Don Cherry - Symphony for Improvisers (1967)

Blue Note staat niet echt bekend om zijn avant-garde Jazz. Andrew Hill, 3 Cecil Taylor albums, Dolphy's Out To Lunch ...dat is het wel zo'n beetje...en de 3 albums die Don Chery voor Blue Note opnam. Daarvan is dit de meest uitdagende. Mooie Line-up ook:

Don Cherry, "Gato" Barbieri, Henry Grimes, Ed Blackwell, Pharoah Sanders, Karl Berger, Jean-Francois Jenny Clark en Edward Blackwell

Ed en Edward?

2 totaal verschillende drummers

Jesus wat stom zeg!!.....gelukkig hebben we de jazzpolitie op mume

Verder nog iets interessants te melden ?

Interessant album...

Na lang zoeken heb ik dit album dan eindelijk kunnen bemachtigen, Free Jazz zoals ik het graag heb: spannend, krachtig, actievol, passievol, indrukwekkend,... wat wil je nog meer van dit soort albums? Don Cherry's line-up en composities zijn erg sterk, geen enkel moment dat dit album ook maar durft te gaan vervelen, Pharoah blaast idd de sterren van de hemel zoals Heemskerktollie hierboven zegt, vooral op 'Manhatten Cry' dan, dat nummer heeft ook een erg mooi begin; dat duet van Don Cherry en de pianist, de eerste solo van Gato Barbieri vind ik trouwens ook echt prachtig! Wat vooral erg interessant aan dit album is, is hoe schitterend de composities samenvallen met het soleergedeelte; de mannen spelen schitterend tezamen en weten ook schitterend op elkaar in te spelen, dan achteraf volgen hun schitterende solo's.

Klassieker van formaat - Een van mijn favoriete Avant-Garde-albums.

Indrukwekkend, heb er op de 1ste dag meteen 3 maal naar geluisterd omdat ik het zo goed vond. Ondertussen al aan beurt 4 bezig en er zullen er nog heel veel volgen denk ik.
Het valt ook zo moeilijk te beschrijven waarom dit hier zo aanslaat, het heeft iets magisch, je kan het niet vatten, gewoon luisteren en genieten moet je doen. Don Cherry en Pharaoh Sanders spelen echt fantastisch, apart of soleren, het maakt niet uit, altijd is het raak. Er is afwisseling, emotie, bezieling en er zit zoveel energie in, de muziek slokt me op en ik lijk er haast in te verdwijnen, al mijn aandacht verdwijnt gewoon naar die 2. En de andere muzikanten natuurlijk. Want die drum en contrabas houden alles perfect onder controle en dragen in grote mate bij tot die machtige energie en bezieling op deze plaat. Het is alsof je op een rollercoaster zit en die 2 je van de ene prachtige tempowisseling naar de andere sturen. Dat pianoachtige instrument (heb geen flauw idee wat het eigenlijk is) is ook een briljante vonst, het levert iets extra en onderscheidt dit album van vele anderen. Een uniek en impressionant album, heeft mijn wereld even op de kop gezet, zelden muziek gehoord die al bij de 1ste keer zo'n sterke indruk gemaakt heeft.

Als het op prachtige solo's aankomt, vind ik vooral Gato Barbieri ergens in de helft van de 2de minuut 'Manhattan Cry' bijzonder geslaagd. Dit is wat je noemt 'Free Jazz', gewoon doen wat je wil hoe lang je het wil

Wat ik me ook afvraag is welke bijdrage J.F. Jenny Clark leverde aan dit album? Meestal is het toch gewoon Henry Grimes die op de achtergrond speelt, er is wel 1 mooie bas/strijk-solo in 'Manhatten Cry', kan die worden toegeschreven aan de Franse topman? -

Ze zijn eigenlijk gewoon allemaal fantastische hé, mooi wat er voor magie kan ontstaan als je zo'n bende genieen de vrijheid geeft om hun ziel in die muziek te leggen. Binnenkort komt hij nog in mijn top 10 terecht als hij even indrukwekkend blijft... Machtige plaat

Misschien ben ik iets te impulsief te werk gegaan maar ik kon het niet laten, 5* en in mijn top 10

Mijn voorkeur gaat toch uit naar Manhattan Cry(die keuze zal vooral bepaald zijn doordat Sanders dan Tenorsaxofoon speelt ipv piccolo). Ik had nog nooit van Gato Barbieri gehoord maar die vond ik ook zeker boeiend spelen op deze CD. Symphony for improvisers klinkt soms wel erg schel met cornet, vibrafoon en piccolo. Vreemd middenstuk ook dat 'what's not serious', gelukkig volop vrije geluiden op Manhatten cry.

Welke vreemde vogel zit er toch telkens met die vibrafoonsolo's mee te zingen? (Berger zelf?)

Ik denk het wel ja

Bepaald geen nachtegaal, wel begaafd vibrafoonspeler.

Vergeet Ornette Coleman's "Golden Circle" albums niet! En dan is er nog "Dialogue" van Bobby Hutcherson. Zoeken levert waarschijnlijk nog wel wat meer piepknor-jazz op. Prima albums overigens, met name Hutchersons "Dialogue" heb ik lichtgrijs gedraaid op vinyl.

Wellicht is dit algemeen bekend, wellicht interesseert het niemand wat: dit is de vader van Eagle-Eye "Save tonight" Cherry en de stiefvader van Neneh "Buffalo stance" Cherry.

Mooie trui Don!

Met: Don Cherry (cornet), Pharoah Sanders (tenor saxophone, piccolo), Gato Barbieri (tenor saxophone), Henry Grimes, Jean-Francois Jenny-Clarke (bass), Ed Blackwell (drums)

Ik heb nog altijd een bijzondere band met deze plaat. Van dit was één van de, zo niet dé plaat die mij definitief de freejazz wereld binnen hielp. En als ik zo terug luister snap ik niet per se waarom dan wel, want dit is niet echt een instapplaat, voor zover die in de freejazz bestaan natuurlijk. Ik weet in ieder geval wel nog dat ik Don's eerste leermeester Ornette Coleman nog een tijdje links heb laten liggen terwijl ik deze plaat van hemzelf helemaal stuk heb gedraaid op het zweterige zolderkamertje van mijn ouders. Het was de eerste freejazz cd die ik kocht en ik weet nog dat ik dacht: wie zijn al die andere gasten in vredesnaam die meespelen....Pharoah Sanders? Nooit van gehoord.... Ik kan het me nu nog nauwelijks voorstellen.

Wat ik me nog wel kan voorstellen is hoezeer deze plaat me destijds pakte. Ik heb deze nu op vinyl aangeschaft en bij een herbeluistering heb ik nog datzelfde eureka gevoel. De energie is hier zo zuiver en puur dat je er haast niet aan ontkomt. En dan veranderd een schijnbaar heftig freejazz plaatje gewoon in een swingende jazzplaat met heel herkenbare structuren. Nog steeds zeer verfrissend hoe elke lange movement is ingedeeld in makkelijk herkenbare en verteerbare thema's. Het maakt het wachten op de fantastische improvisaties alleen maar prettiger. En wat wordt er hier uitstekend gesoleerd. De piccolo had Pharoah Sanders wat mij betreft wel thuis mogen laten maar alsnog weet hij me ook daarmee in te pakken. Het is op de A kant echter de soepel springende Cherry en de bizarre overblow van Gato Barbieri die mij het meeste de muziek in weten te zuigen. Fantastische interactie met de dubbele bassisten en drummer Ed Blackwell die zichzelf moeiteloos op laat gaan alle vrije geluiden terwijl de boel toch stevig bij elkaar weet te houden.

Op de B zijde wordt het feestje alleen maar groter. Deze wordt prachtig ingeleid door de prachtige tonen uit Cherry's cornet. Ondertussen plukken Grimes en Clarke zachtzinnig aan hun bas terwijl Berger achter de piano nog wat warmte toevoegt met een simplistische piano benadering die hier precies genoeg ruimte weet in te nemen. Dan neemt Barbieri het over met zijn bizar harde overblows. De Latijns Amerikaanse passie spat er hiervan af. Ik zou toch willen dat hij meer in deze contreien was blijven spelen maar helaas verkocht hij zijn ziel aan hitsige latin getinte smooth-jazz. Je kunt het je nauwelijks voorstellen als je hier zijn oprechte en unieke spierballentoon hoort. Sanders pakt hier de tenor erbij en blaast te trommelvliezen er praktisch uit. Ik hoor er zeker geen woede in zoals sommigen dat ervaren, maar het valt moeilijk te erkennen dat hij zeer expressief speelt. Geweldige solo met wederom fantastisch drumwerk van Blackwell. Er werd hier in het begin (voor de grap) over twee drummers gesproken: bij Blackwell zou je het erin kunnen horen. Hij was in ieder geval iemand die net als bijvoorbeeld Rashied Ali drummen een totaal andere betekenis binnen de jazz wist te geven. Niet alleen als begeleider van maar als serieus onderdeel van de muziek.

Op vinyl aangschaft dus. Ik doe het tegenwoordig wel vaker met mijn favoriete muziek, terwijl ik die wel al op cd bezit. Regelmatig is het geluid echt mooier maar vaker wordt de beleving nog specialer. Deze Conaisseur LP uit 1994 klinkt echt als een klok en toch mooier dan mijn RVG cd. De persoonlijke herinneringen aan de plaat zullen mijn beoordelingsvermogen wat hebben aangetast. Toch durf ik te stellen dat dit voor het jaren '60 decennium een must have freejazz plaat is.

Mooi verhaal weer Soledad. Heb 'm de laatste tijd weer een paar keer voorbij laten komen op Spotify en het bevalt me steeds beter wat hier gebeurt.

Deze staat dus al een tijdje en inmiddels behoorlijk hoog op mijn verlanglijstje, dus als je van die overtollige RvG CD (geldt ook voor andere titels uiteraard...) af wilt, weet mij dan aub te vinden, okay?