Elvin Jones - Live at the Lighthouse (1972)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Blue Note
-
Fancy Free (21:07)
-
New Breed (12:06)
-
Small One (7:10)
-
Sambra (13:13)
-
My Ship (8:52)
-
Taurus People (6:17)
-
For All Those Other Times / Announcement (4:43)
-
Happy Birthday (0:53)
-
Sweet Mama (15:32)
-
I'm a Fool to Want You (11:34)
-
The Children, Save the Children (8:01)
-
Brite Piece (13:19)
-
Children's Merry-Go-Round (28:27)
Links
Last.fm
0
Mssr Renard
geplaatst: 20 oktober 2023, 08:18 uur
Heel avontuurlijke dubbelplaat waarin Elvin Jones een kwartet leidt met twee saxofonisten (Grossman en Liebman) met Gene Perla op bas.
Grossman dubbelt op sopraan en tenor en Dave Liebman dat ook doet inclusief fluit.
Door het niet inzetten van een gitarist of pianist is het een rauwe set, waarbij de twee blazers veel vrijheid hebben bij het niet aanwezig zijn van akkoorden.
Elvin Jones had wel vaker de neiging geen pianist te vragen in zijn combo's. met name op zijn platen die in de jaren zeventig zijn verschenen. Daarnaast behoren zowel Liebman en Grossman in die tijd tot de veelbelovende post-Coltrane saxofonisten. Erg tof dat Elvin Jones ze vroeg in zijn kwartetten. Beide spelen ook op een aantal studio-albums van Jones uit deze periode (alsmede Steve Coleman, Joe Farrell en ook veteraan Frank Foster).
Op deze liveplaat dus Grossman en Liebman die met elkaar vechten om de aandacht. Een stevige, rauwe soms wat rockende ritmesectie stuwt de twee blazers nog eens extra aan.
Gave (wel wat lange) plaat, waarbij de 2lp van weleer is uitgebreid tot een 2cd tegenwoordig, wat het een nog langere plaat maakt. Trouwens; ook nog eens een fantastische hoes.
Nota bene: mijn review is voor de dubbel-lp (Fancy Free, Sambra, The Children, Save the Children, Sweet Mama, New Breed, My Ship)
Grossman dubbelt op sopraan en tenor en Dave Liebman dat ook doet inclusief fluit.
Door het niet inzetten van een gitarist of pianist is het een rauwe set, waarbij de twee blazers veel vrijheid hebben bij het niet aanwezig zijn van akkoorden.
Elvin Jones had wel vaker de neiging geen pianist te vragen in zijn combo's. met name op zijn platen die in de jaren zeventig zijn verschenen. Daarnaast behoren zowel Liebman en Grossman in die tijd tot de veelbelovende post-Coltrane saxofonisten. Erg tof dat Elvin Jones ze vroeg in zijn kwartetten. Beide spelen ook op een aantal studio-albums van Jones uit deze periode (alsmede Steve Coleman, Joe Farrell en ook veteraan Frank Foster).
Op deze liveplaat dus Grossman en Liebman die met elkaar vechten om de aandacht. Een stevige, rauwe soms wat rockende ritmesectie stuwt de twee blazers nog eens extra aan.
Gave (wel wat lange) plaat, waarbij de 2lp van weleer is uitgebreid tot een 2cd tegenwoordig, wat het een nog langere plaat maakt. Trouwens; ook nog eens een fantastische hoes.
Nota bene: mijn review is voor de dubbel-lp (Fancy Free, Sambra, The Children, Save the Children, Sweet Mama, New Breed, My Ship)
* denotes required fields.
* denotes required fields.