The Tea Party - The Interzone Mantras (2001)

The Tea Party is een uitstekende rockband uit Canada.

Een van de weinige rockbands waar ik de afgelopen jaren naar heb geluisterd (samen met o.a. Madrugada en Sigur Rós).

The Interzone Mantras is een alleraardigst album, en bevat weer een aantal stevige songs, met de nodige intensiteit gezongen en uitgevoerd. Opener Interzone is een lekker pompende rocksong, Lullaby is wellicht het beste nummer van de plaat en afsluiter Mantra is weer heerlijk oriëntaals.

Van eerdere albums als Transmission en TRIPtych heb ik de beste songs op een schijfje gezet. Ook op die albums zijn genoeg sterke songs te vinden.

The Tea Party is een van de meest gewaardeerde rockbands van de laatste jaren, als ik de critici moet geloven.
Ze worden geroemd om hun inventiviteit en intensiteit, en worden de hedendaagse versie van een The Doors of Led Zeppelin genoemd. The Tea Party mengt met het grootste gemak akoestische muziek met electronica en oriëntaalse, Arabische klanken.
Vooral hun live-optredens worden algemeen gewaardeerd.

Wat me nu zo verbaasd, is dat er nog zo weinig stemmen zijn gegeven aan The Tea Party. Is deze band dan echt zo onbekend bij het grote publiek?

Ja valt me ook al op. Het wil in nederland niet echt werken ofzo. Ik was na een concert echter meteen overtuigd! Mijn favoriet blijft echter wel triptych.

Door die 4* gemiddeld lijkt het net of dit erg goed is, maar volgens mij is dit gewoon een redelijke plaat van ze (3/3,5*). Wat mij betreft is Transmission hun spannendste en beste en ligt daar hun hoogtepunt met een goede ervoor (The Edges of Twilight) en erna (Triptych). De rek lijkt er nu toch wel een beetje uit.
Live blijft het overigens een geweldige band!!

Een redelijk goede plaat van the Tea Party, maar toch wat minder dan de vier voorgaande platen. Na het afwisselende Triptych gingen ze hier weer terug naar hun roots zonder over de grootse songs van hun beginjaren te beschikken.

Wil je een echt goed album van ze aanschaffen dan zou ik gaan voor the Edges of twilight of Transmission(met wat meer elektronica vermengd in de songs).

Dit is mijn tweede favoriete album van de band, heavy, soms zelfs rauw,weer vol met orientaalse invloeden, en een bombastische produktie. Vanaf het brein bestormende "Interzone" tot aan "Mantra" wordt je meegenomen op een wildwater rit, die je verbijsterend achterlaat. Ik heb de gelimiteerde eerste oplage versie, met 3-D cover. Aanrader. 4,5 sterren

Raar dat Walking Wounded niet bij tracklist hier op MusicMeter staat, toch echt één van de betere nummers.
Achteraf bezien is dit wat mij betreft een toppertje van The Tea Party, na Transmission en The Edges Of Twilight
TRIPtych vind ik over het algemeen wat minder, al staan daar ook weer hele mooie nummers op.

Twee keer live mogen zien, was echt fantastisch.
Jammer dat ze niet meer bestaan.

17 September komt Jeff met zijn nieuwe band The Armada naar de w2 in den Bosch. Dat belooft weer een spannende avond te worden.

Samen met de oudere albums van Screaming Trees is dit een mooie psychedelische trip met de nodige rock invloeden.
Dit alles met een flink Oosters sausje.
Bij beide bands hoor je ook The Doors terug.

Na de geweldige voorganger Triptych komt TTP met het nog betere The Interzone Mantras. Op deze geen enkel matig nummer, allen zijn van bijzonder hoog niveau waarvan 6 tracks de volle mep van 5 sterren verdienen...... sterker nog, normaal gesproken kom ik wel uit de voeten met waarde normering van 1 tot 5 sterren. Maar op dit album staan er voor mij wel 2 nummers op van de buitencategorie! als eerste Soulbreaking, gevoelige hartbrekende teksten gecombineerd met zeer sterke compositie verpakt in zwaar aangelegde dramatische gitaargeluid. De ander is het langste nummer van de plaat, Mantra wat inderdaad ook een mantra is op de TTP manier. Het nummer duurt 8 minuten maar die vliegen zo voorbij...... wat een trip is dit zeg! En wellicht had er nog een track van de buitencategorie op kunnen staan; Lullaby is ook zo vreselijk goed gecomponeerd met bezwerende vocalen van Jeff ware het niet dat het nummer eigenlijk zo abrupt overgaat in sferische geluiden terwijl je denkt dat het hoogtepunt nog moet komen......
De overige 5 sterren nummers zijn Requiem, Catharik en Apathy. Maar wat ik al zei heel het album is niet te versmaden vandaar dat deze de 5 sterren verdient ondanks het kritiekpuntje.

Er zit weinig tot geen ontwikkeling in de muziek van The Tea Party. Dat is het grote makke.

Wellicht ingegeven door het feit dat de vorige plaat wat compacter was ligt deze schijf in het verlengde van zijn voorganger. Echter maakt The Interzone Mantras veel minder indruk op mij. Het is lastig te benoemen waar het hem in zit. Walking Wounded vormt de beste track voor mij, een prachtsong en fraai gearrangeerd. Het toevoegen en/of implementeren van niet alledaagse instrumenten vormt toch een groot pluspunt van deze band. Soms subtiel een andere keer wordt het geluid dichtgesmeerd met een overvloed aan cello's en violen. Het is ook wel eens een kwestie van doseren bij The Tea Party. Helaas maakte en maakt The Interzone Mantras nog steeds geen overdonderende indruk op mij, dit terwijl de verschillen met Triptych klein zijn. Warmer en iets sterker dan Transmission maar geen hoogvlieger in mijn beleving.

Tussenstand:

1. Triptych
2. The Edges of Twilight
3. The Interzone Mantras
4. Splendor Solis
5. Transmission
6. The Tea Party

Na twee wat meer experimentele platen keren ze (deels) terug naar hun oude geluid. Er wordt niet meer geflirt met elektronica, maar het gaat weer meer richting het organische geluid van The Edges Of Twilight. Het levert een aardige plaat op die echter niet kan tippen aan hun oude werk. Daarvoor is het songmateriaal gewoon niet overtuigend genoeg.

Ook de productie vind ik niet super, het klinkt allemaal wat vlak. Verder is het jammer dat er altijd wat nummers op moeten staan die duidelijk zijn geschreven om te scoren bij een groter publiek, wat ze overigens nooit is gelukt. Op de eerste albums waren ze daar volgens mij veel minder mee bezig en die vind ik daardoor beter.

Bij een nummer als Angels pakt het overigens wel goed uit, maar bij verschillende nummers ook niet. Die hebben refreintjes die veel te "bedacht" klinken en er duidelijk zijn om de luisteraar te pleasen. Moeten ze allemaal zelf weten natuurlijk maar bij huize Faalhaas komt dit er niet in.

Master & Margarita heeft een lekker tegendraads riffje, zo hoor ik The Tea Party het liefst - lekker eigenwijs - dit soort momenten zijn echter schaars. Favoriet is afsluiter Mantra, een heerlijk episch nummer waarop ze eindelijk weer eens ouwerwets los gaan. Dit soort momenten hadden er wel meer mogen zijn.

Soulbreaking blijft mooi