Miles Davis - North Sea Jazz Legendary Concerts (2013)
mijn stem
3 stemmen
1
geplaatst: 21 september 2025, 21:51 uur
Opgenomen juli 1985, locatie tuinpaviljoen congresgebouw Den Haag.
Miles Davis is begin jaren tachtig bezig met een wederopstanding en kiest voor meer elektronica.
Helaas was ik destijds nog niet zover dat ik NSJ bezocht, dus helaas geen getuige van dit optreden geweest. Paar jaar later nog wel het genoegen gehad om, het grootste deel van het concert, op NSJ naar de rug van Miles te kijken. Het t-shirt van die Miles Davis tour moet hier nog wel ergens in de kast liggen (inmiddels ben ik paar kg gegroeid, dus het past niet meer helemaal lekker. Wel mooi aandenken).
Terug naar deze cd/dvd. Zeer de moeite waard, naar mijn mening, maar ik ben als groot Miles liefhebber een beetje bevooroordeeld.
Maar ach, hoor die trompet toch bij aanvang van de tweede track. Heerlijk!!! Scofield gaat in dezelfde track lekker los op gitaar. Mooiiiiiiiii.
Lekker uptempo slagwerk van Vincent Wilburn op Maze, in prima samenspel met de bas van de destijds nog piepjonge Daryl Jones.
Sax solo: Bob Berg.
Human Nature, bekend van Michael Jackson, geschreven door Steve Porcaro en John Bettis, is en blijft in de Miles uitvoering uniek. Misschien voor de niet Jazz liefhebbers ook wel te behappen. Toch?
Op Something On Your Mind gaan we weer verder waar we gebleven waren. Mooi samenspel van Miles met toetsenist Robert Irving III. Ik heb percussionist Steve Thornton nog niet genoemd. Bij deze….. ook zeer de moeite waard! Mijn hemel wat is die Scofield toch ook een fenomeen. Saxsolo van Bob Berg aan het slot van het nummer……. Fenomenaal.
Dan mijn uitvaart track: Cindy Lauper’s Time After Time in de Miles uitvoering. Weet nog niet of het deze uitvoering gaat worden of een andere live versie van het nummer. Wat ik wel weet is dat ik t.z.t. nog een allerlaatste keer ga liggen genieten in mijn kistje op dat podium en dan mag ik de oven in. Ik heb geen haast overigens, de finale mag nog wel een aantal jaren worden uitgesteld.
Mooie overgang op dit album naar Ms. Morrisine.
Heerlijk (dansbaar?) ritme hier. Had ik de percussionist al genoemd? Ja zeker! Ook in dit nummer weer lekker bezig. Zo’n nummer dat iedere luistersessie beter klinkt. Als dan bij aanvang van track acht Code M.D de solo van toetsenist Irving er bij komt is het feest compleet. Eerst heel ingetogen om na vierenhalve minuut nog een keer alle registers open te gooien.
Als je de CD koopt krijg je er een DVD bij inclusief twee bonus tracks. Moet bekennen dat ik, bij gebrek van een dvd speler, nog nooit deze heb bekeken. Laat ik nou net een paar maanden terug, voor het vakantieverblijf, een dvd speler hebben gekocht. Zal dat schijfje toch eens meenemen als ik die kant weer eens op ga.
Vanavond weer intens genoten van deze vijf kwartier durende concertregistratie. Heel fijn dat dit acht jaar na dato ergens uit de NSJ archieven is opgeduikeld en alsnog is uitgebracht.
Miles Davis is begin jaren tachtig bezig met een wederopstanding en kiest voor meer elektronica.
Helaas was ik destijds nog niet zover dat ik NSJ bezocht, dus helaas geen getuige van dit optreden geweest. Paar jaar later nog wel het genoegen gehad om, het grootste deel van het concert, op NSJ naar de rug van Miles te kijken. Het t-shirt van die Miles Davis tour moet hier nog wel ergens in de kast liggen (inmiddels ben ik paar kg gegroeid, dus het past niet meer helemaal lekker. Wel mooi aandenken).
Terug naar deze cd/dvd. Zeer de moeite waard, naar mijn mening, maar ik ben als groot Miles liefhebber een beetje bevooroordeeld.
Maar ach, hoor die trompet toch bij aanvang van de tweede track. Heerlijk!!! Scofield gaat in dezelfde track lekker los op gitaar. Mooiiiiiiiii.
Lekker uptempo slagwerk van Vincent Wilburn op Maze, in prima samenspel met de bas van de destijds nog piepjonge Daryl Jones.
Sax solo: Bob Berg.
Human Nature, bekend van Michael Jackson, geschreven door Steve Porcaro en John Bettis, is en blijft in de Miles uitvoering uniek. Misschien voor de niet Jazz liefhebbers ook wel te behappen. Toch?
Op Something On Your Mind gaan we weer verder waar we gebleven waren. Mooi samenspel van Miles met toetsenist Robert Irving III. Ik heb percussionist Steve Thornton nog niet genoemd. Bij deze….. ook zeer de moeite waard! Mijn hemel wat is die Scofield toch ook een fenomeen. Saxsolo van Bob Berg aan het slot van het nummer……. Fenomenaal.
Dan mijn uitvaart track: Cindy Lauper’s Time After Time in de Miles uitvoering. Weet nog niet of het deze uitvoering gaat worden of een andere live versie van het nummer. Wat ik wel weet is dat ik t.z.t. nog een allerlaatste keer ga liggen genieten in mijn kistje op dat podium en dan mag ik de oven in. Ik heb geen haast overigens, de finale mag nog wel een aantal jaren worden uitgesteld.
Mooie overgang op dit album naar Ms. Morrisine.
Heerlijk (dansbaar?) ritme hier. Had ik de percussionist al genoemd? Ja zeker! Ook in dit nummer weer lekker bezig. Zo’n nummer dat iedere luistersessie beter klinkt. Als dan bij aanvang van track acht Code M.D de solo van toetsenist Irving er bij komt is het feest compleet. Eerst heel ingetogen om na vierenhalve minuut nog een keer alle registers open te gooien.
Als je de CD koopt krijg je er een DVD bij inclusief twee bonus tracks. Moet bekennen dat ik, bij gebrek van een dvd speler, nog nooit deze heb bekeken. Laat ik nou net een paar maanden terug, voor het vakantieverblijf, een dvd speler hebben gekocht. Zal dat schijfje toch eens meenemen als ik die kant weer eens op ga.
Vanavond weer intens genoten van deze vijf kwartier durende concertregistratie. Heel fijn dat dit acht jaar na dato ergens uit de NSJ archieven is opgeduikeld en alsnog is uitgebracht.
* denotes required fields.
* denotes required fields.