Andy Pickford & Paul Nagle - S.T.D.M. - Ramayana (2002)

De stad rukt op en een paar verdwaalde nudisten houden nog een rtiuele dans bij een beeld ut lang vervlogen tijden, met als hoop het tij nog te keren. Een verhaal wat bij mij opdoemt bij het aanschouwen van het hoesontwerp Nog voordat er één noot heeft geklonken roept het al een filosofische vraag op. Deze kwestie wordt nog eens versterkt bij het aanschouwen van de afbeelding op de achterzijde van het cd-doosje want daar prijkt een radiotelescoop opzoek naar het prille begin van het bestaan. Door dit gegeven laat het al een bijzondere kennismaking achter zich. De binnenzijde van het cd-boekje valt wat tegen, maar ja je kunt niet alles hebben. Het laat een donkere foto zien van de heren in hun studio. De heren geven aan in hun biografie beïnvloed te zijn door acts als Tagerine Dream en Klaus Schulze toen zij nog op de Berlijnse school zaten.

Met atmosferische geluiden begint het eerste deel van Disinformatsiya gevoelsmatig ben ik ver van hier. Er klinken wat herhalende tonen en daar boben zwevende klanken. Eenmaal op dreef heb ik het gevoel of ik in het luchtledige ben teecht gekomen. De aarde is een kleine blauwe stip geworden. De oude analoge bakken van synthesizers doen hier goed werk. Goede tjjden nar weleer herleven. De bassen die te horen zijn dooen heerlijk romig aan. Door al diie factoreen is de eerste track een mooie binnenkomer. Met wat spacegeluiden begint de tweeede track. Even waan ik mij in hte Midden Oosten. Lang duurt dit niet, want er word een sfeer gecreëerd waar het heerlijk op wegdrijven is van de materie. In het suk zit een prettig ritme. Het is een soort bolero maar dan anders. Na verloop van tijd ben ik loos van de grond. Op het geluid van een gedreven ritme heb ik het gevoel van in een prettige expeditie beland te zijjn. De stichters van de Berlijnse school hadeen er nog een puntje aaan kunnen zuigen.