Metamorfosi - Inferno (1973)

Dit tweede album van Metamorfosi geldt als een niet geheel onomstreden klassieker binnen de RPI. Meestentijds geroemd om het toetsengeweld maar tegelijkertijd bekritiseerd door het ontbreken van tegenwicht biedend gitaarspel, een matige geluidsmix en wat rare eigentijdse elementen in een op Dante gebaseerd stuk (Spacciatore di Droga gaat -uiteraard- over drugsdealers; in Lucifero komen stukjes van het Sovjet en het Amerikaanse volkslied voor).

Het moge zo zijn, maar aan mij is dit album zeer wel besteed. Het toetsengeluid doet vrij vaak aan Keith Emerson denken en doet erg weldadig aan, mede door het vele gebruik van orgels. Zonder meer het sterkste punt van dit album is echter de zang van Davide Spitaleri, misschien wel de beste zanger in het genre. Zijn krachtige, diepe stemgeluid weet de nummers een extra emotionele lading mee te geven, waardoor de helletocht ook goed overkomt als je de Italiaanse taal niet machtig bent.

Mijns inziens een terecht geroemd hoogtepunt binnen de Italiaanse prog.