Christopher Franke - Klemania (1993)

Voor wie denkt wat heeft dit album een vreemde titel zal ik eerst de naam uitlegen. KLEM is een stichting die zich jaren heeft bezig gehouden met de bevordering van electronische muziek. De letters KLEM staan dan ook voor Kontakt Liefhebbers Elektronische Muziek. Uit dank voor de werzaamheden van deze stichting is min of meer dit album tot stand gekomen. Christopher Franke was hier erg over te spreken.

Scattered Thougths of a Canon Flight begint met een fraai citaat uit Canyon Dreams van Tangerine Dream de band waar hij heel wat jaren in heeft gezeten. Hierna volgen snel opzwepende klanken die aan house doen denken. Eenmaal op gang heb ik dan ook het gevoel dat ik met een rotvaart tussen de bergen vlieg met onder mij het kolkende water van de rivier. Later in de compositie komt er meer rust. Hierdoor krijg ik het idee of ik in alle rust van een landschap mag genieten. Die rust wordt later uitgebouwd tot een mooi sferisch stuk muziek waar veel sfeer van uit gaat. Later is er ook nog wat rock te horen. Kortom: Franke weet hier een erg boeiende compositie neer te zetten met mooie en onverwachte wendingen.

En na zo'n indrukwekende eerste track volgt Inside the Morphing Space wat al door de naam mooi is te noemen. De muziek sluit daar mooi bij aan. Na even zoeken volgt een goed muzikaal verhaal waar het heerlijk op wegdrijven is. Het doet wat denken aan een expeditie. Later komt er wat meer ritme bij, even denk ik zonde, maar ook dat is goede muziek die me aan vrijheid doet denken. Later zijn er fraaie kosmische klanken te horen die me aan het toestel gekluisterd houden. Langzaam maar zeker wordt ik met rock-klanken op aarde gezet. Het einde van een bijzondere track.

Na zo veel lekkers volgt er nog een toetje die me met beide benen op aarde zetten. Silent Waves is echt zo'n track die nodig is al klinkt het heel simpel. Doeltreffend met een goede uitwerking. Een heerlijk en eerlijk album dus dit Klemania van Christopher Franke.

Ik heb dit album nu een aantal keren beluisterd en alhoewel de bedoelingen ongetwijfeld zeker goed zijn, kan ik niet anders dan concluderen dat ik het album behoorlijk structuurloos vind klinken.
Daar waar een Klaus Schulze soms teveel blijft hangen in hetzelfde patroon (wat in zekere zin niet slecht hoeft te zijn), lijkt Christopher Franke hier juist teveel in één keer te willen. Met als gevolg dat veel overgangen binnen de muziek dan ook totaal niet logisch klinken voor mijn gevoel en daardoor ongelukkig op elkaar aansluiten.
Op het moment dat ik denk van goh!!!...tof stuk muziek, gaan we alweer over op een ander (vaak minder fraai) stuk muziek.
Het zorgt voor een i.m.o. erg fragmentarisch klinkend album die dus het broodnodige aan structuur en focus mist. En dat is jammer, want het album kent wel degelijk momenten die zeer sterk en dynamisch klinken. Vaak doet het sterk herinneren aan Tangerine Dream wat alleen maar logisch is, gezien Franke natuurlijk een bepalende factor was voor de band. Alleen wordt het hier voor een groot deel verpest door het feit dat het allemaal zo rommelig klinkt.

Een typisch geval van overkill wat mij betreft...
Toch geef ik het album nog een magere 3 punten voor de momenten die wel goed zijn, maar dan ben ik nog best mild. Het had namelijk veel beter kunnen zijn allemaal, gezien de potentie er zeker was.

Sterk album van onze ex Tangerine Dream toetsenist

Ben met Corvis Christi eens dat dit album een wat rommelig geheel is, wat wellicht mede het gevolg is van het feit dat het niet echt een commerciële release was, maar meer een soort bedankje voor de Stichting Klem die zich bezighield met electronische muziek promoten in de jaren 90, zoals Gerard toelicht hierboven. Desalniettemin is dit wel degelijk een genietbaar schijfje en heeft de muziek wel bij vlagen de power en diepte die we mogen verwachten van deze legendarische artiest. Na deze release en zijn jaren 90 werk ben ik hem wat uit het oog en oor verloren, ik heb niet de indruk dat hij daarna nog veel interessante dingen heeft gedaan maar meer de wat zoetsappige kant is opgegaan, getuige bv de vreselijke new age muziek op de soundtrack van de celestijnse belofte en aanverwante projecten.