Art Pepper - Friday Night at the Village Vanguard (1980)

Deze fraaie liveregistratie is door mij verkozen als Jazz-album van de week.

Omdat dit het JAvdW is:

Deze plaat kabbelt het ene oor in...... en daarna het andere oor weer uit.
Daar tussenin gebeurt er niets voor mij, totaal oninteressant.
Rond 1960 was dit soort Jazz misschien revolutionair en vernieuwend, maar in 1977 toch wel behoorlijk gedateerd en oubollig.

Het is Jazz en daardoor nog redelijk te beluisteren, maar 1 keer is meer dan genoeg.

Ik heb die euforie rond Art Pepper nooit begrepen, mij raakt hij in ieder geval muzikaal helemaal niet, en dit is niet de enige plaat die ken van 'm.

Toch weer een klein beetje teleurgesteld door Art. Ook hier maakt hij weer weinig indruk. Waar volgens sommige Pepper een echte gevoelsspeler is, is dat nou juist hetgene dat ontbreekt voor mij. Ik vind zijn muziek juist erg emotieloos en koud.

Er is echter niks echt mis met de plaat. Slecht is allemaal niet. Het gaat er allemaal prima in en de band is ook prima. Maar verder dan prima kom ik niet. Het laat maar weinig indruk achter voor mij.

Nu ben ik vorige maand in The Village Vanguard geweest en heb het huis Jazz Orchestra mogen aanschouwen. Een prachtige en zeer intieme ervaring. Voor mijn gevoel zat ik ongeveer op de zelfde plek. We zaten erg mooi, voor het podium, vlak bij de deur in het midden.

Die avond speelde ze een heerlijke spel. individuele orkest leden keken af en toe respect vol naar hun collega. Of tikte hun buurman even aan, wanneer een collega(e) iets moois deed of deden.

Maar dit vind ik te veel geknabbel, weinig boeiends jammer.... Omdat Pepper best een paar leuke albums heeft.

Hm, het luistert wel lekker weg vind ik. Misschien geen blijvertje, maar voor nu een 3,5*.

Laat ik dan zelf ook nog even reageren

Ik had de lauwe reacties eigenlijk wel een beetje zien aankomen, aangezien deze plaat toch wel weer heel wat anders is dan het soort platen dat normaal goed scoort in het topic. Het moge duidelijk zijn dat ik het niet met bovenstaande commentaren eens ben, in zoverre dat ik Art Pepper een geweldige en boeiende alto saxofonist vindt, een van de spelers waar ik echt uren naar kan luisteren. Vertrouw me dat ik jullie niet heb willen vervelen, maar dat ik net zo verbaasd ben over de conclusies dat dit saai zou zijn (of zelfs 'emotieloos en koud') als jullie waarschijnlijk zijn dat ik hier zo veel in hoor. Het is duidelijk een debat waar we deze week niet uit gaan komen . Op naar de volgende!

Haha, ik lees dit helaas pas 8 jaar later. Ik heb ook niet aan dit jazzalbum van de week deelgenomen anders had ik waarschijnlijk wel positief commentaar voorzien van 4,5* neergezet. De "Complete" variant van deze live albums staat momenteel in de wachtrij om toegevoegd te worden en daar ga ik 5* aan geven

Art Pepper is niet de meest vooruitstrevende muzikant en ook zeker niet de grootste showbink in jazzland. Hij heeft gedurende zijn leven vooral veel met zichzelf overhoop gelegen en dat had dan weer negatief effect op zijn spel en carrière. Positief gevolg hiervan is naar mijn idee dan wel weer een karaktervol en menselijk speelstijl. Meer introvert en puur en zeker geen branie en/of over de top.. Er zijn mensen die dat saai vinden, ik vind dat eerder boeiend... kruipt onder de huid zou je kunnen zeggen.

Pepper staat bekend als cool-jazz speler en als een van de grote sterren van de west-coast scene (samen met vriend Chet Baker) Zijn spel is echter wel wat ruwer en minder gelikt als wat je normaliter in deze scene tegenkomt. De albums na zijn comeback begin jaren 70 zijn nog altijd wat onderbelicht maar echte aanraders voor de liefhebbers van de alt saxofoon. In deze periode flirt hij ook met post-bop, modal en wat vrijere jazz, maar blijft vooral ook dicht bij zijn eigen stijl. Valt vaak terug op dezelfde standards , maar vind daar gedurende zijn carrière wel steeds meer verdieping in net als bijvoorbeeld Coltrane en zijn Favorite Things zeg maar.

Ik ben niet alleen liefhebber van zijn spel, maar ook als (jazz) persoonlijkheid is het een held. Zijn persoonlijke levensverhaal is opgetekend in het boek Straight Life Zo'n beetje een standaard jazzbiografie en een tip voor iedere (retro) jazz-liefhebber: Straight Life (book) - Wikipedia - en.wikipedia.org

Laat me het goede voorbeeld van hierboven volgen. Geen idee waar ik zo'n negen jaar geleden was toen dit het jazzalbum van de week was, maar het is al een tijdje geleden sinds Art Pepper me met verstomming sloeg via Modern Art, daarom dat ik bijzonder veel zin had om een volgende stap te zetten in zijn oeuvre dankzij deze schitterende live-opname.

Het kruipt zeer zeker onder de huid: dat frivole spel op 'Las Cuevas de Mario', het romantische 'But Beautiful', het licht swingende 'Caravan' en het gemoedelijke 'Labyrinth' - het zijn niet enkel de solo's van Pepper waarmee hoge toppen werden gescheerd; dit hele kwartet klinkt erg gedreven en maakte er collectief een erg vermakelijke sessie van.

In de komende tijd wat meer verdiepen in deze Vanguard-opnames is hiermee een mooi vooruitgezicht geworden, want nogmaals; wat is dit ontzettend goed! Zeer mooie keus Sandokan-veld

Leuk jongens (en beter laat dan nooit)!