag niet baten, want het nummer is vrij snel vergeetbaar. Met ‘Ladies first’ keren we terug naar de discosound en hoewel het geen hoogstandje is, vind ik de vibe van het nummer wel erg fijn. ‘Sombody’s love died here last night’ is een ballad voorzien van mooie instrumentatie en de songtekst is minstens zo mooi. De afsluiter ‘You owe me that much’ heeft ook een heerlijke vibe, lekker funky en is mijn favoriete nummer op dit album. Lang niet alles op ‘I had to say it’ is even boeiend, maar mede door de nummers 2, 5, 7, 8 en 9 zit er toch wel een (ruime) voldoende in voor deze plaat.