Annie - The A&R EP (2013)

Deze ep is hier volledig te beluisteren.

Mijn eerste indrukken zijn alvast goed. De muziek is misschien wat aan de simpele kant, maar de aanstekelijk popdeuntjes en lekkere synthloopjes weten me vooralsnog voldoende te boeien. Hier ga ik de komende tijd nog van genieten.

Hold On is een erg lekker nummer. De rest is daarentegen wel erg simpel. Makkelijke (eigenlijk gewoon slechte) beats, met een vrouwenstemmetje erover heen die van elke willekeurige zangeres op de radio had kunnen zijn. Leuk voor Slam FM.

1,5*

Hmm, apart. Hold On vind ik wel erg simpel, Back Together daarentegen behoorlijk leuk.

Wat mij betreft kunnen simpel en leuk heel goed samengaan, hoor. Dan moet de muziek natuurlijk niet te simpel zijn (op een gegeven moment is er geen redden meer aan), maar zolang de muziek leuk genoeg klinkt en de eenvoud niet storend wordt hoor je mij niet klagen.

Dat klopt. Vooral in Ralph Macchio is de goedkope beat best een beetje vervelend. De meisjesachtige zang past daar goed bij en maakt van dit nummer een behoorlijk klef en cheesy geheel. Maarrrr: Toch klinkt het leuk en is het verdomd aanstekelijk. Dan doet Annie (in mijn ogen) toch iets goed.

Naast deze guilty pleasure vind ik ook het swingende Hold On erg leuk. Het 'volwassen' geluid van Invisible spreekt me ook aan. Wat een contrast met Ralph Macchio!

Als ik muziek puur op kwaliteit zou beoordelen zou er niet meer dan een krappe voldoende inzitten voor deze ep. Echter: Voor mij is muziek vermaak en vermaak gaat verder dan enkel kwaliteit.

Dat klinkt alsof je dit plat vermaak vindt. Goed vermaak is toch ook een kwaliteit? Ik zou niet weten bij welke release ik zo'n onderscheid kon maken tussen 'kwaliteit' en 'vermaak', voor mij zit daar niet zo'n verschil tussen.

Bij mij roept deze EP in ieder geval wel wat op, de melodieën van met name de laatste twee nummers raken me gewoon en reken ik tot het beste wat ze tot nu toe gedaan heeft. Nu heeft commerciële dancemuziek wel vaker die licht melancholische ondertoon zoals bijvoorbeeld in Mixed Emotions, maar waar het meestal een formulematig en populistisch trucje is, ben ik geneigd Annie wel te geloven. Een bepaalde mijmer heeft altijd in haar muziek gezeten, in welk genre (pop of dance) dat ook was.

Het eerste nummer was een paar maanden terug een single en had heel erg een begin jaren '90 feel over zich, vooral door de clip. Muzikaal is zijn de vroege jaren '90 nog duidelijker hoorbaar in Invisible, waarin de luchtige zang mooi contrasteert met de zwaardere breakbeat/jungle-beat, die me doet denken aan 2 Bad Mice (maar dan iets luchtiger dus). Mooie opbouw naar de break ook en dan zijn er nog de acidgeluidjes om het af te maken. Vette plaat! Hold On deed ik eerder wat tekort, want is best prima. Met name de marimba richting het outro is wel een leuke vondst. Het slotnummer Mixed Emotions is voor mij een instant hit, dit is toch wel een stuk genuanceerder dan hetgeen mijn buurvrouw, fervent Slam FM-luisteraar, altijd op heeft staan.

Sterren per nummer:

4,00 - Back Together
3,50 - Hold On
3,00 - Ralph Macchio
4,50 - Invisible
4,50 - Mixed Emotions

Die laatste twee staan nu op repeat en hebben 5,00-potentie.

Plat vermaak klinkt wel erg negatief. Vermaak is inderdaad ook een kwaliteit en daarom krijgt deze ep ook een goede beoordeling van me.

'Kwaliteit' kun je op meerdere manieren opvatten. Voor mij is kwaliteit het tegenovergestelde van simpele liedjes. Kwaliteit is dus goede composities, mooie teksten, emotionele lading, originaliteit, dat soort zaken.
In mijn ogen loopt deze ep niet over van kwaliteit, maar blijft er toch genoeg over waar ik wel van kan genieten. Vermakelijke muziek dus.

De composities hier zijn toch prima? Al die andere dingen hoor ik hier ook wel in, of in ieder geval net zoveel als in de meeste andere muziek. Kwaliteit is voor mij of iets met me doet, hoe dat dan gebeurt maakt me niet zoveel uit. Dat kan net zo goed door een briljant begaafd musicus zijn als door een 'simpel' liedje. Langs jouw maatstaf is bijna geen enkele popmuziek nog kwalitatief wat mij betreft.

Ja, dat klopt. Ik ben daar eigenlijk vrij streng in. Daar staat wel tegenover dat ik niet zoveel waarde aan kwaliteit hecht als veel anderen doen. Dat compenseert dan weer.

Als ik streng naar een aantal van mijn favoriete artiesten ga kijken moet ik concluderen dat zij ook geen hoge kwaliteit afleveren. In mijn Afrekening staat ook regelmatig muziek die ik kwalitatief niet hoogstaand vind. Dat wil echter nog niet zeggen dat ik het slechte muziek vind.

Ach, iedereen gebruikt een andere maatstaf en andere waardeoordelen. Dat zul je altijd houden. In andermans ogen lijk ik misschien streng of kritisch, maar in de praktijk valt dat reuze mee.

Blijf het apart vinden. Eigenlijk zeg je dat je naar slechte muziek luistert. Dat zou ik nou weer nooit doen.

Ik ga hier trouwens maar eens verhogen, de nummers zijn allemaal in de groei. Ralph Macchio heeft een fijne italo-vibe en in de baslijn van Hold On hoor ik echo's van Break 4 Love, één van de meest gesamplede danceplaten van rond 1990.

Dacht even dat ik de enige was die in de zevende hemel was met deze EP. Gelukkig is er dan nog altijd Herman .

Erg ingewikkeld is het misschien niet, maar stil zitten met dit nummer op is voor mij onmogelijk.

Heel leuke EP. Doet me sterk aan Saint Etienne denken overigens.

Heb deze weer eens opstaan en is toch wel een fantastische EP. Ik vind dit het beste wat Annie tot nu toe gemaakt heeft. Elk nummer is echt raak met prachtige zanglijnen en topproducties. Ben wel met Herman eens dat het tegelijkertijd ook iets dromerigs, mijmerends heeft. Pop wordt niet veel beter dan dit. Verhoog met een halfje!

Die laatste 2 tracks zijn top, nogal een jaren 90 mellow house vibe. Back Together heeft een teveel aan Kylie-style voor me en Ralph Macchio, ja weet niet. Geen slechte pop, zeker niet.