Man Man - On Oni Pond (2013)

Het vorige album liet al een beetje horen dat de gekheid wat milder is geworden.
Die lijn zetten de heren van Man Man voort op dit nieuwe album. Het is allemaal weer erg herkenbaar maar de grote gekte is er een beetje van af (of is het gewoon gewenning?!).

Gewoon een lekker plaatje die wel weer niet erg zal gaan opvallen zoals ook al hun vorige niet erg deden.

Ik merk zelf wel dat er verzadiging aan het optreden is voor wat betreft mijn liefde voor dit maffe gezelschap.

Vind ik dan weer erg fijn om te horen. Eerdere albums konden mij niet bekoren; te arty-farty, potten en pannen zijn niet mijn favoriete instrumenten, etc. Maar die stem vond ik altijd intrigerend. Pas bij Head On begon het kwartje te vallen, ik ga zeker On Oni Pond eens beluisteren. En wie weet wordt het de eerste plaat van Man Man in mijn cd collectie.

Het is wat gewoner maar op zich vind ik het ook niet erg dat het nu minder potten en pannen zijn; dat blijft even leuk.
Ze zijn een prima weg ingeslagen wat mij betreft.

Zeer leuk. Zeer zeer leuk. En leuk is goed. Erg gek vind ik het niet hoor. Vooral een errug swingende en opwekkende plaat waar één voor één klasse opzwepende nummers op staan.

Ik ook niet. Daarvoor moet je meer de eerste 2 albums hebben. Heerlijke gekte af en toe en dat hoor je hier niet terug. Dit is gewoon alweer een sterk album dus halfje erbij.

Ik zag dat bij een eerder album de link werd gelegd met Rain Dogs van Waits. Nou nou. Dan moet ik daar 's snel achterna. Ik vond deze al zo goed, en het mag al eens wat gekker.

Ik zei daar bij het 2e album over dat dat ten dele klopt. Tom Waits vind ik zeker op die eerste 2 albums wel een prima link (ook al is het anders).

Nou ja, lees zelf maar wat ik bij alle andere albums te melden had

Had nooit verwacht dat ik de woorden saai en Man Man in een zin zou gebruiken, maar bij deze. Waar de vorige ook al richting de poppy kant ging was dat gewoon nog een heel vrolijke en enthousiaste plaat, waar ik nog steeds erg blij van word. Hier vind ik ze een beetje ongeinspireerd overkomen, nummers gingen voorbij zonder dat ik er echt fijne momenten in herkende en ik bemerkte dat ik me na 20 minuten al afvroeg hoe lang de plaat nog duurde.

Wat rustiger dan eerder werk. Maar daarom zeker niet minder.
Ik speel op m'n ukelele Deep Cover met veel plezier