The Stud (1978)

Bovengenoemde tracklist is niet helemaal correct.
Track 2 is Every 1s A Winner van Hot Chocolate.
Track 3 is samen met Barry Gibb
Track 6 is Love Is The Drug van Roxy Music
Track 13 is Love Is Like Oxygen van Sweet
Track 16 is For A Few Dollars More van Smokie
Track 17 is Close Encounters Of The Third Kind van Cameron
Track 18 is Deep Down van Sally Sagoe.

Vreemd zo'n verkeerde tracklist, aangezien ik hier de originele lp heb. En kijk ook naar de artiesten op de hoes.

Dit is volgens mij de originele versie en mogelijk dat de Nederlandse versie afwijkt kijk maar op Discogs

Zo te zien heeft Darkzone de Engelse persing. Moet zeggen dat dat wel wat uitmaakt, want daar zitten toch wel wat smakelijke nummers bij. Ik zou me kunnen voorstellen dat de Nederlandse versie die nummers ook heeft, want die zijn voor onze oren merendeels bekend.

Ik ken noch de film, noch dit album, maar als willekeurige verzamelaar met hits uit de tweede helft van de jaren zeventig is dit niet eens onaardig. Maar alle nummers zijn stevig ingekort, zo te zien, net zoals ze vroeger bij die K-Tel en Arcade-LP's deden. Anders kun je ook geen tien nummers op een plaatkant krijgen natuurlijk. Maar daardoor zal de geluidskwaliteit wel beroerd zijn, ben ik bang.

gaucho schreef:



Het album is lichtjaren beter dan de film, zelfs in Ronco, K-Tel of Arcade kwaliteit.

Ik lees net de beschrijving van de film op Wikipedia en de storyline belooft inderdaad een gaapfilm. Hij was ook weinig succesvol, en daarom is het eigenlijk vreemd dat de soundtrack zo'n hit was. Want nummer 2 in de Britse LP-lijsten (het was ook een Britse film) en ook bij ons heeft-ie in de LP-lijsten gestaan. Gek eigenlijk, want het is een zeer gemiddelde verzamelaar met, zoals gezegd, ook nog eens ingekorte versies. Maar dat kun je natuurlijk van zoveel K-Tel achtige verzamelaars zeggen, die desondanks hoog in de hitlijsten kwamen, ook bij ons.

De film The Stud was in Engeland een succes, hier in Nederland niet. Ik herinner me wel dat er toen reclamefilmpjes op televisie werden vertoond waarin gesuggereerd werd dat het tegen de hardcore aan zat, m.a.w. je had delen van de "interessante" shots al gezien. Een andere film uit die tijd waarin hetzelfde trucje werd gehanteerd was Looking For Mr. Goofbar.
Het vervolg op The Stud heette The Bitch en was qua film nog succesvoller dan de voorganger. Maar wel in Engeland.
De K-Tel, Arcade, Ronco compilaties deden het volgens mij goed bij mensen die veel voor weinig geld wilden. Het waren toch budget-LP's. Het was geen spul voor audiofielen met een dure installatie.

Grappig dat er dan 2 verschillende versies van de soundtrack zijn uitgebracht. Nog niet op IMDb gekeken welke muziek er in de film voorkomt.

Dat er hier en daar ingekorte versies van songs opstaan, is voor het luisterplezier gelukkig geen probleem. Tijdsduur per kant is nogsteeds bovengemiddeld (vroeger zeiden ze dat er max zo'n 23 minuten per kant op een lp kon, maar kan in de praktijk ook goed 30 zijn, met minder volume). Volume omhoog en genieten hoor.

Ik ben blij dat je ervan geniet, maar die twee factoren zouden voor mij toch wel een belemmering van het luistergenot zijn. Wat die ingekorte versies betreft: het hangt er natuurlijk mede vanaf of je de originelen kent. Zo op het oog zijn de meeste nummers op deze plaat gewoon wat eerder weggedraaid, maar ik kan me nauwelijks voorstellen hoe ze een nummer als I'm not in love kunnen terugbrengen tot iets meer dan 2 minuten zonder de essentie en de flow van het nummer aan te tasten.

En wat de speelduur betreft: het is zeker mogelijk om 30 minuten per plaatkant te persen, maar mijn ervaring - en ik kocht in mijn jeugd ook heel wat van die verzamel-LP's - is dat het de geluidskwaliteit altijd aantast. Da's niet alleen een kwestie van je versterker wat harder open zetten; je mist toch essentiële tonen in bas, treble en middengebied.
Al stelde ik dat pas veel later vast, toen ik wat onderscheidender ging luisteren. Toen ik aan CD's begon, heb ik de meeste van mijn LP's gehouden, maar die verzamelplaten met tien nummers op een plaatkant heb ik allemaal weggedaan. Op 1 na: mijn allereerste LP. Precies zo'n plaat van 20 nummers, waar ik jarenlang van genoten heb. Op zich kan dat dus best...