Patrick Sweany - Every Hour Is a Dollar Gone (2007)

De laatste jaren heb ik Sweany langs de zijlijn gevolgd en de beste man heeft een interessant oeuvre opgebouwd. Hoewel zijn muziek anders doet vermoeden komt de man uit het hoge noorden van de Verenigde Staten; Ohio welteverstaan. De blues vormt de basis maar de Sweany put rijkelijk uit de muzikale lappendeken dat het land nu eenmaal vormt. Met name het zuiden van de Verenigde Staten en dan met name de Soul en Southern rock is goed vertegenwoordigd in man's discografie. De Mississippi delta is nooit ver weg en die mix van broeierige Rhythm & blues, soul, en een vleugje folk werkt prima. Dat Sweany een stem heeft dat zich uitstekend leent voor een dergelijke invalshoek is mooi meegenomen, lekker rauw en vol met emotie. De dampende opener After Awhile zet wat dat betreft al de toon, swingend en rauw, zo open je een plaat in een dergelijk genre. Het stemmige en bluesy Them Shoes vormt ook een klein hoogtepunt, je voelt het broeierige en klamme zuiden van de Verenigde Staten zich voor je ontvouwen. Een ander groot pluspunt aan deze worp; de productie is kristalhelder, zo blief ik ze graag. Een klein minpunt; er had wel iets meer uptempo materiaal op mogen staan, de plaat kakt nu net even te vaak in. Voor het overige een prima schijf.

Wat een lekkere muziek maakt deze man toch, Soul, Southern Rock, Delta Blues, het komt allemaal voorbij.
Een van de ontdekkingen van het jaar voor mij.