Sammy Hagar - Sammy Hagar & Friends (2013)

Ik had het album - tegen beter weten in - toch op mijn lijstje releases staan die ik met voorrang wilde luisteren. Nou en dat heb ik dan in ieder geval gedaan. En leg 'm ook weer direct aan de kant. Hagar heeft er zo te horen nog wel zin in. En respect daarvoor. En hij is ook gewoon goed bij stem. Hij heeft wat mij betreft ook zeker goede albums 'ingezongen' bij 'Van Halen' en 'Chickenfoot'. Maar dit is niet mijn ding. De nummers zijn gegoten in een Rock & Roll dan wel Blues jasje. De covers die ik er in ieder geval weet uit te pikken; Ramblin' Gamblin' Man van Bob Seger en Personal Jesus van Depeche Mode. Van beide nummers had hij toch echt beter af kunnen blijven. Vooral de wijze waarop hij deze nummers vertolkt.

'Knockdown Dragout' met Kid Rock en Joe Satriani is nog wel aardig.

De cover margaritaville van jimmy buffett vind ik geslaagd. De rest is best aardig
3 sterren.

Ik vind "Sammy Hagar & Friends" weer een ouderwetse party rock & roll plaat van The Red Rocker. In ieder geval een stuk beter dan zijn laatste soloalbum "Cosmic Universal Fashion". Dat album was gewoon slecht en eigenlijk best treurig. Blijkbaar heeft zijn band Chickenfoot het vuur aangewakkerd in Hagar, want "Sammy Hagar & Friends" rockt weer als vanouds. Uiteraard niet hoogstaand of tekstueel uitmuntend, maar dat is bij Hagar nooit zo geweest, ook niet in zijn periode bij Van Halen. Bij Hagar draait het om het plezier, niet lullen maar spelen. Lol maken met je vrienden. En dat is precies de sfeer die ik voel bij "Sammy Hagar & Friends". Heerlijk ronkende gitaren, beukende drums en groovende bas. "Winding Down" klinkt heerlijk bluesy, maar wat wil je ook met Taj Mahal. De Depeche Mode cover "Personal Jesus" heeft ook al zo'n lekker blues intro en de koortjes geven een gospelachtige feel. Niet beter dan het origineel, maar wel verfrissend. Joe Satriani scheurt een heerlijk potje mee op "Knockdown Dragout" en ook Ronnie Dunn en Sammy Hagar rocken de pannen van het dak in de classic rocker "Bad on Fords and Chevrolets". De klassieker "Going Down" krijgt een heerlijk stevig rockende uitvoering met uitmuntend baswerk van Michael Anthony. Kortom: geen hoogdravend album, maar gewoon pretentieloos rocken. Heerlijk voor in de auto!

een lekker ouderwetse bluesy plaat van Sammy met een stel vrienden,en dat zijn niet de eerste de beste.
prima album uit een onverwachtse hoek,bluesy,gospel,and rock,alle ingrediënten zitten er in!

Het album begint met een dijk van een nummer met blues legende Taj Mahal. Er komen inderdaad veel ingrediënten voorbij: lekker veel blues en onvervalste rock. Eigenlijk vind ik alle nummers wel degelijk, maar tegelijkertijd komt het niet helemaal over. Jullie kennen dat gevoel misschien wel: je vind alles degelijk klinken, maar het "raakt je niet". Dat gevoel heb ik een beetje met deze plaat.
Desalniettemin is het een lekker stevig rock/blues plaatje voor de liefhebbers van dit genre.

Lekkere plaat, enkel die live track (Space Station #5) had voor mij niet gehoeven !!

Een feestje waar je terugblikt op je carrière van inmiddels vier decennia? Sammy Hagar is geen Nederlandse artiest en namen als Geer en Goor of Sick en Nimon ontbreken. Nee, hier klinkt vooral stevige bluesrock met lichtere zijstapjes. Vrinden van de gastheer zijn onder meer de gitaristen Neil Schon en Joe Satriani, bassist Michael Anthony en drummer Chad Smith. Laat onverlet dat Sammy Hagar & Friends niet altijd even sterk is.

De red rocker bracht in 1968 met Pete Samson zijn eerste plaatje uit onder de naam Samson & Hagar, getiteld Reach out to Find Me. De nodige groepen en samenwerkingen volgen, zoals Big Bang, The Johnny Fortune Band en Dustcloud. Jammer dat uit zijn oerjaren niets klinkt.
Op dit album laat hij namelijk zijn historie weerklinken vanaf zijn eerste succes, het debuut van Montrose. Het liefst had hij ook werk van Van Halen meegenomen, maar de gebroeders VH laten dat niet toe en zin in juridische rompslomp had hij niet, zo vertelde Hagar aan aan Classic Rock. Wellicht dat de dood van Ronnie Montrose in 2012 hem ook inspireerde tot deze reflectieve, maar meestal stevige plaat.

De plaat opent met een duet met Taj Mahal in het bluesrockende Winding Down. De drie resterende leden van Montrose vervolgen dan met langzamere bluesrock in Not Going Down met daarin een primeur in Hagars wereld: hallo dameskoortje! Het duurt me net te lang, zeker als daarna op automatische piloot Personal Jesus in bluesrock wordt gecoverd. Te makkelijk, niet pakkend.

Father Sun leidt echter af: accordeon in een akoestisch nummer? Een vleugje cajun en het werkt goed! Het volgende duet is met Kid Rock in het stevige Knockout Dragout, dat een swingende shuffle kreeg. Lichtere rock klinkt met zijn vaste groep the Waboritas in het aangename Ramblin' Gamblin' Man.
Mijn favoriet van dit album is Bad On Fords and Chevrolets met gastzangers Ronnie Dunn en Ray Hubbard. Het resultaat ronkt als het beste werk van ZZ Top.

Met countryzanger Toby Keith volgt Margaritaville, waarbij ik associaties met ons eigen Rowwen Hèze krijg; bij Hagar pakt het me minder. Eveneens ingetogen is All We Need Is an Island met zangeres Nancy Wilson van Heart en hier werkt het wél.
Dan een overbodige reprise van Going Down om spet-te-rend te eindigen met bonus Space Station No #5, waarmee Ronnie Montrose nog eens wordt geëerd.

Opeens valt me iets op: waar Hagar vroeger (noodgedwongen) door veel bewijsdrang werd gedreven, klinkt op zijn latere albums de ontspanning van iemand die vooral doet wat hij leuk vindt. Dat doet me denken aan ons eigen Normaal, dat eveneens later met onder meer cajun aan de slag ging. In dat licht lijken Sammy Hagar en Bennie Jolink zielsverwanten.