of Montreal - Lousy with Sylvianbriar (2013)

Wauw, die eerste zinnen van Colossus! Heftig zeg...

Gelekt! Klinkt verrassend goed eigenlijk

Wat een verrassing dit! De laatste paar Of Montreal-platen waren mij te hysterisch, te melig, en vooral te gewild-funky, en dat Kevin Barnes dus ooit weer terug zou gaan naar het niveau van meesterwerkjes als Satanic Panic In The Attic, The Sunlandic Twins en Hissing Fauna, Are You The Destroyer? had ik echt nooit verwacht, maar misschien is deze zowaar nog een stukje genialer dan die platen. De teksten zijn tegelijk cynisch en ontroerend, Barnes stem in al zijn arrogante spleen heerlijker dan ooit, en de muziek is behoorlijk sixties, afwisselend rockend en barokkig en soms licht-spiegedelisch, met hier en daar een snufje folk en glam, maar Barnes geeft er constant genoeg een eigen draai aan om het toch helemaal van hem te laten zijn. 'Colossus', 'Sirens Of Your Toxic Spriti' en 'Obsidian Currents' zijn eng-mooie ballades, die zomaar voor altijd door je hoofd zouden kunnen blijven spoken en dat zou zeker geen straf zijn, maar de andere acht tracks - zelfs de paar die aanvankelijk misschien wat gewoontjes klinken - hebben allemaal een melodieuze overgang, tekstflard of geluidje dat je ernaar doet verlangen het steeds opnieuw te beluisteren en dan nog een keer en nog een keer. Zalige plaat!

Zwaar onder de indruk van de eerste luisterbeurt...dit is my cup of tea i.t.t. veel van de voorgaande albums. Nog maar een keer draaien