The Move - Move (1968)

Dit album geeft prima de het hippiegevoel van eind jaren 60 weer.
Veel sixties-bandjes probeerden hun eigen Sgt. Pepper-album te maken.
Knappe songs met een psychedelisch tintje van de hand van Roy Wood, voortreffelijk gezongen door Carl Wayne die muzikaal goed in elkaar zitten.
Er staan ook enkele covers op (o.a. van Moby Grape en Eddie Cochran) die op het eerste gehoor een beetje als vullers overkomen, maar toch aardig eigen gemaakt of gemoveiseerd zijn.
In de sessies die the Move voor de BBC deden, speelden ze heel vaak covers.
Roy Wood was in studio als een soort Phil Spector flink in de weer met geluidscollages.
Voor dit album had the Move al singles voor Deram uitgebracht nl. 'Night of fear' en 'I can hear the grass grow'. Deze staan samen met enkele overblijfsels, stereo-mixen en alternatieve versies op de cd-versie van Repertoire. Een leuk album en een voorbode voor de prachtige dingen die Roy Wood nog zou gaan maken.

Pieter Paal

Nou, vijf sterren, Pieter? Dat is érg veel . Personlijk vind ik 'Shazam" beter.

'Shazam' is ook onwijs goed!

Flowers in the Rain

Bloemenkindjes, weetjewel

I'm just sittin' watching flowers in the rain

....and I can hear the grass grow.....

...With my commitments in a mess my sleep has gone away depressed

Ik neem aan dat Sheplays in die tijd net zo'n bloemenkind was en Amsterdam was in die tijd (nog meer dan nu) the place to be.

if you are going to Amsterdam
be sure shewears some flowers in her hair..

Ik was een heel klein bloemenkindje in het flowerpower tijdperk maar ik heb het nog wel op mijn netvlies. Amsterdam vol met jonge mensen uit de hele wereld. Er was toen best een leuke sfeer in de stad!

Dus eigenlijk te jong om een van de bandleden van The Move na een optreden mee naar huis te nemen.

Hebben ze ooit opgetreden in Amsterdam, Pieter Paal?

Volgens mij wel en van Camera Obscura weet ik het heel zeker.

Typisch sixties en oer-Engels: "Flowers in the Rain" was het eerste lied dat BBC Radio 1 ooit speelde. Helaas is niet alles even goed. Gewoon simpele, dartele popdeuntjes.

Eens met BeatHoven. Allemaal leuk en sfeervol, maar ook wel erg naïef en simpel. Bovendien liep The Move hier natuurlijk gewoon de rage achterna.

Rond 1968 kwam er binnen de artistieke pop toch beter werk van de hand van bijvoorbeeld de Small Faces.

The Move klinkt hier soms nog zoals the Kinks in 1964 klonken.

Typisch gevalletje van meeliften, al zouden ze later wat meer van zich laten spreken.

Mooie plaat, waar Roy Wood voor het eerst laat zien waartoe hij compositorisch in staat is. Alles draait om melodie. Fire Brigade blijft een juweeltje. Dit is een LP om naar te blijven luisteren en waar ik steeds een blij gevoel van krijg. De eerste Engelse persing op Regal Zonophone klinkt werkelijk superieur!

Inderdaad, en van mij had dat zo mogen blijven. Helaas moest het hierna complex en zwaarmoedig worden. Maar betere nummers, zoals op dit album Walk Upon The Water, Useless Information en Firebrigade, hebben ze mijn inziens niet gemaakt.

Afgezet tegen de grote hit Flowers in the Rain is dit verder maar een middelmatig album. De opener Yellow Rainbow en het daar op volgende Kilroy Was Here zijn ook nog wel aardig, maar daarna wordt het lollie-pop in (Here We Go Round) the Lemon Tree. En hoewel Weekend-(Post) energiek begint, het lalala gehalte is hoog. .
Walk upon the Water is redelijk, maar na de dus bekende hit is Zing Went the Strings of My Heart een dieptepunt. Ook het (redelijk) bekende Fire Brigade is wat mij betreft geen topper, maar Mist on a Monday Morning en Cherry Blossom Clinic klinken ten slotte zijn wel redelijk.

Ik vermoed dat dit typisch zo'n album is wat teert op het singlesucces. Althans dat was de bedoeling.
3* voor nummer 67 in de 100 greatest Albums of 1968 en 76 in de chart over dat jaar in Best Ev er Albums.