Sam Baker - Say Grace (2013)

De meningen zijn zo te zien nogal verdeeld
Je bent duidelijk geen fan van Sam Baker, muziekobsessie, gezien ook de lage waardering voor zijn album Cotton.

ha nee precies niet mijn ding nee en dat ik zijn vorige album ook zo laag waardeerde wist ik nog geneens maar weet wel dat ik zijn volgende niet meer probeer

Geniale muzikale portretjes met perfecte omlijsting.



De afgelopen jaren bracht Texaan een indrukwekkend drieluik uit : Mercy, Pretty World en Cotton. Albums met stuk voor stuk wonderlijk mooie juweeltjes geïnspireerd op zijn ervaringen en revalidatie nadat hij als enige in zijn treincoupé een bomaanslag overleefde in Peru. Het vervolg album is net iets anders, maar ook weer niet, de songs behandelen namelijk een zelfde soort thematiek. Liedjes gevormd door observeringen die Sam Baker maakt in zijn dagelijks leven. Het zijn kleine dingen waar de gemiddelde sterveling waarschijnlijk onopgemerkt aan voorbij gaat in zijn dagelijkse beslommeringen. Sam Baker staat echter juist stil bij dit soort dingen. Het getatoeëerde meisje van om de hoek dat weer eens in de problemen is, de straatvegers die op zondagochtend voor dag en dauw er op uitgaan om de zondes van de avond ervoor weg te poetsen. De 12 regels in een lokale krant over de omgekomen Mexicaanse migranten die zijn verdwaald tijdens een helse reis door de woestijn, het harde plattelandsleven en over imperfecte schoonheid en blij zijn met wat je hebt ipv mokken over wat je allemaal niet hebt.

Sam zegt er zelf dit over: “To say grace means to say thank you. It means to be grateful for what is before me- for what I have. It means to not be bitter about what I don’t have and really, to not be bitter about things I lost. I turn 59 this year. Everyday is a miracle”.

Met weinig woorden, zijn rasperige praat-zing stijl en minimale maar buitengewoon doeltreffende begeleiding etaleert Sam Baker op Say Grace zijn enorme schrijverstalent. Hij is lang niet de beste zanger, maar de zeggingskracht die Sam Baker in zijn liedjes weet te leggen is ongekend. Ze grijpen je bij de keel en laten je niet meer los. En dan wordt er ook nog subliem gemusiceerd op dit album voor precies dat extra beetje olie op het vuur om het liedje tot een waar kookpunt van schoonheid te brengen. Of het nu de af en toe ouverture- achtige piano partijen betreft (Chip Dolan en Steve Conn), de strijkers , een mooi gedempt trompetje, een eenzame accordeon (Joel Guzman), de stemmen van Carrie Elkin en Raina Rose of die dik en duister gierende gitaarpartijen van Gurf Morlix betreft. Met elke song raakt hij ook in de omlijsting precies de juiste snaar. We kunnen we niet anders concluderen dan dat we hier toch weer te maken hebben met een waar meesterwerk! (Sandra Zuidema/www.luckydice.nl

'Pretty World' vind ik een fantastisch album, 'Cotton' was toch wat minder, maar nog zeker niet slecht, naar mijn gevoel. Sam Baker is zo'n artiest als Joe Henry, die voldoende krediet bij mij heeft, zodat ik toch altijd nieuwe releases blijf luisteren. Al moet ik mezelf meteen corrigeren, en bekennen dat ik Henry toch nog wat hoger inschat.

White Heat is zo'n fantastisch mooi nummer...

In de hedendaagse grote visvijver die folk/roots heet, doet Sam Baker ook een gooi. Mij weet hij daar niet mee te vangen. Ik vind het te weinig zeggingskracht hebben en het lijkt alsof Baker goed geluisterd heeft naar het debuut van Springsteen Greetings from Ashbury Park, maar dan met minder charisma.
Nee, toch maar een keer het hutje van Bon Iver reserveren in de bossen.

Lekker in de bossen met Bon Huiver, in een hutje zonder openingen naar die van drama druipende falsetto luisteren. Brrrr......

het vierde album van Sam Baker ligt zowel muzikaal als tekstueel grotendeels in het verlengde van zijn geweldige "Mercy" trilogie. heb dit album een tijdje terug aan mijn Sam Baker collectie toegevoegd en raak er niet op uitgeluisterd.

heb weinig toe te voegen aan hetgeen user dicemeisje eerder over dit album postte. zijn liedjes zijn inderdaad geniale muzikale portretjes met perfecte omlijsting. de woorden "zijn liedjes grijpen je bij de keel en laten je niet meer los" is precies hetgeen ik als luisteraar onderga als ik dit in 1 woord prachtige album beluister.

sleutelwoorden: authentiek, doorleefd, puur, zeggingskracht. heb geen enkele twijfel over de artistieke integriteit van Sam Baker. dat het schrijven van goede songs lang niet iedereen is gegeven, bewijst Sam Baker wederom op dit album. de man is een songwriter van de buitencategorie.

ieder liedje "raakt" en het ene pareltje volgt na het andere. of het nu "Migrants" is met fraaie accenten van de accordeon, de prachtmelodie van "White Heat" met een heerlijke 2e stem van zangeres Carrie Elkin, of het korte "Ditch" een klein miniatuurtje dat klinkt als een paar penseelstelen op zijn muzikale canvas, het instrumentale "Interlude" met een prachtige piano en viool partij, de zoveelste pracht ballad "Isn't Love Great" met een bescheiden kippenvel bezorgende trompet of de huiveringwekkend mooie vrouwenzang op "Sweet Hour of Prayer". dit is muziek die "binnen" komt.

Album werd geproduceerd door Sam Baker
behalve "Feast" (Sam Baker & Tim Lorsch)
Recorded at Cedar Creek Studio, Austin, Texas
Crabapple Downs, Nanton, Alberta
Thirteen Degrees Studio, Nashville, Tennessee

All songs written by Sam Baker, except:

2) "The Tattooed Woman" (the melodic bridge and the musical interlude are to the tune of Picardy, a French medieval folk melody dating to the 17th century)
11) "Sweet Hour of Prayer" (William B. Bradbury 1816-1868)
14) "Go in Peace" (inspired by the hymn "Come Thy Fount of Every Blessing" words by Robert Robinson (1732-1790)

de muzikanten op dit album:
Sam Baker: voice & guitar
Billy Crockett: harmony voice
Rick Richards, Mickey Grimm: drums
Drew Pressman: bass
Chip Dolan, Steve Conn: piano
Anthony Da Costa: electric guitar
Tim Lorsch: cello, strings, violin
Joel Guzman: accordion, harmony voice
Raina Rose, Carrie Elkin: second voice
Britt Savage, Roxie Dean: harmony voice
Chris Baker-Davies: voice (track 11)
John Ross Silva: percussion
Lloyd Maines: guitar
Oliver Steck: trumpet
Gurf Morlix: electric guitar & bass
Radoslav Lorcovic: accordion
Stephen Scott Baker: pedal steel

Omdat Sam eerstdaags met een nieuw album komt ben ik de laatste weken weer eens zijn andere platen gaan beluisteren. Zo ook Say Grace.

En bij dit album dwalen mijn gedachten telkens weer af richting Tom Waits. Waarom? Nou, omdat ik een parallel bespeur in de ontwikkeling van de muziek van beide heren. Even toelichten: Tom Waits had in 1980 een zevental goede tot erg goede albums gemaakt, met veel succes. In dat jaar leerde hij zijn toekomstige echtgenote kennen: Kathleen Brennan. Zij vroeg Tom of hij van plan was om de rest van zijn leven eenzelfde muziek te blijven uitbrengen. Zij daagde hem uit om alle muzikale zekerheden los te laten en van primaire emoties uit te gaan, een beetje met referte aan voorganger Captain Beefheart. Dat resulteerde in Swordfishtrombones. Een album, dat erg onconventioneel was. Maar pas na vele luisterbeurten gaf dit album pas zijn grote klasse prijs. Het smaakte Tom naar meer, zodat het daaropvolgende album Rain Dogs nog beter werd. De rest van het verhaal is bekend.

Bij Sam Baker zie ik eenzelfde ontwikkeling. Na de prachtige - maar ook vrij conventionele - trilogie Mercy - Pretty World - Cotton gooit hij met Day Grace ook het roer om. Hij gaat uit van primaire gevoelens en laat veel muzikale conventies los. Dat levert dit fraaie album op, dat eveneens pas na vele luisterbeurten zijn (haar?) schoonheid prijsgeeft.
Op de opvolger Land Of Doubt gaat hij nog een stap verder. En omdat ik inmiddels het titelnummer van zijn binnenkort te verschijnen album Win Win heb gehoord denk ik dat hij deze lijn nog verder doortrekt

Nu is bekend dat Sam kort na zijn eerste album ook is begonnen met schilderen (en dichten), en zich hier inmiddels flink ontwikkeld heeft. Ik heb het vermoeden dat de ontdekking van zijn schildertalent voor Sam zijn 'Kathleen' is geweest.

Say Grace is nog altijd een schitterend album, maar voor mij een tikkeltje minder dan de andere. dat klinkt tegenstrijdig, maar is het niet. Alle vijf albums kennen een dermate hoog niveau dat 'een tikkeltje minder' nog altijd 'schitterend' kan zijn. Gelet op het feit dat andere MusicMeter's bijna alle albums een (soms) dikke 4 geven toont aan dat ik met mijn opvatting niet de enige ben.