Rob de Nijs - In de Uren van de Middag (1973)

'Weet je hoe die heet, mijn ***, weet je hoe die heet? Malle Babbe!
Ik wou 'm eerst Rob De Nijs noemen, maar dan moet ie weer een oorbel in.'

Vroeg en sterk album van deze Holladse zanger; Rob de NIjs, daar heb ik altijd al een zwak voor gehad, net als voor André Hazes, wat het levenslied dan betreft.

Voor het betere chanson was er toch vaak deze zanger, hij heeft een klare, heldere stem, een goede frasering, een wàrme stem ook, en hij heeft altijd de uitstraling van een playboy gehad, maar was in eerste plaats een prima professioneel ingestelde zanger die altijd vooruit wou en beter wou; betere teksten, betere nummers, betere arrangementen. Hij is daar erg vaak in geslaagd ook, hier kun je goed horen dat dit absoluut geen rommel is.

Jan Klaassen blijft een schitterend nummer, ik dacht met tekst van Lennaert Nijgh, zo ook Malle Babbe en Leonardo.

Voor Dag Zuster Ursula heb ik ook altijd een zwak gehad, het is een meezingertje, maar het heeft enorm veel schwung, het heeft charme, ik vind dit gewoon warme muziek, ik kan het niet uitleggen.

Dit album is niet zijn beste, er komen er nog veel betere, maar laat al goed horen tot wat deze jongen in staat is.

Héérlijk en tijdloos album.

****

Allemaal teksten van Lennaert Nijgh op dit album! Net aangeschaft, ga 'm gauw luisteren. Met natuurlijk de originele uitvoering van Avond, van Boudewijn de Groot, hier dé avond geheten.

De come-back van de Nijs, met dank aan Lennaert Nijgh. Zijn beste liedjes staan op dit album. Al wordt hij er nog steeds misselijk van dat zijn versie van "(de) Avond" geen hit werd. De verhalen over de versie van Bo zijn bekend.

"Jan Klaassen was Trompetter", "Malle Babbe" en "Dag Zuster Ursula" zijn klassiekers en doen het nog steeds goed tijdens feestavonden.

Verhalen over 'Bo'? Kan uitleg?

In de versie van Boudewijn de Groot kwam dat nummer op 1 in de top 2000. Sindsdien is het een van de beroemdste Nederlandstalige nummers, maar geen hond die de versie van Rob de Nijs kent.

Geschreven voor de toenmalige vrouw van Lennaert Nijgh, Anja Bak, die ten tijde van Nieuwe Herfst de vrouw van Boudewijn de Groot was.

En nog steeds is.

Uiteraard. Maar ze was het ten tijde van Nieuwe Herfst (waar de Avond versie van Boudewijn de Groot opstaat).

Na enkele jaren van stilte komt Rob De Nijs weer boven water. Het 'ideale schoonzoon'-imago met het mooie maatpak en keurige kapsel is verdwenen voor een meer hippylook en langere haren. Vergelijk de lachwekkende zwart-witbeelden met The Lords met beelden uit de jaren '70. Muzikaal maakt hij een immense sprong voorwaarts. Dit album bevat geen enkel zwak nummer, wat uitzonderlijk is. De hits 'Jan Klaassen' en 'Zuster Ursula' vind ik de twee mindere nummers, ik houd niet zo van die stijl. Zo heb ik 'Het land van Maas en Waal' ook nooit tot mijn favorieten van Boudewijn De Groot gerekend. 'Tegen beter weten in' staat wel in mijn Rob-top10. Toch heeft Rob nog niet echt zijn eigen stijl gevonden, want dit album en de opvolger zouden evengoed van Boudewijn kunnen zijn. De laatste zal later gretig nummers uit beide albums zingen: 'De avond', 'Malle Babbe', 'Leonardo', 'Kijken hoe het morgen wordt', 'De zwemmer', 'Laat het water open'. Boudewijn staat op mijn waardeladder een trede hoger, maar de Rob van de jaren '70 en '80 scoort bij mij ook echt goed. Zijn eigen stijl en typische geluid komt er pas met 'Tussen zomer en winter', met absolute hoogtepunten tussen 1977 en 1985. Daarna wordt het minder, maar nog steeds goed.

Niet gek ook, omdat het de Groot/Nijgh liedjes zijn.

Malle Babbe was overigens geschreven voor (of in ieder geval: gegeven aan) Adele Bloemendaal, die het een keer live zong, maar het niets vond.

Ze zong het niet alleen "een keer" live, maar bracht het ook op single uit.

Klopt. Nijgh kreeg de opdracht om voor Bloemendaal een nummer te schrijven dat ze kan uitvoeren op het Holland-festival. Dat werd dus Malle Babbe. Maar zoals zij het zong, was niet zoals Nijgh en de Groot het voor ogen zagen. Na het festival werd het lied ook op single uitgebracht, inderdaad. Zelf kon Bloemendaal er ook weinig mee. Doordat het nummer bij haar niet uit de verf kwam, gaven ze het aan Rob de Nijs.

Bizar trouwens, dat deze amper op cd te verkrijgen is.

De opvolger van 'Dit is Rob de Nijs' uit 1964. Hoewel.... tussen toen en 1973 was er natuurlijk enorm veel gebeurd in Robs leven en carriere. Tienerster-af verdween ook de roem en begon de zoektocht naar een Nieuwe Rob. Via Bye Bye Mrs Turple en het songfestival-niemandalletje Zaterdagavondshow kwam het toch nog goed. Rob kwam in Oebele. Rob kwam in Hamelen en in die sprookjesachtige afeer paste ook Jan Klaassen de trompetter prima. Rob was weer hip. En dit album borduurt daar op voort. Voor mij zitten er toch wel een paar echt mooie stukken tussen, waar andere de tand des tijds totaal niet hebben weerstaan. Robs uitvoering van (de) Avond vind ik erg goed.

De productie van dit album, door Boudewijn de Groot, klinkt inmiddels wat gedateerd, veel gedateerder dan Boudewijns eigen album, ook uit 1973. Daar liet hij de productie over aan iemand anders .

Via Boudewijn de Groot naar deze 'eersteling' van Rob de Nijs. In mijn ogen is het meer een album van Lennaert Nijgh (teksten), ingezongen (heel verdienstelijk) door Rob en (deels?) geproduceerd door Boudewijn, iets gladder dan zijn eigen platen uit deze periode. Ik kan er erg van genieten... ook met dank aan Bert Paige.

Misschien dat Rob later zijn eigen stem vond, maar die platen liggen mij persoonlijk dan weer minder.

De elpee heb ik eigenlijk nooit gekend. De singles Jan Klaassen de Trompetter, Malle Babbe en Dag Zuster Ursula (niet te verwarren met Boudewijns's Tante Julia uit hetzelfde mooie jaar 1973), heb ik als tienjarige toch wel flink meegezongen op het schoolplein.

We hadden in die tijd op de lagere school een radio in het studielokaal, bedoeld voor de schoolradio, en we stemden dan regelmatig af op 220 om de hits te luisteren. Zodra meester eraan kwam (die een dubbelklas moest leiden, de arme man), ging de radio weer uit en terug op Hilversum 2. Het waren leuke tijden.

Rob de Nijs was wel iets meer voor de meisjes eigenlijk. De jongens draaiden liever The Sweet en Mud. Maar Jan Klaassen was er voor iedereen. Eigenlijk nog een beetje een Oebele-lied. Voor wie dat nog wat zegt. De Nijs heette in die serie Bello Billy Biggelaar. Dat moest ik even opzoeken, toch vergeten eigenlijk.

Dag Zuster Ursula
Prachtig tijdsbeeld. Waar zie je nog een Simca?

Beste album van Rob de Nijs! Niet alleen bovengenoemde bekende nummers zijn goed maar dat geldt evenzeer voor Maria, Tegen Beter Weten In en Meisje in Engeland. In de Uren van de Middag hoort naar mijn mening thuis tussen de Nederlandse klassiekers!

Dit album, waarvan de songs prachtig gezongen worden door Rob de Nijs, kenmerkt wel het kwaliteitsetiket van Lenaert Nijgh en Boudewijn de Groot, die de songs componeerden en van teksten voorzagen, ook op op enkele andere lp's uit de zeventiger jaren staan nummers van dit duo.

Vanaf 1980 kregen de albums van Rob de Nijs een ander meer bij de tijd passend geluid, waar elders op deze site ook gewag van wordt gemaakt.

Rob de Nijs was een warme en sympathieke zanger in het vaderlandse muzieklandschap, met een mooie kenmerkende stem. Die heeft hij ingezet voor een imposant oeuvre dat nog lang en vaak beluistert zal worden door menig liefhebber.

Ik kende geen één album van Rob de Nijs, zal ik eerlijk bekennen.
Wel wist ik uiteraard van de, destijds, beroemd geworden singles van Rob de Nijs uit die tijd, Jan Klaassen de Trompetter, Dag Zuster Ursula en Malle Babbe. Voor De Nijs allemaal ook heel succesvol in de Top 40.

Maar ik kreeg dit album in mijn handen en raakte er een beetje van in de ban. Dat klinkt misschien wat merkwaardig.
Dat heeft te maken met de rol die de Nijs in 1973 tegelijkertijd speelde in de tv-serie 'Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer?' (1972-1976).
De nummers van In de Uren van de Middag zijn allemaal geschreven door Lenneart Nijgh en Boudewijn de Groot of Astrid Nijgh. Niet de eerste de besten, Lennaert Nijgh en De Groot waren verantwoordelijk voor de solo-successen van Boudewijn de Groot.

Astrid Nijgh had met Ik doe wat ik doe één van de aardigste Nederlandstalige songs van 1973 in de hitlijsten.

En de nummers op In de Uren van de Middag sluiten qua tekst en muziek eerlijk gezegd nogal naadloos aan bij de (jeugd-)liedjes die werden gezongen in de tv-serie. Die werden op hun beurt (allemaal) geschreven door het duo Geelen/Stokkermans. Je zou zeggen, dat heeft weinig met elkaar te maken.

Maar dat is dus juist niet zo, en dat kan, blijkbaar alleen te maken hebben met de kwaliteitsimpuls die door De Nijs wordt ingebracht. Net als Nijgh imposante teksten schrijft, laat De Groot muzikaal geen steken vallen. Dat hij jaren later zeer succesvol Avond nog weer eens aan zichzelf heeft toegeëigend, geeft al aan dat dit album, ook voor hem, meer is dan de som der delen.

Al met al is het een indrukwekkend typisch begin jaren '70 Nederlandstalig pop-album dat lekker in het gehoor ligt, gekenmerkt door de mooie stem van Rob de Nijs.