Axess - First Light (2002)

Axess is een muzikaal project waar Axel Stupplich voor verantwoordlijk is. Deze muzikant, die in 1967 op de wereld kwam, speelde eerst in de band Pyramid Peak die op de Berlijnse School was gestoeld. Naast dit alles is Axel Stupplich liefhebber van de muziek die door Tangerine Dream, Jean Michel Jarre en Kitaro wordt gemaakt.

En dan is dit First Lights zijn eerste solo album. De track Awakenig begint erg rustig en doet een beetje denken Shine On You Crazy Diamond van Pink Floyd. Zodra de sequencer wordt gestart is deze sfeer weg en wordt ik langzaam een best mooie wereld van electronische muziek ingetrokken. Goed het is nog niet top en de productie is wat aan de doffe kant, maar er is wel te horen dat iemand gemotiveerd achter de toetsen staat. Met ruimtelijke klanken begint Distant Sun. Qua sfeer doet het wel wat denken aan de kosmische muziek zoals deze werd gemaakt in het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Lekker wat weg zweven in de gedachte dus. Echoes of Eternity begint behoorlijk sfeervol en na verloop komt er langzaam wat vaart in het stuk. Hier en daar vinden wat veranderingen plaats maar echt op gang komen doet het niet gelijk. Tot dat net voor het einde een mooi muzikaal verhaal in het stuk komt. Het heeft wat meeslepends.

First Light het titelstuk begint rustig en roept een gevoel op of het leven op het punt staat te beginnen. In de derde minuut komt er wat kracht in het stuk. In gedachte roept het bij mij filmpjes op die versneld worden afgespeeld om aan te geven hoe het leven is ontstaan. Wel is het hier wel jammer dat Axess wat blijf hangen in een bepaald sfeertje waardoor ik wat dynamiek mis wat het leven in wezen wel heeft. Shadows of Dawn begint met haast klassiek. Het roept bij mij een beeld op van in een concertzaal te zitten waar de strijkers nog aan het stemmen zijn. Dit groeit later uit in een best fraai stukje kosmische muziek. Halverwege het stuk vindt er een verandering plaats wat me wat doet denken aan of de zon aan de kim verschijnt. Het leven kan beginnen.

In een ietwat Jarre-sfeerte begint The Sermon het roept een beeld op van een feestelijke bijeenkomst, in het begin nog wat statig, maar zodra een priester zijn zege heeft gegeven kan het feest beginnen. Qua muziek moet ik hier wat aan de aan muziek van de Nederlandse band Peru denken. In een haast oosterse sfeer begint Infinity. Qua geluid doet het me wat denken aan Tangerine Dream ten tijde van Rubycon. Tot dat er ritme bijkomt wat me aan House doet denken en dat had Axel Stupplich beter niet kunnen doen.

En daarmee komt er dan een eind aan een best aardig debuut album wat ondanks de minpuntjes nog net een voldoende waard is omdat er genoeg leuke of boeiende zaken op zijn te horen, ondanks de wat doffe productie.