Ataraxie - L'Être et la Nausée (2013)

Lees mijn recensie van L'Être et la Nausée op Zware Metalen.

De band Ataraxie komt met het derde album genaamd L'Être et la Nausée aanzetten, een 79 minuten durend album vol met funeral doom. De liefhebbers van het subgenre hadden dit jaar met het nieuwe album van Funeralium al een topper te pakken en nu keren twee leden van die band (Marquis en Berserk, onder de naam Fred bij Ataraxie) terug met nieuw werk...

Mooi stuk Mike! Ik ben ook zeer benieuwd naar dit album. De speelduur van dit album is wel erg lang, maar volgens mij hoef ik me daar geen zorgen over te maken als ik jouw recensie lees

Mooi stuk Mike!

Indrukwekkende plaat, dit!
Nausée is sowieso een van de beste nummers van het jaar. Meer dan dat zelfs, dit moet een van de mooiste nummers zijn die ik ken. Perfectie! Een nummer van 27 minuten, maar het is zo voorbij. Echt, waw.

Op CD-kwaliteit worden er toch nog wat details blootgelegd waardoor ik op een 9,5 uitkom en daarmee krijgt hij dus de volle mep. Dit is een van de beste doom metalplaten in jaren!

Dit is behoorlijk straf spul. Quasi ondoordringbaar, en o zo zwaar! En wanneer het dan ook nog eens voor de volle 80 minuten blijft beklijven, is dat een zeer goed teken. De opener is meteen onder mijn huid gekropen, enkele malen van gedaante verwisseld, en uiteindelijk ontbolsterd tot het fantastische 'Nausée'. Indrukwekkende reis.

De toegankelijkheid van het album verrast mij. Ik verwachtte funeral doom maar krijg een mooie zwarte doom/deathvariant die nog wel eens doet herinneren aan de oude Aeturnus en Deinonychus.

Ataraxie knoopt de passages inderdaad vakkundig aan elkaar en leunt daarmee niet op het repetetieve karakter dat doom overwegend heeft. Driftig death metalgebeuk, zwartgeblakerde blastpassages en treurige doom. Het komt allemaal voorbij. Afwisseling troef dus. De plaat omarmt de luisteraar en is ondanks de speelduur zo voorbij.

Het is inderdaad die afwisseling die het 'm doet.

Toplijstjesmateriaal, zonder twijfel!

Ik vind het een erg goed album, maar ik vind het niet de sensatie die het tot jaarlijstmateriaal bombardeert. Want dan vind ik de laatste, ietwat tegenvallende, Moss toch weer een stuk beter. Bovendien lijkt het bij nader inzien wel heel erg veel op wat Aeternus op haar eerste twee albums ten gehore bracht. Niettemin een tof album, maar het zal waarschijnlijk niet in mijn jaarlijst opduiken.

De naam Aeturnus (Solitude?) is al twee keer genoemd nu, dat moet ik dan maar eens gaan opzoeken.

Nee, niet Solitude Aeturnus, maar het Noorse Aeternus.

En dan vooral dit en dit album. Hun latere albums zijn pure death metalplaten. Maar hun eersten bevatten een eigenzinnige mix van black en doom. Die sfeer klinkt heel erg door in het geluid van Ataraxie. En dat doen ze goed! Dat moet gezegd.

Dan ga ik die twee albums eens beluisteren.

Vanwege de enthousiaste recensies die ik over L'Être et la Nausée las (en de toplijsten waarin dit album verscheen) heb ik dit album begin dit jaar een paar keer beluisterd. Toen kon ik me goed vinden in de positieve toon van de recensies. Nu ik het deze weken weer beluister, is dat gevoel verdwenen en omgeslagen in een soort van verveling: het album is te lang, en er gebeurt te weinig, om mij te weten te boeien. Was Nausée weggelaten, dan had ik dit album een stuk beter behapbaar gevonden.

Ik zet in op drie sterren. Wellicht komt dit album later nog tot leven voor me, maar ik betwijfel hoeveel kansen het nog krijgt.

3.0*