The Songs of Jimmie Rodgers (1997)

Tribuutalbums kunnen soms behoorlijk tegenvallen. Niet zelden ontbreekt samenhang en verschilt de kwaliteit van de vertolkingen nogal. Dat valt bij dit album reuze mee. Behalve Bono's poging beluister ik de overige songs met plezier en vind ik het een lekkere plaat waarmee Jimmie Rodgers terecht even in het zonnetje wordt gezet door niet de minste artiesten, die door Bob Dylan voor deze hommage zijn gestrikt.

een eerbetoon aan de muziek van Amerikaans icoon Jimmie Rodgers (1897-1933) die tijdens zijn relatief korte carrière (1927-1933) circa 120 liedjes schreef, waarvan vele met anderen. de man overleed op de jonge leeftijd van 35 jaar aan de gevolgen van tuberculose. het nummer "Blue Yodel" was de springplank naar nationaal succes in zijn thuisland Amerika. het aantal artiesten die zich schatplichtig verklaarden aan zijn muziek is vrijwel oneindig met o.a. Johnny Cash, Bob Dylan, John Fahey, Lefty Frizzell, Merle Haggard, Jerry Lee Lewis, Willie Nelson, etc.

op dit album is een breed scala aan muziekstijlen te horen van blues, country, folk tot ragtime/vaudeville. fraaie bijdragen van o.a. Alison Krauss, Dickey Betts, Mary Chapin Carpenter, David Ball. Wilie Nelson en Steve Earle, waarbij de bijdragen van Iris Dement en Van Morrison er bovenuit steken.

de bijdrage van Bono, een wat vreemde eend in de bijt, raakt wellicht niet aan de essentie van het werk van Jimmie Rodgers, maar zijn stemmige, ingetogen versie van "Dreaming with Tears in My Eyes" in de vorm van een ballad met cello en viool klanken kan mij persoonlijk wel bekoren.

eerder verschenen tribute albums van andere iconen als Lefty Frizzell (Songs of Jimmie Rodgers, 1951), Merle Haggard ( Same Train, a Different Time, 1969) en recenter van singer/songwriter Steve Forbert ("Any Old Time, Songs of Jimmie Rodgers, 2002).

ondanks de diversiteit aan stijlen een alleszins genietbaar album met een waardige afsluiter "T For Texas" van Dwight Yoakam.

deelcitaat uit de liner notes van Bob Dylan (1996) die dit eerbetoon initieerde:

"Jimmie Rodgers of course is one of the guiding lights of the twentieth century whose way with song has always been an inspiration to those of us who have followed the path. A blazing star whose sound was and remains the essence of individuality in a sea of conformity, par excellence with no equal. Though he is claimed as the father or country music, the title is limiting and deceiving in light of today's country music and he wouldn't have understood it. In his time, he was better known as "The Singing Brakeman" or "Blue Yodeler" and hence in some circles, he has come to be known as "The Man Who Started It All", which is more to the truth for he was a performer of force without precedent with a sound as mystical as it was dynamic. His voice gives HOPE to the vanquished and humility to the mighty. Indeed, he sings not only among his bawdy, upbeat blues and railroading songs, but also Tin Pan Alley trash and crooner lullabies as well. He makes everything unmistakably his own and does it with piercing charm"