Bernard Herrmann - Cape Fear (1996)

Herrmann hield erg van scores veelal gecomponeerd op motief basis. Zijn ostinatos van films als North By Northwest zijn briljant, ook die van Cape Fear. Waar de componist vooral erg in slaagt is met dit herhalend motief het altijd zo te draaien en keren dat het weer uitstekend uit de verf komt, in vele verpakking oftewel instrumentatie. De primaire functie van Herrmann's score is puur om je angstig te maken en je mee te slepen in een helse wereld van een Max die steeds verder gaat in het volgen van een persoon. Herrmann verwoordt dit zó ontzettend groots en meeslepend, dat de spanning en angst er overweldigend hard wordt ingetimmerd bij een ieder die het hoort. Neem als voorbeeld de climax waarin veel regen en onweer en een close up van Max, met die donderende score. Die laatste confrontatie is ook een unicum qua opbouw van piek naar piek in energiek karakter, overigens zeer zorgvuldig opgebouwd, terwijl Caddy naar zijn prooi toe sluipt.

Bij de remake van Scorsese werd zowat exact dezelfde score opnieuw gebruikt. Elmer Bernstein arrangeerde het soms ietswat anders, maar wezenlijk weinig verschil. Alhoewel het meer is als Danny Elfman en Bartek deden voor de remake van Psycho (ook al van Herrmann).

Een waar meesterwerk en een perfect voorbeeld van 'hoe je iemand keer op keer tegen het plafond krijgt van angst'. 5 sterren

En nog een tip: zet deze score keihard op als je van je buurvrouw, buurman, zus, broer, publiek of wie dan ook af wilt zien te komen. Hierbij garandeer ik succes. Niet goed? Dan gaat mijn repuatie eraan