Ulcerate - Vermis (2013)

Het verwoestende karakter van de voorganger van deze nieuwe plaat in gedachten houdende, is dit een plaat om naar uit te kijken! Hopelijk weten de Kiwi's het hoge niveau aan te houden!

Confronting Entropy is in ieder geval weer een gave track van deze Kiwi's. Het geluid is iets modderiger geworden ten opzichte van The Destroyers Of All. Ik hoorde wat invloeden van Hate Eternal en Immolation.

Een review: Ulcerate :: Vermis - enola

Eergisteren naar een concert van Ulcerate geweest, en dit album meegenomen. Eigenlijk kende ik alleen The Destroyers of All, maar na twee keer luisteren klinkt Vermis ook indrukwekkend.

The Destroyers of All opende mijn ogen voor technische death metal. Uiteraard was dat geen nieuwe term voor me, maar ik associeerde het vooral met zielloze muziek die vooral voor andere muzikanten interessant is. The Destroyers of All was anders: hoewel het een uitdagend album was om naar te luisteren, slaagde Ulcerate er toch ook bijzonder goed in om een hopeloos, overdonderd gevoel op mij als luisteraar over te brengen. Dat bracht me verder bij bands als Gorguts en Pyrrhon, waar ik me nu wat in het verdiepen ben.

Toen ik zag dat Ulcerate een concert in de buurt gaf, was het besluit een kaartje te kopen snel genomen. Die snelheid was uiteindelijk niet nodig, omdat de band voor een halfvolle zaal (een man of 60) stond te spelen. Ik had me voorgenomen om na het concert The Destroyers of All te kopen, maar de band had alleen hun laatste worp, Vermis, meegenomen.

Ook goed, dat album meegenomen.

Aangezien Vermis niet het eerste album van Ulcerate is dat ik luister, had ik een idee wat ik kon verwachten toen ik het voor de eerste keer opzette. Na de eerste luisterbeurt was ik derhalve niet zo beduusd als toen ik me voor het eerst door Destroyers heen had gewerkt.

Dat wil niet zeggen dat de muziek op Vermis niet wederom verschroeiend en intens is, met hoofdrollen voor de drums van Jamie Saint Merat en gitarist Michael Hoggard, die regelmatig tegen z’n eigen gitaarlijnen inspeelt en daarmee zorgt dat Ulcerate een veel dikker geluid heeft dan je van een drietal zou verwachten.

Qua opbouw is er met Fall to Opprobrium even een rustpuntje ingebouwd, wat mij niet slecht uitkomt. Vijftig minuten onafgebroken geweld is op het randje van wat ik aankan. Los daarvan vind ik de meeste nummers lastig om uit elkaar te houden. Dat is niet echt een probleem: Vermis gaat voor mij vooral om de sfeer.

Zoals Don Cappuccino al opmerkt, is het geluid wat smeriger geworden in vergelijking met The Destroyers of All. Het album klinkt hier en daar wel erg als een sonisch bombardement. Het past bij de sfeer van het album, maar ik ben eigenlijk ook wel benieuwd hoe het had geklonken met een wat dynamischer geluid.

Met Vermis heeft Ulcerate nogmaals een uitstekend technische death metalplaat afgeleverd. De nummers zijn van hoog niveau, het geluid is wat smeriger dan z’n voorganger, maar de verrassing van dat album was Vermis voor mij niet.

Vier dikke sterren.

4.0*

Dit is mijn eerste echt goede kennismaking met de band en die bevalt uitstekend. De sfeer is onheilspellend en loodzwaar. De muziek is heftig en er valt bijzonder veel te ontdekken. Dat maakt het soms ook wel een vermoeiende plaat. Overdonderend dat is wel wat de lading dekt ja.

Na aanleiding van het goede 2020 album, dat mij wat psychedelisch aandoet eigenlijk, wat meer Ulcerate aan het checken. Dan bevalt dit me misschien wel het meest, omdat de band hier klinkt als een monster dat uit een slijmerig moeras is getrokken. Terwijl eerder werk juist heldere precisiebommen waren waar veel details te horen zijn. Dat meer obscure bevalt me wel.