Black Joe Lewis - Electric Slave (2013)

Wat een heerlijke rauwe bedoeling! Ik zou het haast Punksoul noemen, het beste van twee werelden in één genre. En als het gaspedaal een beetje wordt losgelaten krijg je een nummer als 'Vampire" en dat doet mij een beetje aan EELS denken met een laag soulsaus eroverheen. Deze electric slave is in ieder geval verkocht!

Black Joe Lewis & zijn Honeybears gaan helemaal uit hun plaat op hun album Electric Slave. Slave aan de Electric guitar zul je bedoelen. Want goede morgen: ze knallen er lekker in met de fraaie titel Skulldiggin' en hun obade aan Young Girls. Garagerock op z'n Jimi Hendrix'. Ty Segall zou er jaloers op zijn: echt geweldig goed!
Nu denkt u misschien, wat zullen we nou krijgen: zij maakten toch heerlijke funk met wat soul en rock? Ja, inderdaad, er is sprake van een ander geluid op dit derde album. Maar toch ook weer niet, want de funk zit onderhuids of is verderop duidelijker te horen.

Heerlijke funkrock is er te horen op Dar Es Salaam met sterke zang en gruizige gitaren. Op My Blood Ain't Runnin' Right - al weer zo'n mooie titel - is de hoornsectie er weer bij. Maar Joe schreeuwt wel, net als zijn gitaar. Guilty heeft een dijk van een saxofoon en alweer zo'n fijne heavy gitaar.

Hé: een funky drum en bas. Ah: Come To My Party is heerlijke funk met ook sterke blazers. Dit wordt weer gevolgd door een fantastisch bluesy nummer: Vampire. 'In the midnight, they come looking for your soul.' Met een prachtige duo-solo tussen sax en gitaar. Nu hopen dat ze dit nummer hier live komen spelen. Het fraaie Make Dat Money doet mij aan de oude Stones denken eind jaren '60. Een mengelmoes van stijlen hoor je er in terug: funk, soul, blues, rock. Bepaald niet verkeerd.

Na twee lange nummers volgt kortere swingende rock 'n roll met The Hipster. Swingen, maar dan op hoorns en gitaar, kan op Golem. Slotnummer Mamma's Queen is weer een mooi mengel van funky hoorns en een sterke gitaar en heeft een lekker aanstekelijk ritme. Zo swingen wij overduidelijk het album uit.

Black Joe Lewis is niet de bekende weg bewandeld, maar heeft veel toegevoegd aan de soulfunk sound van zijn eerste twee albums. Met name de electrische gitaar en veel versnellingen en variatie zorgen zeker op de eerste helft van het album voor een ander steviger geluid. Dat is lef hebben en dat wordt beloond, want dit is voor mij één van de allerbeste platen van 2013. Met gemak.

Vandaag de LP binnen: de ruiten van het kastje naast me staan te trillen!

Wow.. Ik moet er even aan wennen. Halverwege de eerste luisterbeurt was ik geneigd te zeggen dat het iets te veel herrie en te schreeuwerig was voor mij. Ik ben het wel met West eens dat het sterk is om een nieuwe weg in te slaan, maar ik weet niet of het naar mijn smaak de goede kant op is geschoven.
Daarbij moet ik wel zeggen dat ik een "soulman" ben (wat soms ook best wat ruiger mag zijn), en erg geniet van nummers als "I'm broke" en "Humpin" van hun debuut en "Black snake", "Livin' in the jungle","She's so scandalous" en "Mustang ranch" van de imo nog fijnere opvolger.

Deze 3e klinkt op het eerste gehoor inderdaad best anders. Tot dat bleek dat ik de mannen eerst even moest laten uitrazen, want aan het eind van de plaat komt de soul/ funk/ blues terug en swingt het weer, (die saxafoon op "The hipster"!) met "Golem" als voorlopig favoriet.
Wellicht moesten mijn oortjes even wennen aan de sound, want bij een tweede luisterbeurt hoor ik al meer muzikaliteit.

"Come to my party" bijvoorbeeld. Ligt het aan mij, of hoor ik daar halverwege het sax riedeltje van Darkest night van Lafayette Afro Rock Band (misschien beter bekend als samepletje in Wrecks-n-effect's "Rump shaker")?

Heeft Joe Lewis zijn honing beren trouwens ingewisseld voor een andere band, of is het slechts een naamsverandering?