Simple Minds - Silver Box (2004)

Bij Simple Minds - Our Secrets Are the Same:

Bij Simple Minds - Our Secrets Are the Same:

Ben blij dit "verloren" juweetlje hier terug te vinden. Een plaat met een hele historie. Dit is eigenlijk "het grote (grootse) verloren Simple Minds album"... Gemaakt in 1999, bedoeld voor 2000, uiteindelijk opnieuw gepland voor 2003, maar pas uitgebracht in 2004 als onderdeel van de Silver Box... "The album that almost never was.."

Het Verhaal: The album that almost never was...
Toen in 1998 Néapolis, door vele SM fans gehaat, door anderen (zoals ondergetekende) geliefd, verscheen, brak dit niet veel (commerciële- potten. En net toen konden SM een succesje wel gebruiken. Dat was geleden van 1995 met "She's A River" en "Hypnotised". Het experimentele Néapolis dat zelfs door sommigen "krautrock" bestempeld werd, en vooral de synths erop, klonk(en), alhoewel geproduced door P. Walsh een ietsje te "metallig", iets wat met de 2002 remaster werd rechtgezet..

Een jaar na Néapolis, in 1999 dus, had Simple Minds, dan in een line up bestaande uit Jim Kerr (vocals), Charlie Burchil (guitars), Kevin Hunter (guitars), Eddie Duffy (bas), Mark Kerr (drums), uitgebreid met Chris Fuddurich (synths), een opvolger klaar... Maar...

Aangeboden aan platenfirma Chrysalis was deze eerst zéér enthousiast, en er werd al gedacht aan de singlekeuzes Jeweller To the Stars en Space, met het plan de CD uit te brengen in 2000. Door interne problemen bij EMI/ Chrysalis raakte de plannen voor OSATS op de achtergrond, en werd de release naar latere datum verschoven. Jim Kerr ging terwijl met het album waarop hij zo trots was aankloppen bij andere platenfirma's. Waarop EMI vond niet meer met Simple Minds in zee te kunnen gaan..

Ondertussen was bij EMI Spanje een kopie van de nog ongemasterde CD "gelekt" en radio dj Jordi Tarda speelde tracks uit het album in zijn radioshow. The rest is history. De tracks belandden al snel op het Internet. En menig Simple Minds fan had al gauw het hele album... EMI deed geen enkele moeite om dit lek te dichten.. En alhoewel zij die het hoorden RAZEND enthousiast over de CD waren, Tardi en de fans.. Was JIM KERR behoorlijk boos met het volledig lekken van de Simple Minds plaat op het Internet...

Eind 2000 zaten Simple Minds dus zonder platenfirma en met een prachtplaat die niet officieel gereleased geraakte maar al wel op het Internet stond. Het zag er niet echt goed uit...

Toch tekende de band in 2001 bij Eagle records, waarbij ze in 2001 het teleurstellende "NEON LIGHTS" en het verdienstelijke Cry, in 2002 zouden releasen. CRY werd redelijk goed ontvangen door de fans, maar de meesten zagen hier toch een stap terug, waar Our Secrets een revolutionaire stap voorwaarts was...

In 2003 werd opnieuw gepoogd om Our Secrets Are The Same te releasen, en Charlie Burchill zette zich aan het masteren. Nu zou Virgin het album gaan releasen. Er was ook sprake om het nummer Our Secrets Are The same, dat niet bij de 1999-versie voorzien was, toe te voegen als bonustrack...

Maar uiteindelijk werd beslist dit album ook dan NIET te releasen,maar uit te brengen op de dan op stapel staande Silver Box, als vijfde CD in de doos...

En zo werd het album dan toch nog een plaats gegeven. Gelukkig maar, als vinden vele fans het nog steeds jammer dat het geen "eigen" volwaardige release kende!

De Songs..
Al van toen ik de eerste Internet-gelekte versie van dit album was ik meteen verkocht. Een echt meesterwerk. In mijn persoonlijke Simple Minds top 3 staat het alvast... Waar Néapolis misschien iets te "koud" klonk, is dit met "Our Secrets" het tegenovergestelde. Schitterende songs, en een perfect huwelijk tussen electronica, elektrische en akoestische gitaren en een heel goed zingende Jim Kerr.

Swimming Towards The Sun is de opener van het album. Donker, dreigend, en tegelijk hoopvol... Jim Kerr met diepe stem, de muziek op midtempo, en dan ontploffende in het refrein... gevolgd door meteen één van de hoogtepunten van de CD Jeweller To The Stars. Jim zou erover zeggen: "melodically this is the proof, that were the rest of us have blood, Charlie Burchil has pop hooks running trhough his veins". En zo is het. Een prachtsong. Met schitterende gitaarhooks van Charlie. Niet verwonderlijk dat Simple Minds deze song niet zomaar konden loslaten, en kozen hem te herwerken voor hun album Black & White 050505 waarop hij zal verschijnen als "The Jeweller (Part 2)".

Space. Dit is kippenvel factor 700 !! Prachtig. Een song die je naar de keel grijpt. Heb het geluk gehad het één keer live te horen. Simple Minds heeft het tijdens hun "Cry tour" in 2002 een tweetal keer gebracht, waaronder die keer in Brighton, toen ik Jim Kerr verbaasd en iewat vingerwijzend zag kijken toen ie me het nummer van een album dat per slot van rekening officieel "niet was" zag meelippen

Een absoluut persoonlijke favoriet is zeer zeker Death By Chocolate, waarin Jim zich afvraagt of je UTOPIA kan bereiken.. De akoestische gitaar en de drums spelen een hoofdrol, totdat Jim's warme stem invalt, en bij het refrein kan een beheerste elektrische gitaar meespelen in de song, later volgen ook knappe pianopartijtjes... en de tekst is gewoon prachtig...

Fin de siecle is een beetje alompresent op het album. En zeker in de song Waiting At The End Of The World, denk eraan, het was 1999 toen de muziek geschreven en opgenomen werd. "looking through the picture book, one last chance to see, photograph of you and her from 1983 ... when she was up all night.. Waiting for the end of the world...". Schitterende lyrics, Grootse song... Jim Kerr zou erover zeggen: "End of the world then? Evidently not! Not even the end of an epoch! Although perhaps something died while something woke within me around the time of writing. Maybe it was the first time I felt the notion that it was OK to look back. Okay to pause".
Knap gitaarwerk op deze prachtsong, met de keyboards die subtiel op de achtergrond hun werk doen.. een andere absloute favoriet van mij...

Bij Neon Cowboys is een beetje een broertje van "Song For The Tribes" op Néapols, ook dit is een rustig nummer, waarbij er een huwelijk aangegaan wordt tussen akoestische gitaar en electronica. Maar het resultaat is iets beter geslaagd nog dan. Het is een soort donkere elektro-country ballad... zeeer mooi... Zeker ook het refrein waar de piano en menig effect invalllen...

She Knows is een popsong die een beetje de voorbode zou zijn van de betere songs op Cry, het doet me onvrijwillig een beetje denken aan U2, in hun Passengers/ Zooropa-dagen... mooi nummer, maar niet het beste van OSATS..

En dan! Hello. "Hello, I can feel the whole world breathe when you sigh.." What een killer lyric. Knap gitaarwerk van Charlie.. Die solo in het midden van de song.. Amazing!, prachtige melodie... brilliante tekst... Jim in topvorm...
Hopelijk mag ik dit ook ooit eens live op een van de shows horen!

Het enige nummer op OSATS waar ik het wat moeilijk mee heb is Happy Is The Man, geschreven door Jim's broer Mark. De melodie doe met net iets te veel denken aan Robert Zimmerman's "Knocking On Heaven's Door". En de zang van Jim vind ik nou niet zijn beste prestatie... Het nummer duurt me ook net iets te lang..

Sleeping. Wat een knappe manier om de plaat te beeindigen. Een trage drum die slaat en een slidegitaar openen deze prachtsong, terwijl het ritme aanhoudt, valt Jim in, en wordt de song verder opgebouwd, en gaandeweg hoor je in de muziek allerlei effectjes. Heel ingenieus. Een lome beat, een heerlijke dromerige melodie en schitterende muzikale extra's.... luister en oordeel zelf.

Voor mij is OSATS ongetwijfeld een van de beste platen van Simple Minds, en ik ben blij dat hun jongste album, zij het misschien in mindere mate, ook de innovatieve spirit en spelplezier van OSATS met zich meedraagt...

Nou c-moon, door jouw verhaal en doordat ik zo enthousiast ben over Black & White deze maar weer eens uit de box gehaald. Juist door Black & White wordt voor mij extra duidelijk waarom deze cd niet is uitgebracht. Ik moet helaas (want Simple Minds behoren tot mn allt ime favorites) mn score naar beneden bijstellen. Slappe nummers, vlakke productie, geen bezieling en niet het grootse geluid waardoor ik ze twintig jaar terug zo goed ben gaan vinden en dat nu weer wel te vinden is (gelukkig) op Black & White.

Neon Lights vind ik nog slechter (ja ik hoor bij t andere kamp) maar dit komt in de buurt. half sterretje meer omdat het eigen nummers betreft

Hallo VanDeGriend.

Fijn dat je dankzij mijn verhaal OSATS nog eens geprobeerd hebt, al trek je wel andere conclusies dan ik...
Nog steeds vind ik Our Secrets Are The Same héél goed, maar ik ga wel akkoord, dat het nog een betere productie/mastering nodig had alvorens eventueel uit te brengen... Slappe nummers, geen bezieling? Nee, daar ga ik niet akkoord...

We gaan gelukkig wel akkoord over het feit dat Black & White 050505 zo knap is

De commentaar van c-moon is zo uitgebreid dat ik er niet veel kan aan toevoegen. Een pluim voor c-moon om zo gedreven over zijn favoriete band te schrijven. Onbegrijpelijk dat dit album bijna het daglicht niet zag. Het is wat anders dan wat je gewoon bent van de band en leunt een beetje naar 'Neapolis'. Als één van de weinigen wellicht houd ik van die sfeer. Het album is natuurlijk niet zo sterk als 'New Gold Dream', maar toch heel goed. Vandaar een 4.

Mee eens, een heel mooi achtergrondverhaal bij de moeilijke ontstaansgeschiedenis van deze release.

Naar aanleiding van de nieuweling Black & White ook deze maar even meegepakt voor de volledigheid. Ik heb SM altijd een warm hart toegedragen, maar tot mijn verdriet is dit nog een stuk minder dan Black & White. User C-Moon vind het een juweeltje. Gelet op hun eerdere werk moeilijk voor te stellen, maar goed, zo heb ik ook mijn favoriete platen waar de rest van Nederland niets in ziet.
In OSATS hoor ik in ieder geval helemaal niets terug van wat ook maar in de buurt komt van hun ooit zo magische sound. 2,5* voor de moeite.

Ik moet me (helaas) bij Edwin aansluiten. Met de beste wil van de wereld kan ik er niet meer dan 2.5 * van maken. Black & White 050505 klinkt gelukkig veel geinspireerder en dynamischer. Door de Silver Box wordt het des te meer duidelijk dat OSATS bleek af steekt tegenover de nummers (en dat zijn ook nog demo's!) van disc 1 en 2 van deze box.

Inzake "Our Secrets ..." heb je blijkbaar 'believers' en 'non-believers', laten we zeggen dat ik bij de believers zit

Wat ik denk een probleem is: mensen vergelijken altijd - wat natuurlijk niet meer dan normaal is - maar OSATS laat zich moeilijk vergelijken, het is echt zo'n album dat iets helemaal iets anders is, het is een album dat je best "an sich" bekijkt, het is om te beginnen qua sfeerscheppin veel donkerder en onaardser dan andere SM albums...
Enfin.. ik ben dus bij die believers

Ik ben een tussenganger, vind het een zeer aardig album maar zo subliem als C-moon vind ik het ook weer niet. DAt deze plaat donkerder en onaardser is dan het "grootse" geluid van de 80's lijkt mij wel duidelijk waarneembaar.

Ben wel blij dat hij is bijgevoegd in ieder geval

Ik ben dus zo iemand die het vroege werk van Simple Minds totaal adoreer en het jaren '90 materiaal ronduit teleurstellend vond. Maar dit album is zeker een stap de goeie richting op. Simple Minds werd echt weer interessant met Back & White 050505.
3,5*

Ik moest 'm hebben, als (oude) Simple Mindsfan. Het ging me alleen maar om de eerste twee cd's; de rest kunnen me echt gestolen worden.
Eeuwig zonde dat The Simple Minds na (wat mij betreft) Sparkle in the Rain zo zijn ontspoord. Ik weet nog dat ik op 3 december 1985 in de Ahoy' naar ze zat te kijken en dacht 'wat is dit voor shitzooi'?' Mijlenver verwijderd van Thirty Frames a second, In Trance as Mission, Factory noem maar op. Wat was Once upon a time verschrikkelijk, zeg. Vroeger had Jim Kerr nog zo'n mooie donkere stem, maar al tijdens The Sparkle in the Rain Tour veranderde dat.
Ik hoop dat er nog oude uitgaven komen van liveconcerten uit de periode 1979-1982...

Hier had ik veel en veel meer van verwacht. De demo's zijn prachtig, tevens de BBC sessies.

Maar waarom al die concerten die menig fan al in goede kwaliteit in zijn/haar platenkast heeft staan?

Waarom niet meer demo's (NGD, Sparkle, en zelfs de demo's van Real Life -Future Shock)

Gemiste kans, echt jammer.

De liveregistratie van New Gold Dream is echt een verschrikking. De verkrachting van deze klassieker is te erg om hier een tweede maal naar te luisteren.
De David Jensen sessies zijn fantastisch! Vooral In Trance as Mission is ongelofelijk goed, vooral het toetsenwerk van McNeil. Hij is toch echt een virtuoos.
Van de demo´s is vooral Careful in Career opzienbarend. Waar de andere demo´s dicht bij het origineel blijven, is Careful in Career een bijna gotisch nummer. Wat een power heeft Kerr hier in z´n stem. De muziek is bijzonder onheilspellend.

Jaaah, wat een meesterwerk is die demo (..yeah..)

Het heeft een tijdje geduurd, maar nu heb ik deze dan eindelijk ook.
De enige ontbrekende in mijn Simple Minds-collectie.
Door het uitgebreide verhaal van c-moon wist ik dus wel een beetje wat ik kon verwachten.
De geluidseffecten vind ik soms prachtig, en zeker knap gedaan, en de nieuwe aanpak zeker gewaagd en pakt bij sommige nummers goed uit.
Wat c-moon al mooi beschreef: het klinkt een beetje onaards.
Toch vind ik zeker niet alles even geslaagd, en op zekere hoogte zelfs rommelig.
Dit album ligt inderdaad een beetje in het verlengde van "Néapolis", maar net iets beter, en dan met nog meer ondergrondse geluiden er aan toegepast.
Ook hoor ik er invloeden van andere artiesten in verwerkt. 'Waiting at the end of the world' verwijst toch wel behoorlijk naar 'Until the end of the world' van U2, zowel qua titel en ook enigzins naar geluid.
Het begin van 'Space' zou zo een intro van een nummer van Moby kunnen zijn, terwijl als het nummer enigzins gevorderd is, ik toch wat oude Bowiaanse invloeden hoor. De totaal bewerkte stem van Jim Kerr is te vergelijken met de bewerkte stem van Bono op "Achtung Baby".
Het begin van het nummer 'Happy is the man' doet me wel heel erg denken aan 'Knocking on heaven's door' van Guns 'n Roses, wat c-moon ook al opmerkte.
Als je dit nummer zou horen zou je denken dat het één van de mislukte projekten van Axl Rose zou zijn, want de beknepen stem lijkt er toch wel erg op en heeft wat mij betreft ook niks met Simple Minds te maken. Dit vind ik dan ook het slechste nummer van deze cd.
Maar niet alles is negatief, er staan ook zeker interessante en mooie dingen op, dit verdient dan ook lof. 'She knows' vind ik wel het beste nummer, en staat bij mij dan ook hoog aangeschreven.
Toch vind ik deze cd bij een fantastisch album als "Black&White 050505" in schril contrast staan.
Zeker knap gemaakt en gewaagd, maar de bewerkte stem, en de niet altijd pakkende nummers maken "Our secrets are the same" voor mij niet tot een topper.
Maar ik wil hier wel bij zeggen; Simple Minds vertonen wel lef en kiezen hier zeker niet de weg van de minste weerstand.

Mooie en waardige bespreking, SoundWave. Al wil ik even opmerken dat 'Knockin' on heaven's door' eigenlijk van BoB Dylan is he
Jim's stem die klinkt als die van Axl Rose? Hm. Dan moet ik toch nog eens luisteren denk ik hoor...

Je hebt daar zeker gelijk in c-moon, 'Knockin' on heaven's door' is inderdaad van Bob Dylan, maar de uitwerking van het nummer zoals Guns 'n Roses het deed, kwam het dichtst overeen met het nummer 'Happy is the man' op het album OSATS, en dan metname de stem van Axl Rose.
Luister inderdaad nog maar eens goed, het heeft er zeker iets van weg.

Ik vind 'happy the man' een draak van een nummer, en dat het van 'knockin'' is gejat is overduidelijk.... maar de stem van 'Axl Rose erken ik er écht niet in hoor...

Ach, maakt niet uit, ik bedoel er ook niet de stem van Jim Kerr mee maar de andere stem die er door heen zit te janken.
Maar je hebt gelijk c-moon, inderdaad een draak van een nummer. Dit is toch wel het slechtste nummer van Simple Minds dat ik ooit gehoord heb. Zo slecht zelfs dat ik bijna denk dat het grappig bedoeld is, want volgens mij moeten ze toch wel in een heel erg melige bui zijn geweest, anders verzin je zoiets gewoon niet.
Nog even een advies voor mensen die hun katten uit de tuin willen jagen, zet het nummer 'Happy is the man' van Simple Minds op en ze lopen jankend weg.
En ik zeg dit niet graag over één van mijn favoriete bands.

Ik ga nu echt eens luisteren naar 'Happy is the man'...

Massochist !

.... nu ben ik toch benieuwd of Musicboy het.. overleefd heeft?

Ik heb het echt probleemloos overleefd. Het nummer stelt niet veel voor, één van hun zwakkere, maar naast rap bv een meesterwerkje. Geen probleem dus, geen allergische reacties, geen nevenwerkingen.

Oef!

ik moet me aansluiten bij de negativo's over dit album. Rommelig, niet goed afgewerkt, en de meeste songs zijn wat mij betreft gewoon niet goed genoeg. De hele mystiek rond de niet-release is misschien wel leuk, maar voor mij volledig terecht dat dit door de platenfirma geweigerd werd.

Helemaal te gek deze box! Eindelijk weer even terug in de tijd met de 1e 2 discs. DIT is waar de Minds goed in waren. Er is ook geen band geweest die ze dit later nog nagedaan heeft. Totdat de heren de stadions ontdekten en 13 in een dozijn mainstream bagger gingen maken. (sorry!) Ik ken geen andere band die zo van een voetstuk zijn gevallen bij mij als de Simple Minds. Voordeel is wel weer dat het eerste werk ZO goed is dat het bijna onmogelijk is om me daar ooit nog van af te helpen. De 1e vier/vijf platen blijven klassiekers... Ik ben hier dus erg blij mee...

Ik heb echt niks met de allereerste en allerlaatste albums van de Simple Minds,degene daartussen dan gelukkig weer wel.
Dit album komt bij mij over als een 10 jaar later nadoen van U2.

Our Secrets are the same hoort bij mijn top 5 SM albums.
Death by Chocolat is m'n favoriet gevolgd door She knows en Hello en sleeping.
Het album Cry is in dezelfde stijl, echter Cry is helaas te zoet-sappig.
Hopelijk maken ze in vervolg op het meer terug naar basic Black And White album een nog heftiger album, afwachten.
Maar eerst naar het concert in Belfast, KICKEN !!!!

Bij een concert van de SM neem ik altijd een spandoek mee
met "OUR SECRETS ARE THE SAME" omdat de roots van de SM
mij diep, diep, diep raken.
Het is mijn enige echte band die me van binnen door hart en ziel door en door raakt.
De Cure en U2 zijn okee, maar de Simple Minds, dat ben ik, Kerr en zijn band zijn mijn god, reeds 30 jaar lang.
Die bezieling van hun muziek in het bijzonder van 1978 t/m 1984 raakt me door merg en been, onbeschrijvelijk heftig en gaaf.
Ze heten niet voor niets de Simple Minds that's www.sosimpleminded.com.

Voor de setlisten van de tour in verband met hun 30 jarig jubileum en vele andere info over de simple minds klik op de site van de aller-grootste SM fan Simon Cornwell simple minds | dream giver redux - simpleminds.org

Ik zie dat ik de enige ben die Death by Chocolate als favoriet heb toegevoegd, onbegrijpelijk want dat vind ik toch echt het beste nummer van OSATS
Ik snap trouwens ook niet dat dit album zo'n lage score krijgt want er zitten echt pareltjes bij.

Zo zie je maar weer hoe smaken verschillen

Kijk eens 4 berichten hoger, ik zal hem even aan de favo nummers toevoegen!

Deze box voegt bijzonder waardevolle improviserende demo's en live-opnames toe aan de reguliere albums, onmisbaar voor de liefhebbende fan. Met 5* doe je dit album absoluut te kort.