Christopher Franke - Epic (1999)

Epic is een compilatie-album van Christopher Franke, waarop hoogtepunten van zijn solowerk en scores zijn samengebracht inclusief twee unieke, tot dan toe nog niet eerder uitgebrachte tracks.
Franke, vooral bekend om zijn belangrijke bijdrage en invloed in de rol die hij vervulde binnen Tangerine Dream van 1971 t/m 1987, laat op dit album een andere, voornamelijk zachtere kant van hem horen.
Naast zijn input in het maken van soundtracks (waaronder voor de SF-serie Babylon 5), heeft hij ook een aantal solo-albums gemaakt die zijn voorliefde voor elektronische muziek/new age duidelijk naar voren laat komen. Maar vooral de new age-kant speelt een grote rol binnen zijn solo-werk, gezien zijn muziek heel erg tegen die categorie aanleunt. Wat in wezen niet eens zo heel erg is, ware het niet dat zijn solowerk daardoor wel voor een groot deel neigt erg veilig en gedwee te klinken. Oftewel, spanning en impact wordt voor een groot deel toch wel wat gemist, wat ergens best gek is, gezien zijn input hierin binnen Tangerine Dream toch van heel groot belang is geweest.
Maar blijkbaar zit Franke prima in dit keurslijf en het heeft hem ook behoorlijk wat succes opgeleverd. Zo is het album The Celestine Prophecy, waar o.a. het nummer "A Radiant Band of Light" van getrokken is, een daverend succes gebleken en wordt dit album tot op de dag van vandaag als een mijlpaal binnen het new age-genre gezien.

Epic biedt ruim een uur rustgevende elektronische muziek waarin overigens de geest van Tangerine Dream hier en daar nog zeker rondwaart.
Nummers van zijn solowerk, waaronder Pacific Coast Highway en Klemania, worden afgewisseld met hoogtepunten van zijn soundtrack-werk voor o.a. Raven, Night of the Running Man en New Music for Films.
Als verzamelaar is het overigens een prima kennismaking met de muziek van Christopher Franke en voor de fans biedt het het e.e.a. aan uniek materiaal.
Het is prima muziek voor bijvoorbeeld op de achtergrond tijdens een zwoele zomeravond. Niets mis mee dus eigenlijk
Maar toch....het lijkt wel alsof Franke na zijn vertrek bij Tangerine Dream duidelijk geen behoefte meer had om zijn muziek te voorzien met wat dosis spanning en dynamiek. Blijkbaar was er niemand die hem een muzikale schop onder z'n kont durfde verkopen... .