Stereolab - Fab Four Suture (2006)

Hee, goed nieuws, een nieuwe stereolab!!

Jaa ik zag deze vanmiddag ook al staan hier. Lijkt me leuk, ben sinds kort toevallig Stereolab tegengekomen hier en het klinkt erg goed.

Als je pas kort Stereolab bent tegengekomen, heb je nog heel wat te ontdekken. Ik ben tijden lang verslaafd geweest. Maar heb het nu redelijk onder controle

Haha, okee mooi. Ik heb afgelopen weken verschrikkelijk veel muziek gekregen, dus ik heb nog wat te doen nu Stereolab er ook nog bij komt.

Lucky you! Mijn eerste kennismaking was 'Dots and Loops' en sindsdien...

Ik ga op zoek.

ik hoop dat ie anders is dan de vorige twee platen die mijn inziens te veel op elkaar leken.

Same... ik hoop eigenlijk ook dat Stereolab weer eens iets echt nieuws laat horen. De laatste albums waren wel goed, maar de vernieuwing lijkt er sinds 'Dots & Loops' toch wel uit te zijn.

Kyberneticka Babicka is in ieder geval een dikke 5 sterrentrack.

De overige tracks van dit plaatje doen de tijd rustig weg tikken. Verder vrij weinig wat eruit springt. Nummer 1, 2, 5 en 6 zijn dan toch wel de betere nummers.

Aardige muz(ie)(a)k voor op een saaie zonnige zondagmiddag (en dat is het nu ook net niet, het regent/sneeuwt hier al een tijdje)

3 *** want Kyberneticka Babicka (zowel Part 1 als Part 2 ) is toch wel een geniaal heerlijk nummer

Echt vernieuwend is de muziek van Stereolab al een paar jaar niet meer, maar kwalitatief is het nog altijd zeer hoogstaand en ik krijg er nog altijd geen genoeg van. In de (inmiddels behoorlijk imposante) discografie van Stereolab is dit album denk ik het meest poppy en ook zeker 1 van de toegankelijkste albums.

Het is vooral moogpop met kekke trompetjes, speelse basloopjes en aan Franse chansons herinnerende melodieën waarmee Stereolab hier voor de dag komt. Elk nummer klinkt erg aanstekelijk en is zeer clean geprocuceerd.

Een speciale vermelding verdient het supercatchy en repetitieve nummer Kyberneticka Babicka, dat klinkt als de soundtrack van een feelgoodfilm uit de jaren '60 en waarvan beide delen nagenoeg identiek zijn. Een ideaal openings- en slotstuk van een vertrouwd klinkende, maar toch zeer imposante verzameling songs die snel in je hoofd en je hart blijven zitten en die op elke ochtend, middag en avond van elke willekeurige dag van de week de moeite waard is om te draaien. 4,5*.

Zoals Titan al aangeeft: 'gewoon' weer een vertrouwd klinkend album van de 'Lab. Het duurt even voortdat het album een beetje begint te leven want Kyberneticka Babicka vind ik eerlijk gezegd nogal een rare pastische. Maargoed, ik heb het al wel vaker gehad dat Stereolab's kwartje niet direct wilde vallen. Dat geldt eigenlijk niet of nauwelijks voor dit album, want na de opener worden het al snel weer de warme popbubbeltjes die voor Stereolab zo kenmerkend zijn. Volgens mij ben ik het ook wel met Titan eens dat dit één van hun meer toegankelijke albums is. Blij dat ze er nog zijn. 4* voorlopig.

Ik was werkelijk stomverbaasd door deze cd. Ik kon me totaal niet voorstellen dat iemand zoiets op plaat zou kunnen zetten. Dus snel nog maar eens geluisterd en nog eens. En het blijkt gewoon echt non-muziek te zijn. Heel vreemd. Poppy is prima, luchtig alla, maar dit is vluchtig. Als je het cd-doosje per ongeluk een kwartier laat openstaan, is er van het schijfje waarschijnlijk niets meer over.
Deze muziek ontkent zichzelf zó, dat het bijna surrealistisch wordt. Misschien dat dát is wat de toevoeger heeft bedoeld met 'avant-garde'.

Wie verder durft te luisteren dan zijn oren lang zijn, komt niet meer van dit album af. Dit is het album dat ik tot nu toe het vaakst heb geluisterd in 2006. Ik moet erbij zeggen dat ik meestal begin bij nummer 2, en eindig bij nummer 11, de beide Kyberneticka Babicka’s schieten vanuit kybernetisch oogpunt gezien gewoon wat te ver door. De tien songs die je overhoudt blinken stuk voor stuk uit door hun vrolijke enthousiasme, intelligente composities, goede instrumentarium (bof ik even dat ik van orgeltjes hou), en hun fijne “popbubbeltjes” (mooi gevonden, Yak). Als iemand mij zou vragen of ik een melodieus album weet, dan zou ik denk ik deze aanraden. Want dat is dit: genieus & melodieus.

Maar ik snap het wel, dat er mensen zijn die dit niet zo hoog waarderen. Want het heeft hier en daar nogal wat Franse hoekjes, en ik kan me voorstellen dat het voor sommigen wat melig klinkt hier en daar, alsof je het niet echt serieus moet nemen. Echter ben ik van mening dat dit puur de interpretatie van de luisteraar is, en gelukkig neem ik dit album wel serieus. Omdat het in de breedte zo sterk is, is het moeilijk om je favorietjes te kiezen, dus voor de verandering ga ik eens niet op specifieke songs in. Mijn oordeel ligt zo rond de 4,25*

Niet zo mooi gelaagd als de voorganger, meer recht toe rechtaan en daarmee nogal poppy zoals hier al te lezen is. Maar ook weer een potentieel nummer voor de Lab-Top 10: 'Excursions into "oh, A-oh'.

Ik heb niet vaak een nummer zo zorgeloos, lieflijk en onbezonnen gehoord als Whisper Pitch. Ik kan er best in meegaan dat het nota bene vluchtig is, maar daaraan wel toevoegen dat vrijwel geen muzikant in staat is zijn muziek zo vluchtig, los fladderend te maken. Enorm gelukzalig, misschien wel dankzij dat er niets gebeurt. Eigenlijk is het totale vrijheid, dat nummer.

Destijds vond ik het best een tegenvaller. Daarom best lang zitten te lopen te staan verstoffen in mijn kast.
Maar toch blij 'm er weer uit te hebben gehaald.

Ja, het lijkt vooral het ene oor in en het andere uit te zijn. Maar het is dat momentje ín het oor zo fijn, dus dan zet je 'm nog maar eens op. En nog 'ns, en nog 'ns.

Live in Utrecht
Eye of the Volcano