Op zich is dit wel een leuk idee. De twee heren die allebei 10 minuten hun eigen ei kwijt kunnen op gitaar en twee songs erbij als toegift (op extended versie een paar meer). Een soort Al Di Meola, Paco de Lucia en John McLaughlin anno 1964, Mij spreekt Bo's Beat me meer aan als Chuck's Beat.
De twee korte songs voegen weinig toe. Wederom wordt When the Saints Go Marching In omgetoverd naar echte R&R. Hoeft van mij niet zo.
Op spotify staat de extended versie, maar de toegevoegde nummers maken op mij minder indruk dan de twee keer 10 minuten ervoor op Stinkey na.
Het album staat op 75 in de 100 Greatest Albums of1964 en in BestEverAlbums op 329.
3,5*