Alpha Wave Movement - Drifted into Deeper Lands (2001)

Drifted Into Deeper Lands is het vierde album wat de Amerikaan Gregroy Kyryluk onder de naam Alpha Wave Movement uitbrengt. Gregory Kyryluk is al sinds 1992 bezig met het maken van electronisch muziek. Zijn eerste composities waren duidelijk geïnspireerd door de Berlijnse School, maar later kwamen daar ook invloeden van onder ander Brian Eno, John Serrie en Steve Roach bij. Tevens is hij een liefhebber van de filmmuziek die door John Wiliams wordt gemaakt.

Dit vierde album gaat voorzichtig van start. Uit de diepte komt eerst een lage toon, waana een mooi wijds beeld van een landschap wordt geschilderd. Na verloop van tijd komt de track Drifted Into Deeper Lands op gang, waardoor ik een gevoel krijg dat ik steeds verder van de bewoonde wereld raak. Na een tijdje komt er een rustige sequencer in het stuk en zijn er piano tonen te horen die goed de leegte omschrijven. Aan het einde van het stuk heb ik dan ook het idee dat ik in een andere wereld ben terecht gekomen.

Silent Promise gaat heel zacht van start met klanken die me aan glas doen denken. Verder roept het een sfeer op van vroeg in de morgen. Bijna iedereen slaapt nog en een enkeling is op pad door een mooie omgeving in de natuur. Het is één en al rust wat er te horen is en ik kan me voorstellen dat je er bij in slaap kunt vallen. Awakening te Sand Spirits begint zacht en roept al snel een gevoel op van in een woestijn te zijn beland in Afrika. Slangen zoeken een veilig heen komen, waardoor er een groot warm gebied achterblijft waar schijnbaar niets leeft. Toch is er wel wat voelbaar, wat welicht de geesten van het zand zijn.

Heel zacht is het begin van That Which Remains. Het roept daarmee een beeld op of de zon heel langzaam aan de kim verschijnt. Hierna heb ik het idee dat ik door de ruimte zweef. Net als ik dat denk lijkt het wel of ik van een afstand zie dat iemand bezig is met een ritueel. Qua muziek doet het me aan Steve Roach denken. Haast verstilde muziek die nog voldoende heeft te vertellen. Het begin van de track Another Time...Another Place is behoorlijk statig te noemen. Verder roept het een sfeer op van los te zijn van de materie. Als er later subtiele drums zijn te horen krijg ik het gevoel of ik aan een reis door de tijd ben begonnen. In alle rust kan ik genieten van wat voorbij komt.

Suspended in the Hanging Gardens is qua titel al mooi te noemen. Als de eerste noten van deze track zijn te horen heb ik al snel het gevoel of dat ik in Azië ben beland. Om me heen een vreemde tuin die rust uitstaalt. Daarnaast roept het ook een sfeer op die me aan heel dun glas doet denken waar een stofdeeltje in staat is om het te doen breken. In een haast klassieke sfeer begint Canyon Clouds en op de achtergrond is de wind te horen die door de canyon gaat. Niet veel later heb ik het idee dat ik in een bootje zit met om me heen de indrukwekkende rotsen waar dit gebied uit bestaat. Een mooi eind van een album waar uiteenlopende sferen op zijn te horen. Het afgelopen uur heb ik muziek gehoord die een ruime voldoende waard is.