Roy Harper - Man & Myth (2013)

mooie plaat, zeer geinspireerd gezongen, je kunt wel horen dat hij een jaartje ouder is, maar dat vergeef ik hem.

Er doen nogal wat bekende namen op dit album mee, waaronder Andy Irvine, Pete Townsend en Jonathan Wilson. Af en toe vind ik dit album wel erg bombastisch en voor mij iets te pretentieuze teksten.

Tja, dat pretentieuze is zoals ze dat zeggen in de UK "part and parcel" als het gaat om Roy Harper. Zijn teksten zijn bijna van een literair niveau en ze zijn dus niet zo makkelijk te verteren in eerste instantie. Ik heb al een tijdje een fascinatie voor de man maar ken nog niet zo gek veel muziek van hem (Stormcock en HQ zijn de albums die ik ken) en vandaag viel Man & Myth in de bus. Echter, het beste besluit dat ik misschien wel ooit heb genomen is om de man live in actie te zien, nu bijna een week geleden in Bristol. Ik was al in de UK voor een aantal andere concerten en ik mistte net zijn concert in London maar goed, Bristol is twee uur met de trein en ook goed te doen en dus zat ik zondagavond in de Colston Hall samen met een goede vriend en ruim 2 uur lang (voorafgegaan door een half uur Jonathan Wilson) werd ik betoverd door deze man. Wat een stem, wat een performance. Tuurlijk, er zaten wat rafelrandjes aan maar dat maakte het juist ook weer des te interessant.

Gezien zijn opmerking aan het eind van het concert ("I love giving concerts but right now I'd really like to focus on writing") was er sprake van schitterende timing van onze kant. Voorlopig geen concerten meer (en misschien wel nooit meer gezien zijn leeftijd) maar hopelijk dus wel nieuw materiaal, hoewel hij al heeft gehint naar iets van een boek.

Foei, wat is Heaven Is Here een gave song in deze studio versie met het baswerk van Tony Franklin en lekker orgelwerk. Heel andere feel dan de live-versie met alleen de strijkers erbij.

Wat vind je van het album Riven van zijn zoon Nick, Chris? Persoonlijk vind ik dat album een heel stuk beter en zeker ook een heel stuk eigenzinniger.

Ik heb helemaal niks met Nick wat met name komt door zijn stem ben ik bang.

Link

Ondanks de aanwezigheid van Jonathan Wilson (je moet maar net weten dat hij meedoet, want opvallend is zijn bijdrage niet) vind ik hier niet veel aan. Ik heb sowieso niet echt veel met Roy Harper.

Zijn stem klinkt soms ook erg matig. Dat merk je vooral op 'The Enemy', dat ook nog eens een ontiegelijk cliché schema gebruikt.

'Time is Temporary' is al geen verbetering. Het kabbelt en het kabbelt maar voor en Harper neuzelt eroverheen. 'January Man' heeft dat ook wel. Te stoned om nog op een normaal tempo te spelen?

De teksten en de voordrachten zijn inderdaad heel erg pretentieus. Ik trek dat ook niet goed, blegh.

Enkele jaren geleden zag ik Roy Harper in het voorprogramma van Joanna Newsom. Hij maakte maar weinig indruk, ondanks Joanna's mateloze bewondering.

Later zetten Mojo én Uncut dit albums bij de beste van 2013. Nu hebben die magazines nogal wat met oude krokodillen (Leonard Cohen en Neil Young zijn daar nooit minder dan briljant), maar het nummer 'January Man', dat op de cd bij stond bij Mojo, vond ik direct prachtig.

Al zijn de teksten wat hoog gegrepen voor mij, toch worden ze gebracht met een soort grootsheid die heel meeslepend is. Vocaal is dit best indrukwekkend, het gitaarspel en de arrangementen maken het af. Een ontdekking!