Steve Hillage - L (1976)

Hurdy Gurdy Man laat zien waarom Hillage een mafketel is - een standaard hippieliedje gevolgd door een bijna uitzinnige gitaarsolo. Het contrast werkt niet, hoe goed die solo ook is.
Hurdy Gurdy Glissando en Electrik Gypsies hebben prima riffs.
Van Indiase muziek houd ik niet zo en dus ook niet van Om Nama Shivaya. Ook hier werkt het contrast met de uitstekende solo's niet.
Lunar Musik Suite is nog eens lef hebben - pas na een uitgebreide instrumentale intro van zo'n acht minuten begint Hillage te zingen. Dat moet wel een record zijn. Hij leunt in dit soort nummers tegen ambient aan - sfeer is hoofdzaak. Hillage's kwaliteit is echter dat hij de grote valkuil vermijdt: waar ambient vaak stilstaat (maw er gebeurt niks) gunt Hillage de luisteraar nooit rust. Steeds is er iets nieuws dat de aandacht trekt en binnen de minuut kun je naar geheel iets anders zitten luisteren.
Het slotnummer lijkt merkwaardig genoeg tweemaal zo lang te duren als die Lunar Musik Suite.
Al met al ongeveer even goed als zijn voorganger.

Bijzonder stemmenverloop bij dit album. Na 5 stemmen was het gemiddelde 2*, Daarna kwamen veel hogere scores waardoor het gemiddelde naar ruim 3,3* is gestegen.
Inderdaad een merkwaardige laatste 2 minuten van het verder best te verteren Hurdy Gurdy Man. Na Hurdy Gurdy Man is er Hurdy Gurdy Glissando. Een niet opvallende rocksong. Datzelfde geldt voor Electrik Gypsies.
Het korte Indiaas aandoende, maar best wel aardige Nama Shivaya wordt gevolgd door het bijna 12 minuten lange Lunar Musik Suite. Ook hierin meen ik in het begin wat oosterse invloeden te bespeuren, maar dan meer arabisch. Het laatste nummer doet zijn naam geen eer aan want dat vind ik het beste wat dit album heeft te bieden.
De in 2006 geremasterde versie op Spotify biedt nog wat extra's. Om te beginnen een instrumentale, maar nietszeggende uitvoering van 8 Miles High, een track getiteld Mauie en tenslotte het wel prettig klinkende Shimmer.
Geen bijzonder album, maar wel ruim voldoende. Het album staat niet voor niets in de jaarlijst 1976 van Oor (gedeeld 50e).
Ik zeg 3,5*

Een prima plaat van deze Gong muzikant. En als je Gong een beetje kent, dan herken je wel wat muzikale invloeden. Maar het is toch echt een plaat van Steve Hillage.
De productie is in handen van Todd Rundgren en hij heeft zijn groep Utopia meegenomen die Steve Hillage begeleiden. De invloed van Todd Rundgren is zeker qua productie redelijk aanwezig, maar daar is verder eigenlijk niet veel mis mee. De kritiek op de productie van Todd Rundgren is dat hij niet altijd de artiesten begrijpt. Op dit album is dat wat qua keuze van de songs, waardoor het een wat zwaarmoedig album is geworden. Hetzelfde was ook aan de hand bij Patti Smith's Wave volgens de criticasters. Persoonlijk heb ik daar een heel ander gevoel bij. De plaat begint met het hippie achtige 'Hurdy Gurdy Man' van Donovan waar een prachtig psychedelisch space nummer van gemaakt wordt met een goede gitaarsolo van Steve Hillage himself. Het tweede nummer Hurdy Gurdy Glissanda is door Steve geschreven samen met zijn Franse partner ,de zangeres en keyboardspeler Miquette Giraudy, die ook een rol heeft op deze plaat. Het is een nummer met heel veel Gong invloeden : tabla's, gezang, Steve Hillage die 'da blues' speelt tijdens de intro, een fantastisch ritme dat vervolgens invalt met een uitstekende baslijn, en Roger Powells mini-Moog solo die overgaat in vlammend gitaarspel. Het nummer is prima en verrassend - het eindigt met Steve Hillage die een bombastisch een melodie speelt als afsluiting. Een composities tussen het Canterbury genre en Space Rock in. Kant 1 (vinyl) sluit af met een kort eenvoudiger nummer van Steve Hillage, weer terug op aarde.
De tweede kant opent met 'Om Nama Shivaya', waarin Oosterse filosofieën en instrumentatie een prachtig muziekstuk inspireren. Van de chant en tambura (een instrument vergelijkbaar met een sitar) aan het begin tot Wilcox's complexe drumritmes aan het einde, is het nummer zeer aangenaam. Het volgende prima nummer van het album, 'Lunar Music Suite' is bijzonder goed, passend in de hippie tijden. Het nummer duurt net geen twaalf minuten en is wederom een ​​steeds veranderende compositie met intense gitaarsolo's, trance-achtige synthpatronen en een bijna primitief drumritme. Het opzwepende tempo zakt echter al snel en vertraagt ​​om plaats te maken voor een duistere riff met vreemde maatsoorten en fraseringen, die overgaat in een sereen gedeelte met avant-garde achtig trompetspel van jazzmuzikant Don Cherry. Het is echt muziek passend in de jaren 70 met veel experimenten en waarschijnlijk ook wel wat drugsgebruik.
Ook hier als laatste weer een korter nummer, dit keer een cover van George Harrisson.
Al met al een prima album, maar het is wel voor een beperkt select publiek.