Don Cherry - Where Is Brooklyn? (1966)

Gewoonweg heerlijk album van Cherry en meteen zijn laatste werk voor Blue Note. Pharoah Sanders op tenor scheurt lekkerder dan ooit (misschien soms zelfs wat in het ongewisse) en op elk nummer wordt er zowat gewerkt rond lichtzinnige riedeltjes die goed blijven hangen. Dit in schril contrast met zijn eerste werk 'Complete Communion' dat net iets te intellectueel en voor mij toch een beetje overroepen is. De improvisatie van Cherry werkt in ieder geval tien keer beter in dit soort compacte stukken dan in die ellenlange sessies die op den duur stevig gaan vervelen en waar je in verdwaald geraakt.

De twee blazers die dan aangevuld worden door twee gelauwerde muzikanten - Blackwell & Grimes - die voor de nodige punch zorgen, maken van dit album één om regelmatig op te zetten. Wat een geweldige drummer is die Blackwell toch. Heel de tijd andere ritmes liggen meppen en vrijwel nooit op voorspelbare stukken kunnen betrappen. Held!

The Thing is een nummer waarvan de huidige band van Mats Gustafsson zijn naam ontleend. Een herwerkte versie van Awake Nu is overigens op hun debuut te horen.

Dan wordt het hoog tijd dat je zijn Symphony for Improvisers gaat beluisteren voor mij zijn beste werk voor Blue Note. Met Sanders, Barbieri, Henry Grimes, Jean François Jenny Clarke en Ed Blackwell.

Roger that!

De albumhoes is een fraai allegaartje bonte potsierlijkheid, en ook de muziek zelf is erg kleurrijk. Cherry nam dit album eind 1966 op (het lijkt me dus sterk dat het releasejaar ook daadwerkelijk 1966 is, zoals hier staat, maar goed, ik vind niet meteen concrete bronnen) met Pharoah Sanders, Henry Grimes en Ed Blackwell. Die laatste twee hoorden we ook reeds op Complete Communion aan het werk, saxofonist Sanders "vervangt" hier eigenlijk Gato Barbieri.

Wat me van in het begin opvalt, is de straffe wisselwerking tussen Cherry en Sanders. Beiden klinken niet bepaald conventioneel, en de manier waarop zij met elkaar in duel gaan, is behoorlijk intens. Er wordt danig met de spierballen gerold, zonder daarbij het geheel uit het oog te verliezen. Het geeft dit plaatje iets verslavends.

Hoe goed en prominent de blazers ook mogen klinken, mijn grootste pluim gaat uit naar de ritmesectie, en dan vooral bassist Henry Grimes. Zijn spel heeft iets hakkelend, wat een hypnotiserende uitwerking op me heeft. Hij krijgt opvallend veel ruimte, vind ik ook. Alle composities komen uit Cherry's koker, dus hij zal daaf ongetwijfeld rekening mee hebben gehouden. Het maakt bijvoorbeeld het einde van Taste Maker lichtelijk geniaal.

Afsluiter Unite is hier de absolute kroon op het werk; bijna 18 minuten spektakel, gierend, manisch getoeter met een uitmuntende Grimes en Blackwell in steun.

Het is op de tonen van dit nummer dat ik een potentiel onrustige slaap tegemoet treedt. Maar als dat door Where Is Brooklyn? wordt voorafgegaan, vind ik dat helemaal niet erg!

4 sterren

Niet erg ingewikkelde en chaotische plaat als ik verwachtte.

Ik heb direct ook maar een betere hoes geuploaded en het genre geupdated.

Ik heb deze in de reeks Blue Note Classic Vinyl, en vind het een perfecte zondagregendagplaat om lekker rustig en ontspannen bij te lezen.