Katatonia - Dance of December Souls (1993)

Een fantastisch album met veel emotie erin verwerkt. Geweldige teksten en schitterende gitaarpartijen die mij persoonlijk raken. Wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar wel aanbevolen om te gaan luisteren. 5 sterren.

Meesterwerkje van Katatonia. Goed uitgesponnen songs vol spanning en mooi gitaarwerk. Bij mijn exemplaar zit ook hun eerste ep'tje uit 1992, als extraatje.

Waren er maar meer bands die dit soort doom/death speelde. Zo hoort 't namelijk. (Doom, emotioneel, snap je? ) de grunts zijn ook echt emotioneel en soms lijkt 't wel als Lord seth (de grunter) huilt of dood gaat.

MAAR! ik vindt 't vreselijk jammer dat er maar 5 songs zijn, de intro Seven dreaming souls klinkt wel aardig en ik heb niks tegen intro's. Elohim Meth en Dancing december daarentegen mochten wel 'n nummer zijn, of in ieder geval het begin van een nummer.

Ook klinkt 't einde van Velvet Thorns (Of Drynhwyl) een beetje saai en snel er in geprusts, hetzelfde gelt voor Tomb of Insomnia.

3,5 sterren.

nou, nou, van je enthousiasme is weinig meer over, van een 5 naar een 2.....

Toch maar een 4,5 gegeven. Het einde van Velvelt thorns (Of drynwhyl) is toch niet zo erg. Tomb of Insomnia kon beter, maar is niet slecht.

Aangeraard album voor alle emotionele metal fans!

Ik ken eigenlijk geen band die zo klinkt als Katatonia op dit album. De treurige doom akkoorden zijn besprenkeld met een black metalsausje. Nou is dat niet zo uniek. Maar het geluid en de beleving op deze schijf zijn dat zeker wel. De teksten zijn af en toe wel wat infantiel (Without God) maar dat mag de pret allemaal niet drukken. Over het algemeen is het tempo dus traag. Er zijn wat semiakoestische intermezzo's die buitengewoon effectief zijn. Op gepaste momenten treedt er een versnelling op die het kippenvel alleen maar verder doen verrijzen.

De wanhopige kreten van de zanger (Het boekje geeft aan dat Renkse dat gewoon doet, maar iets zegt mij dat het Blackheim is die hier schreeuwt) gaan door merg en been en zijn zonder meer meeslepend te noemen.

Katatonia evenaarde dit kunststukje niet meer en besloot het hierna over een andere boeg te gooien maar ik heb nimmer een band gehoord die deze draad op de juiste manier voortzette.

Sinds ik een paar jaar geleden Opeth ontdekt had, werd ik nieuwsgierig naar Katatonia.
De zweden maken naar mijn mening nu eenmaal de beste
metal met de nodige diepgang en sfeer.
Deze plaat is erg rauwe doom-metal maar met zoveel sfeer en karakter
dat het wel raar moet gaan wil deze plaat je helemaal niets doen.
De grunts zijn niet de meest strakke, maar met zoveel passie gezongen dat je het Renske graag vergeeft.
Wel is soms te horen dat hij zijn stem forceert, en na deze plaat heeft Michael Akerfeldt de grunts voor zijn rekening genomen .

Ja, grunts van Renkse staat op de inlay te lezen. Ik heb echter heel sterk het vermoeden dat het Blackheim is die de vocalen verzorgt. Luister maar eens naar zijn screams bij Diabolical Masquerade of Bewitched. Opvallend veel gelijkenissen. Wie heeft meer duidelijkheid daarover?

Of ik word oud of ik heb er nooit echt goed naar geluisterd, aangezien een poosje thuis zit trek ik geregeld wat cd's uit de kast de ik al een beste pos niet meer gedraaid heb. Deze valt me wat dat betreft zwaar tegen, er zit gen spanning in, alle nummer kruipen gezapig voort. Vergeleken met het latere werk is het allemaal een heel stuk minder.

Geen spanning misschien. Wel emotie. Sloten vol tranen biggelen langs de wangen als je je door dit Katatonia laat grijpen. Jammer dat die tijden voorgoed voorbij zijn.

jammer? Ik hoor Katatonia liever zoals ze tegenwoordig klinken.

Ik word er ook niet zo door gegrepen. Ik ben het met Eddie eens dat alle nummers maar wat voortkruipen. Redelijk plaatje, maar zeker geen hoogvlieger.

Hoewel ik het "nieuwe" Katatonia ook erg kan waarderen, heeft deze band het niveau van deze schijf m.i. nooit meer weten te halen. Dromigere doom met een fijne vleug blackmetal in een prettig laag tempo met af en toe een kleine versnelling of een fijn akoustisch intermezzo. In 1993 erg welkom tussen alle "evil" en "pure" maniakken die destijds de metalscene overspoelden.

Hoogtepunt het bijna 14 minuten durende Velvet Thorns (of Drynwhyl), waarin de band echt alle registers opentrekt en je met de tranen in de ogen achterlaat in een pikzwarte roes van emoties.

Het is even wennen om Katatonia zo te horen. Met grunts en het spelen van zware doom metal in de trant van Paradise Lost's Gothic. Echter het is een uitstekend album met prima vocalen en heerlijke duistere muziek partijen. Het album zit eigenlijk vol melodie die vooral op een mooie sombere manier gebruikt worden. Mooi is ook om te horen dat de band het tempo af en toe best omhoog durft te gooien, zoals bijvoorbeeld te horen is in het prachtige nummer Velvet Thorns (of Drynwhyl).
Kortom een prachtig eigenzinnig album van deze Zweden.

Mijn 'instapalbum' van Katatonia was Night Is The New Day en vanaf dat album ben ik de band blijven volgen. Nu ben ik me langzamerhand ook in het vroege werk aan het verdiepen.

De doom/death die Katatonia hier laat horen klinkt erg rudimentair, maar is in al z'n eenvoud wel doeltreffend en overtuigend. Toch merk ik dat, naarmate het album vordert, ik me af en toe begin te storen aan de repeterende drumpatronen en de soms wat geforceerde overgangen. Ondanks de kanttekeningen toch een prima debuut. Ik ben benieuwd wat volgt..

Ik vind het geen gekke gedachte, maar ik hoor wel verschil tussen de stemgeluiden. Wat te denken van de heropgenomen demo's uit 1992 die anderhalf jaar geleden zijn vrijgegeven? Renske neemt de vocalen voor zijn rekening en die klinken mijns inziens nog steeds in lijn met dit album.

Het zal best. Waarom zou de verkeerde naam ook gecredit zijn?
Maar het lijkt wel erg op elkaar.

Het album Dance of December Souls verscheen in 1993 en is het debuut van de Zweedse band Katatonia. Als ik naar dit album luister hoor ik meteen dat het uit een tijd komt waarin doom en death metal nog erg rauw en donker klonken. De muziek is langzaam, zwaar en melancholisch. Toch hoor ik ook al melodie en sfeer, iets wat later een belangrijk kenmerk van de band zou worden. Het album voelt als een winterse reis vol verdriet, mysterie en soms een klein beetje hoop.

Het eerste nummer “Seven Dreaming Souls” is een korte opening. Het is een soort intro met  een donkere sfeer. Veel metalalbums uit die periode beginnen zo. Persoonlijk vind ik het niet zo bijzonder. Het past ook niet echt bij de rest van het album en muzikaal gebeurt er weinig. Daarom voelt het een beetje als een verplichte opening. Voor mij heeft het weinig echte waarde.

Daarna begint het echte werk met “Gateways of Bereavement”. Dit nummer is traag, zwaar en dreigend. De gitaren klinken diep en de riff blijft goed hangen. Het tempo is langzaam, wat typisch is voor doom metal. Toch zit er genoeg melodie in om het interessant te houden. De zang klinkt ruw en afstandelijk, wat goed past bij de donkere sfeer. Dit is meteen een sterk nummer op het album. Ik zou het een waardering van 8 geven.

Het derde nummer “In Silence Enshrined” laat meer variatie horen. De muziek wisselt tussen rustige stukken en zwaardere passages. Ook de melodie verandert meerdere keren, waardoor het nummer spannend blijft. Dat maakt het interessant om naar te luisteren. Je hoort hier al dat Katatonia niet alleen zware muziek wil maken, maar ook sfeer en emotie wil laten horen. Dit nummer krijgt van mij ook 8 punten.

“Without God” heeft een titel die erg donker klinkt, maar de muziek voelt minder hopeloos dan je misschien verwacht. De gitaren zijn melancholisch en de sfeer is bijna dromerig. Ondanks het zware geluid hoor ik een soort rustige emotie in het nummer. Het voelt alsof er toch een klein beetje hoop in de muziek zit. Dat maakt het nummer bijzonder. Mijn waardering hiervoor is 7.

Daarna volgt het korte instrumentale stuk “Elohim Meth”. Dit nummer duurt maar ongeveer anderhalve minuut. Het klinkt rustgevend en vormt een soort pauze tussen de langere nummers. Het tempo ligt lager en de sfeer is bijna meditatief. Als intermezzo werkt het goed. Het geeft de luisteraar even ademruimte voordat het album verder gaat. Ik geef dit stukje een 7.

Het lange nummer “Velvet Thorns (Of Drynwhyl)” is een van de meest interessante stukken van het album. Het duurt lang en ontwikkelt zich langzaam. Sommige delen doen zelfs een beetje denken aan progressieve metal, omdat het nummer verschillende muzikale fases heeft. De gitaren bouwen rustig op en de sfeer blijft donker maar mooi. Dit is een indrukwekkend nummer dat veel geduld vraagt van de luisteraar. Waardering: 8.

Voor mij is “Tomb of Insomnia” het echte hoogtepunt van het album. Het nummer heeft veel variatie in tempo en melodie. De muziek vertelt bijna een verhaal. In de tekst lijkt het zelfs een soort tragische liefdesgeschiedenis te beschrijven. De sfeer is intens en emotioneel. Alles komt hier goed samen: de gitaren, de zang en de melancholie. Dit is het prijsnummer van het album. Mijn waardering is 9.

Daarna komt “Dancing December”. Dit nummer voelt een beetje als het vreemde eendje van de plaat. Het past niet echt bij de sfeer van het album. Het mist de kracht en variatie van de andere nummers. Het blijft daardoor minder hangen. Het is zeker niet slecht, maar vergeleken met de rest is het minder bijzonder. Ik geef dit nummer een 6.

De heruitgave van het album bevat ook extra nummers. “Midwinter Gates (Prologue)” is een korte introductie voor de bonus tracks. Daarna komt opnieuw “Without God”, dat wederom een waardering van 3,5 verdient. “Palace of Frost” klinkt als ingetogen metal met een rustige sfeer. Misschien past de titel goed bij het koude gevoel van de muziek. Ook dit nummer krijgt 7.

“The Northern Silence” zet de zang meer op de voorgrond. De zang klinkt hier wat timide en voorzichtig, maar dat past wel bij de melancholische sfeer. Mijn waardering: 7. Het album sluit af met “Crimson Tears (Epilogue)”, een kort instrumentaal slot van nog geen twee minuten. Het voelt als een rustige afsluiting van een donkere reis.

Als geheel vind ik Dance of December Souls een geslaagd debuut. De productie is soms ruw en de muziek vraagt geduld, maar de sfeer is prima. Het album laat al horen dat Katatonia een band is met gevoel voor melancholie en melodie. Voor liefhebbers van donkere en langzame metal is dit een bijzonder album dat nog steeds interessant klinkt.

www.jorrosmuziekkeuze.nl / www.mijn-beste-muziek.nl