R30 is een mooi verslag van een optreden op 24 september 2004 in de Festhalle, Frankfurt (Duitsland). Hiervan heb ik de uitgebreide deluxe versie met de reguliere dvd's maar ook met de dubbele cd van het optreden. Het pakket bevat verder het obligate boekwerk met heel veel foto's, een backstage pass en twee plectrums. Verdere info kan men hier vinden:
https://www.discogs.com/release/2224492-Rush-R30-30th-Anniversary-World-Tour.
Er is één grote maar. Noch de dvd's noch de cd's bevatten het volledige optreden van drie uren, een aantal nummers werd weggelaten en niet de minste: Bravado, YYZ, The Trees, One Little Victory, Secret Touch, Red Sector A, La Villa Strangiato en By-Tor & The Snow Dog. Op de Blu-Ray van 2009 staat dan wel alles, althans volgens Discogs. Iemand?
Wikpedia vermeldt als reden: “To reduce overlap with the band's 2003 release Rush in Rio”. Daar valt natuurlijk wel iets voor te zeggen, in 2004 kwam wel nog de EP Feedback uit, waarvan vier nummers ook hier worden gespeeld. Zoals altijd gun ik de artiest zijn volledige vrijheid, maar ik vind het een gemiste kans, het voelt onvolledig aan, ook al omdat de R30 toer (ter gelegenheid van, juist ja) de eerste Europese toer is sinds... 1992. Dan verdienen vooral de Europese fans een wondermooi souvenir als beloning voor hun geduld.
Ik ga er geen halszaak van maken maar tot 2011 met “Time Machine” blijft “In Rio” het enige livealbum met een volledig verslag van één en hetzelfde optreden. Natuurlijk is het weinig verbazend om deze drie muzikanten op een hoog niveau te horen en zien spelen, wel zitten er paar ferme verrassingen in de set die echt de moeite zijn.
Vanaf het begin al met R30 Ouverture, dat is een medley met fragmenten uit nummers van de eerste zes albums: Finding My Way, Anthem, Bastille Day, A Passage To Bangkok, Cygnus X-1 en Hemispheres. Het is een originele invalshoek en heel mooi gedaan, nochtans hebben ze keuze genoeg qua ijzersterkte openers, waarvan er nog een aantal op de eerste helft van R30 staan, nu ik er op let. Welkom is ook de terugkeer van Force Ten waarop je ook de eerste tekenen van slijtage op de stem van Geddy Lee hoort, hij moet iets meer moeite doen bij de hogere uithalen, hier en daar krijgt ook wat hulp. Ik ben geen kenner maar het lijkt dat hij te veel kracht op zijn stem wil zetten, waardoor hij in de grijze zone van haast roepen komt.
Schijf twee trapt af met een volgens mij eerste live versie ooit van Between the Wheels, nog een favoriet nummer van mij, heerlijke tempo's met die fantastische gitaarsolo. Ook heet ik Mystic Rhythms opnieuw welkom dat de aandachtige toehoorder op scherp zet, voor die drumsolo van Neil Peart. Die drumsolo... van negen minuten... met dat typische nauwkeurige spel van The Professor, zowel akoestisch als elektronisch. Die drumsolo waarvoor ik iedereen eens uitnodig om een aantal reaction video's te bekijken op Youtube, zowel kenners als leken schatten die solo op zijn waarde. Na zo'n inspanning verdient hij wel een adempauze die er komt met akoestische versies van Resist en Heart Full of Soul met Geddy en Alex op gitaar.
2112 (verkort), Xanadu en Working Man blijven klassiekers maar dan verlies ik mijn concentratie in een concert dat in de verkorte vorm een beetje als een kaarslicht uitdooft. Dat verklaart ook mijn slechts vier sterren, op het einde ontbreekt de punch meer en meer.
Wat is mijn eindoordeel hierover? Rush blijft op een hoog niveau musiceren, Geddy Lee wordt een dagje ouder in al dat multitasken waardoor zijn zang wel eens minder klinkt, setlists zijn altijd voer voor discussie en na ieder studioalbum wordt het natuurlijk niet gemakkelijker. Ik ga gewoon mijn gedacht zeggen, dankzij de EP Feedback komen ze naar Europa maar vier nummers in een set van twee uren is jammer, het hadden er drie moeten zijn, drie uren welteverstaan. Dan ging deze R30 dicht bij de volle lap aanschurken.