Saga - Images at Twilight (1979)

Het tweede album van Saga trekt de symfo-lijn nog verder door.
Ook hier weer 2 chapters die samen met de chapters op het debuut (en de volgende albums)
een science fiction verhaal vormen.
Hierop vinden we één van Saga's klassiekers in de vorm van You're Not Alone, een track die ze jaren later verschrikkelijk zouden herwerken op het pijnlijk slechte Pleasure & The Pain.
Prima album.

Ik heb hier nog nooit een bericht geplaatst

De enige plaat met Gregg Chadd (hij schrijft zelfs 1 nummer mee).

Een paar kanttekeningen bij deze plaat; ik vind See Them Smile en Slow Motion niet zo geweldig. Kant 2 is daarom ook stukken beter dan kant 1 (van de elpee). En de ddur is mij te kort. De plaat is af gelopen, voor je erg in hebt....

Jammer ook. dat ik alle nummers van deze plaat wel eens live heb gehoord (met name de kraker You're Not Alone) maar nog nooit het geweldige Hot to Cold...

De hoes is misschien wel de mooiste van Saga, ooit....

Vond het inderdaad gek dat dit album nog geen berichten had.


Vind ik ook de 2 zwakste nummers.


Een mooie hoes inderdaad, hoewel ik die van Full Circle de allermooiste vind.

Laatst gekocht op vinyl. Ik zag dat de originele (studio) versie van You're not alone erop staat dus dacht; meenemen die hap. Gelukkig zijn de overige nummers ook prima dus ik heb er een mooi Saga album bij
Opzich weet je min of meer altijd wel wat je krijgt voorgeschoteld maar toch is het altijd weer zo verrekte fijn luisteren. Stiekem ben ik deze band de laatste jaren behoorlijk gaan waarderen!

Fijn om te horen, dat je het wat vindt.

Heb je Silent Knight ook? Die lijkt hier enigszins op.

Jep, Silent knight had ik al en die lijkt inderdaad wel op deze. Zelfde sound en daardoor ook hetzelfde sfeertje. Zo uit m'n hoofd heb ik nu 7 lp's van ze; Silent knight, Images at twilight, Worlds apart, Heads or tales, In transit, Behavior en Wildest dreams. Oh en Marathon nog op cd...

Als liefhebber van melodieuze rock, zou ik als ik jou was nog Generation 13 en Security of Illusion er bij nemen

Nog steeds een genietbaar album

Thanks! Ga ik t.z.t. zeker achteraan.

Na het overtuigende debuut is dit een klein stapje terug. Het ontbreekt hier aan echte krakers die het album memorabel hadden moeten maken. De opener It's Time en You're Not Alone zijn nog de beste hier, de overige nummers laten horen dat de band haar trucje al ontdekt heeft. Saga doet dan ook vooral waar het goed in is met speelse ritmes, uitbundige toetsen en af en toe een gitaar die echt mag roken.

Ik vind juist kant 2 veel sterker, met Hot to Cold, Mouse in a Maze, het schitterende Images en ook wel het geinige Take it or Leave It.

Kant 1 kent de zwakke Slow Motion en See Them Smile... Stiekem heb ik persoonlijk You're Not Alone nooit zo leuk gevonden.

Prima tweede album van deze Canadese band. Heerlijke symfo rock met leuke keyboardpartijen. Hier en daar klinken ze zelfs voor tegenwoordige begrippen nog origineel en uniek en dat is erg knap.

Alleen Mouse in a Maze, bah, die hadden ze beter weg kunnen laten.
Verder een prima album!

Ik vind Mouse in a Maze het beste nummer van het album. Zo kunnen smaken verschillen.

Saga gaat hier meer richting de rock dan op de eerste plaat. Het vertrek van Peter Rochon zorgde er voor dat er even geen lead-keyboardist in de band was. Wel heeft de band veel aan de sessiemuzikant Greg Chadd, die flink bijdraagt aan songwriting en keyboardpartijen.

Deze plaat kent veel fanfavorieten, maar (ik denk) ook het vervelendste nummer van de band: Slow Motion. Ik heb het altijd wel een leuk nummer gevonden. Even wat minder gitaar, een dikke funky baslijn en lagen synths. Saga is altijd een band van uitersten geweest.

De wat meer epische nummers zitten aan het eind van de plaat. De heavy rock van Hot to Cold en Mouse in a Maze laten de vurige, agressieve kant van de band horen. Images heeft de meeste instrumentale stukken, en sluit daarmee het meeste aan op de sound van het debuut.

Het inventieve drumwerk van Steve Negus op Hot to Cold en You're Not Alone is trouwens ook fenomenaal.

Voor de geinteresseerden: op de cd Phase One staan demoversies van You're Not Alone, Hot to Cold, Mouse in a Maze en enkele tracks die deze plaat niet hebben gehaald, waarvan Old Man, Half the Time en Hangman wel echt erg fraai zijn.

Jezus. Als je wat wilt intypen , komt er een verschrikkelijke reclame doorheen. Zodat je niet eens op het 'plaatsen' blokje kan drukken. Doodziek wordt je ervan. Commerciële bullshit.
Oef..dat is eruit

Inderdaad! Is me al een tijdje een ergernis van hier tot....

Bij een stapeltje lp's voor niet veel zaten ook wat platen van Saga. Toch meegenomen, ik ken de groep eigenlijk niet zo goed. In die jaren eind 70 begin 80 lag mijn favoriete muziek toch wat elders. Dan is het wel leuk om na zoveel jaar toch maar eens vast te stellen of je deze muziek bewust wat links hebben laten liggen.
Op zich zal de stijl (melodieuze prog en soms hard rock) me nooit echt aanspreken, hoewel ik wel kan genieten van bepaalde stukken daartussen. En de hoes vind ik ook wel leuk. Uit die tijd heb ik wel een paar platen van After the Fire, wel wat vergelijkbaar. Een nummer als 'slow motion' vind ik helemaal niks, zelfs irritant.
Kant 2 vind ik in ieder geval wat beter, het rockt meer, muzikaal ook wat interessanter.
Toch blijft het moeilijk een album op waarde te schatten, als het niet helemaal je stijl is, om dan heel laag te gaan zitten vind ik ook niet terecht. Dan maar op veilig. Images vind ik op zich wel een aardig nummer.

Dat is sympathiek, en zouden meer users moeten doen. Overigens vind ik deze plaat ook wat wisselvallig en absoluut niet hun beste.

Ben trouwens al tijden geen echte Saga-liefhebber meer. Misschien komt dat ooit weer.

Rond 1983/1984 werd ik op school via andere muziekliefhebbers geattendeerd op een Canadese band die een soort Rush light zou zijn. Silent Knight was mijn eerste kennismaking, Images At Twilight volgde snel op lp. De combinatie pop/rock en symfo maakte me instant fan. Korte nummers worden afgewisseld met langere waarin lekker geduelleerd wordt tussen gitaar en toetsen. Ik breek graag een lans voor het gitaarspel van Ian Chrichton want hij heeft echt een unieke stijl. In tegenstelling tot een Carlos Santana maakt hij weinig gebruik van sustain maar dempt hij de noten af waardoor je een nogal staccato spel krijgt. Een unieke en zeer ondergewaardeerde gitarist.

Op Images At Twilight staan louter sterke nummers met wat mij betreft een eervolle vermelding voor Images en Mouse In A Maze.

Op Images At Twilight gaat de band verder met hun chapters die in willekeurige volgorde het leven van een jonge Einstein behandelen.

You're Not Alone is een vaste waarde in de live set. Ik heb Saga tussen 1995 en 2011 8 keer live zien optreden. Een enorm sympathieke band met fantastische muzikanten. Jammer dat Steve Negus en Jim Chrichton niet meer meedoen.

Tenslotte, de albumhoes is één van de mooiste die ik ken.

Ook mijn eerste kennismaking met Saga, zo ergens begin jaren 90. Ik moest er erg aan wennen, die funky tonen, de elastieken melodieën. Images vond ik wel meteen erg mooi. Pas jaren later, via House of Cards, werd ik echt een 'fan', alles gekocht van de band wat ik kon vinden, en in 2014 naar een concert geweest.

Ik was direct fan toen ik 12 jaar oud was en Behaviour hoorde. Later de rest uiteindelijk erbij 'gespaard'. Maar mijn liefde voor deze band is momenteel wel redelijk bekoeld.

Heb ze 1 keer live gezien, tijdens hun 25jarige bestaan. En dat vond ik vreselijk overprikkelend en druk gedoe. Ben daarna nooit meer naar een concert van hun geweest. Maar hun studioplaten draaide ik tot voor kort best veel. Ik heb (geloof ik) ook alles wel op lp. Op dit moment wordt ook alles (ook de >1990-platen) allemaal op vinyl uitgebracht, maar van mij hoeft dat niet meer.

Hun debuut, Silent Knight, World's Apart, Heads or Tales en Behaviour vind ik hun beste platen. Ik vind Saga namelijk leuker als pop-band dan als prog-band.

Als fan groei je min of meer mee met je favoriete bands. Behaviour in 1985 was de eerste album die ik niet met terugwerkende kracht hoefde te leren kennen. Al viel het niet mee. Gelukkig was daar het eindschot Goodbye (Once Upon A Time). De albums daarna waren tot 2009 gelukkig allemaal raak. En na terugkeer van Michael Sadler ging het weer de goede kant op.

Behaviour en House of Cards zijn wel mijn favoriete platen van Saga. Oh, en Silent Knight! De enige platen die ik kocht op de dag van verschijnen (of heel kort daarop) zijn 20/20, Spin it again- Live in München en Sagacity. Mis nog wel een handjevol albums, zoals 10.000 days en Network.

Ja , dan moet je effen. Heb 34 albums van ze. Op een paar na , allemaal de moeite waard.

Niks aan toe te voegen! Fantastische gitarist. Maakt ook live veel indruk. Op mij althans wel. Heb de band twee keer live gezien. Beide keren was ik behoorlijk onder de indruk van wat ik zag en hoorde.

Saga's tweede plaat is wat compacter dan hun debuut. Nog altijd met Paul Gross als producer werkt Saga haar sound verder uit. Een vorm van hardrock, doorspekt van synth-riffs. De gitaar staat op deze platen nog ver in de achtergrond, en zijn het vooral de drums van Steve Negus die de band een beetje een rock-sound meegeven. De gitaarsolo's staan dan weer wat harder in de mix en op bepaalde songs die wat meer leunen op een gitaarriff zoals Mouse in a Maze en You're Not Alone hoor je de gitaar wel wat meer naar voren.

Deze plaat wordt helaas wat opgevuld met niemendalletjes als See Them Smile, Slow Motion en Take It Or Leave It, waarvan ik die laatste dan wel weer erg leuk vind.

Van alle progrock-bands die de nieuwe generatie kenmerken (lees: jaren tachtig) vind ik de sound van Saga redelijk uniek. Ik kan de band niet zo heel snel vergelijken met een andere band uit deze tijd. Eigenlijk is Saga gewoon een pop-rock band met wat progressieve invloeden (zoals bijvoorbeeld Toto).

Ik ben in mijn leven altijd 'fan' gebleven en dit fan-zijn gaat als een jojo op-en-neer. Nu ik wat meer afstand kan nemen, omdat ik mezelf niet echt meer fan noem, merk ik wel dat het altijd een schot in de roos is.

De drumpartijen op deze plaat (net als op het debuut) zijn wel erg inventief, en ik vind dit ook een gave plaat om mee te drummen.

Deze heb ik ongeveer 35 jaar geleden gekocht als eerste Saga cd. Nog altijd favoriet. Uniek geluid had Saga in die dagen. Fijne nummers als Images. Ook wat nummers als Mouse en Slow Motion waarvan ik me kan voorstellen dat velen dit wat rare muziek vinden. Hoe dan ook ik blijf het aangenaam vinden.

Om te beginnen ik ben geen progrock fan. Maar voor dit album heb ik op de een of andere manier altijd een zwak gehad. Gewoon een band die zonder al te veel gepiel lekker aan het musiceren is. Ik zit terwijl ik dit typ lekker buiten op mijn balkon met een drankje en de koptelefoon op weer eens dit album te beluisteren . En weer kan ik het goed hebben en geniet ik van de muziek. En daar gaat het uiteindelijk om. Dus voor mij lekker vier sterren

Via vrienden van mij leerde ik begin jaren 80 Saga kennen. Als groot liefhebber van progrock moest ik toch wel even wennen aan hun in mijn ogen aparte sound, met enige jazzrock invloeden. Yes, Genesis, ELP.....dat was progrock waarmee ik was opgegroeid en Saga vond ik aanvankelijk een vreemde eend in de bijt. Slecht was het zeker niet, integendeel. "Wennen".... dat was het. Op de een of andere manier is het nooit mijn allerfavorietste band geweest, maar toch....sommige nummers zijn gewoon ijzersterk.
De liveplaat In Transit vind ik op de eerste drie nummers magnifiek. Van alle studioalbums die ik van ze ken springt deze Images at Twighligt er bovenuit. Eigenlijk is deze plaat over de hele lengte mooi, met nummers als Mouse in a Maze en You're not Alone als uitschieters. Maar de ware uitschieter is het nummer IMAGES, dat vind ik dus echt he-le-maal geweldig met dat lange piano intro, het subtiele middenstuk en het prachtige symphonische slotgedeelte. Als ik een top 10 zou moeten samenstellen van de mooiste nummers die ik ken, dan staat Images daar zeker tussen.