The Fall - Fall in a Hole (1983)

Zo ongeveer het beste live album van The Fall en één van hun betere albums in het algemeen. En dat wil wat zeggen bij een groep met tientallen platen in een dertigjarige loopbaan.

Goede keuze van singles en albumtracks uit die periode. En dus een goede introductie voor The Fall jaren '81-'83.
Uitschieters voor mij : een lange, sfeervolle versie van Hard Life In The Country. Potige versies van Fantastic Life en Lie Dream. En een heerlijk rammelend English Scheme.

Deze liveplaat behoort to het beste wat ik tot nu toe van deze band gehoord heb. De band klinkt hier uiterst fel en gedreven, zelfs voor Fall-begrippen. De band volgt Mark E. Smith perfect en de geluidskwaliteit is zeer goed. Uitspringers (hoewel alle nummers op deze plaat goed zijn) zijn Hard Life In the Country, The Classical, Backdrop, No Xmas for John Quays en C'n'C - Black Night. Dat laatste nummer begint met een geweldige bak teringherrie om over te gaan in een cover van Black Night van Deep Purple. Maar dan een cover zoals alleen The Fall dat zou doen.

Eigenlijk is The Fall een gigantische kutband: drammerig, monotoon, eindeloos repeterend en een arrogante frontman die niet kan zingen en de teksten stoicijns opdreunt. Maar wat ben ik er verzot op!

Wil ik net een mooie review schrijven... blijkt dat iemand dat iemand alles al beter heeft verwoord dan ik had willen doen:


Helemaal!

"twenty four inches of ninety minutes of a Manchester band playing sixteen of their numbers to about six hundred New Zealanders in a half empty Auckland music hall music and booze barn on the twentyfirst of august in nineteeneightytwo recorded mostly on open reel plus a little bit on stereo cassette deck leaving next to nothing out and adding nothing to the noise the band made which was loud so play this loud and often."

The Fall tourde in 1982 in Australië en Nieuw Zeeland. De band had in 1981 zowaar een top-20 hit in Nieuw Zeeland (met 'Lie Dream of a Casino Soul'). Toen ze in 1982 met het vliegtuig landden op de luchthaven in Christchurch werden ze geconfronteerd met fotografen. Uiteraard waren Mark E. Smith en co hier niet mee opgezet. Ze glipten dan ook snel weg, alleen gitarist Marc Riley (die vijf maanden later de band alweer verliet) kon nog even een grijns op zijn gezicht tonen. Maar de volgende morgen zag hij zichzelf op de eerste pagina van het plaatselijke dagblad 'The Christchurch Press', onder de kop "Happy Fall Guitarist". De foto is nadien gebruikt voor de hoes van dit album. The Fall zou vier optredens geven in Nieuw Zeeland, waarvan de laatste (in Auckland) werd opgenomen voor deze plaat. Uitstekende live-registratie trouwens (zoals anderen al vermeldden), The Fall is hier echt in topvorm.

Rauwe opgefokte liveplaat maar weet toch 2 uur te boeien.

Uitstekende live plaat met The Fall inderdaad in topvorm.Alles klopt aan dit album;het geluid,de songkeuze,de 'zang' ,de hoes,de speelduur en zelfs de locatie.Indrukwekkend!!! .......tevens een prima introductie voor deze geweldige band.

Nou, 'ns kijken of ze over vijf dagen dit niveau in Tivoli gaan halen ...

Ik heb ze vorige week vrijdag gezien in Londen. En Mark E. Smith was prima in vorm!
Ze speelden ook een paar nummers van de binnenkort te verschijnen EP The Remainderer. (http://www.youtube.com/watch?v=znXFHs_pDfc)

Ben ik ook, en ik ben tegelijk heel erg en totaal niet benieuwd.

Dat viel inderdaad alleszins mee

Nou en of!