Goldheart Assembly - Long Distance Song Effects (2013)

Klassieke orkestratie en een indie pop/rock touch: ja dan ben ik van de partij! Meng er een snufje folk doorheen en noem het wat mij betreft baroquepop maar mooi is het wel.

Natuurlijk is dit 'concept' niet nieuw meer maar toch slagen veel bands er telkens in om mij er mee te plezieren en ondanks dat ik het debuut volledig gemist heb weet Goldheart Assembly me te verrassen.
Het heeft even geduurd eer er een album in deze hoek naar voren drong om mijn aandacht te vangen en dat is nu gelukt.

Naast de schitterende bodem die de strijkers neerleggen hoor ik kleine stekeligheden die dit album boeiend weten te houden. In een nummer als Transit bijvoorbeeld hoor ik wat Beatles-achtige pop of is het nu Belle and Sebastian die ik hoor? En die stem doet me dan weer denken aan Mercury Rev. Nee, ik weet het gewoon niet. Ik hoor van alles en toch is het het dan net niet en dat is een goed teken. Toch?!

Enige nadeel is dat ik niet heel erg in vervoering raak van de zang. Als ik het goed begrepen heb zijn er 2 lead-zangers (James Dale en John Herbert) maar dat maakt blijkbaar niet heel erg veel uit. Het doet me een stuk minder.

Zonnige, harmonieuze liedjes die uiterst geschikt zijn voor de zomer.

Anders dan het debuut, dat vrij consistent was qua sfeer. Dit gaat alle kanten op. Moet nog ff bedenken of ik dat kan waarderen De nummers zijn ook minder.

Dit blijft hun beste nummer:
YouTube - Goldheart Assembly: 'King of Rome' Live Session

Heerlijk

Voor een ontspannen zondagmiddag in oktober is deze nieuwe plaat van Goldheart Assembly ideaal. Het is een gevarieerd album geworden waarbij niemendalletjes worden afgewisseld door wat meer pompeuze muziekstukken. Een lekker tussendoortje, maar ook weer niet meer dan dat. Met het wat rauwe Billy in the Lowground, het melancholische Sad Sad Stage en het aanstekelijke The Idiot zijn de hoogtepunten genoemd.