Ten Sharp - Stay (2003)
mijn stem
6 stemmen
0
geplaatst: 10 maart 2012, 16:23 uur
Aangezien ik hun bekendste album 'Under the Water-Line' echt wel een goed popalbum vond en toch redelijk wat gedraaid heb, was ik nieuwsgierig wat er van deze Nederlandse band geworden was. Ik twijfelde dan ook niet lang toen ik deze 'Stay' tegenkwam in de afprijsbakken... benieuwd of dit album het niveau van zijn voorganger zou kunnen handhaven.
Wel... het valt wat tegen. Werd dat andere album gedragen door de - kapotgedraaide - popclassic 'You' en nog minstens twee andere sterke singles (Rich Man en Ain't My Beating Heart), hier voelt het allemaal behoorlijk routineus aan.
De opener (en single) One Love is clichématige poppy softrock met een weinig originele tekst (one love, two hearts, all together they beat as one/bleed as one), de overige singles In Your Eyes en Missing Chapter overtuigen ook niet echt.
Het verrassingselement van de heldere pianopop dat 'You' succesvol maakte is verworden tot het beginsel van elke song op de plaat. Maar is dus geen verrassingselement meer. En de songs zijn simpelweg te standaard om echt overeind te blijven. Creatief dieptepunt is Just One More Time - niet echt een echt slécht nummer, maar zodanig on-origineel kwa opbouw en tekst dat je er haast droevig van wordt.
Beste nummers zijn Liar, een opgewekte up-tempo song waar je een zeker enthousiasme van de groep kan voelen, en Impatient, waar ze een een iets meer funky sound laten horen. Niet toevallig de twee buitenbeentjes van het album.
Sinds de aanschaf nog een paar keer tegengekomen in de tweedehandszaken. Prima voor liefhebbers van muzikaal behang, de rest kan Under the Water-Line nog eens opzetten. Of een spannende film kijken, whatever.
**
Wel... het valt wat tegen. Werd dat andere album gedragen door de - kapotgedraaide - popclassic 'You' en nog minstens twee andere sterke singles (Rich Man en Ain't My Beating Heart), hier voelt het allemaal behoorlijk routineus aan.
De opener (en single) One Love is clichématige poppy softrock met een weinig originele tekst (one love, two hearts, all together they beat as one/bleed as one), de overige singles In Your Eyes en Missing Chapter overtuigen ook niet echt.
Het verrassingselement van de heldere pianopop dat 'You' succesvol maakte is verworden tot het beginsel van elke song op de plaat. Maar is dus geen verrassingselement meer. En de songs zijn simpelweg te standaard om echt overeind te blijven. Creatief dieptepunt is Just One More Time - niet echt een echt slécht nummer, maar zodanig on-origineel kwa opbouw en tekst dat je er haast droevig van wordt.
Beste nummers zijn Liar, een opgewekte up-tempo song waar je een zeker enthousiasme van de groep kan voelen, en Impatient, waar ze een een iets meer funky sound laten horen. Niet toevallig de twee buitenbeentjes van het album.
Sinds de aanschaf nog een paar keer tegengekomen in de tweedehandszaken. Prima voor liefhebbers van muzikaal behang, de rest kan Under the Water-Line nog eens opzetten. Of een spannende film kijken, whatever.
**
* denotes required fields.
* denotes required fields.