Eric Burdon - Soul of a Man (2006)

fantastisch album van ouwe burdon , wat een stem en fantastische composities , moet door iedere muziekliefhebber van ouderwetse r & b eens beluisterd worden

Ziet er inderdaad erg aantrekkelijk uit !

Oeh! Zeer benieuwd, ik was als schoolgaand kind een groot fan van The Animals, mede door dit zelfverzekerde meneertje Burdon.

Review: Eric Burdon - Soul Of A Man

Soul Of A Man is het tweede soloalbum van The Animals' frontman Eric Burdon. Geen rock 'n roll meer voor de verouderde Burdon, maar blues in zijn puurste vorm.

Eric Burdon is de man die samen met zijn band The Animals in de jaren '60 een deel was van de Britse invasie. Jarenlang behoorde de band bij de grootste en eerste rock 'n roll exploitanten van de jaren '60, alle hitlijsten dominerend. Na het album Ark in 1983 heeft de band besloten een einde te maken aan een tijdperk van stevige rock 'n roll. Nu, ruim twintig jaar verder brengt de frontman van The Animals, Eric Burdon, zijn tweede soloalbum uit: Soul Of A Man. Van ruige rock 'n roll is er anno 2007 geen sprake meer voor Burdon. Op zijn laatste plaat zien we een nieuwe Burdon; een man die wel degelijk een zachte en emotionele kant heeft. Die emotionele kant komt tot uiting in de veertien prachtige bluesnummers die het album rijk is. Al deze veertien nummers omschijven het levensverhaal van de jonge Burdon, die in zijn jonge jaren veel heeft moeten doorstaan. Soul Of A Man is een collectie geworden van klassiekers uit de bluesgeschiedenis, waar Burdon een eigen draai aan heeft gegeven. Hij heeft ze er opgenomen en heeft hier en daar de tekst wat aangepast. Als je hierbij Burdon's grauwe stem bij op telt krijg je een geweldig mooie bluesplaat die niemand onberoerd zal laten.

Conclusie:
Het is misschien enigszins jammer dat we niet te maken hebben met veertien originele songs, maar die gedachte lijkt totaal vergeten wanneer je het plaatje in je cd-speler stopt.

Niets op aan te vullen, deze kleine man met z'n grote stem verdient een Grammy Award voor z'n hele oevre.

vanzelfsprekend , heb de ouwe man een paar maand geleden gezien in later with jools holland , amai hij is wel oud geworden maar met klasse !!!

laat die grammy maar komen , de man heeft één van de mooiste stemmen op aard

Daar sluit ik me aan; de meeste tijdgenoten zijn óf dood, of nog maar een schim van zichzelf. Maar de vocale prestatie van Eric Burdon op deze plaat is echt ongelofelijk. Heerlijk album!

topper

geweldig r&b, blues rock album van de destijds 65-jarige Eric Burdon. rauwe en ongepolijste muziek, waar de energie vanaf spat, veelal covers van oude blues grootheden waar hij zich schatplichtig aan voelde, begeleid door een keur aan top sessiemuzikanten en gezongen met zijn dijk van een stem.

up-tempo nummers als "Red Cross Store" (Fred McDowell), "Feeling Blue" (Eric Bibb) met een fraaie blazerssectie, een dampende, vuige versie van de Howlin' Wolf klassieker "Forty Four", een versie die niet onder doet voor die van Little Feat op hun gelijknamige debuutalbum, "Devil Run" (John Bundrick) waar de stoom vanaf vliegt, worden afgewisseld met blues ballads o.a. "GTO" (David Munyon), "Slow Moving Train" (John Keller/Tonio K) en "I Don't Mind" (John Bundrick).

1 van de vele hoogtepunten is "Never Give Up Bllues" (David Munyon) met een fraaie slide gitaar partij.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Johnny Lee Schell en Carl Carlton (guitars, slide guitar), Mike Finnigan (Hammond organ), Reggie McBride (bass), Lenny Castro (percussion) en Ivan Neville (clavinet).

dit album werd opgedragen aan Ray Charles en John Lee Hooker, die tijdens de opnames van dit album kwamen te overlijden, en aan de stad New Orleans.

Album werd geproduceerd door Tony Braunagel

"These songs were recorded in the memory of all the good times and friendships that I had in the crescent city. The South will rise again" (Eric Burdon)