This Mortal Coil - Filigree & Shadow (1986)

Een stuk minder dan het eerste album, maar toch heel genietbaar. Vooral Strenght of Strings vind ik nog altijd geweldig. 3,5*

Deze vind ik juist de beste van de 3. Ik ben vooral verknocht aan de sfeercomposities van Watts en Fryer, die tussen de covers in worden gebracht, zoals “A Heart of Glass” en “Red Rain”.
De combinatie van soberheid, warme stemmen, melodie en elektronische muziek zorgt voor een uniek sfeerconcept. Pijnlijk mooi.

Soms heb je wel eens van die momenten dat je een cd herontdekt: je hebt hem al jaren in de kast maar taant er niet echt meer naar, en dan opeens is daar zo'n moment dat ie weer tevoorschijn komt en je heel erg te pakken neemt.

Ik had dat vandaag met dit tweede album van This Mortal Coil.
Toevallig kwam een nummer (The Jeweller) voorbij op de I-pod shuffle en dacht ik "die cd moet ik in zijn geheel eens op gaan zetten".
Toen ik dat gedaan had kon ik alleen maar concluderen dat mijn 3,5* niet juist gegeven was; er moest een halfje bij.
Enige minpuntje is dat de cd naar het einde toe wat inzakt voor mijn gevoel, maar verder een betoverend mooi album dat zeker vaker gedraaid gaat worden de komende dagen.

Iets minder dan de voorganger, misschien ook wel door de lengte. Maar het blijft wel hele mooie muziek.

Veel minder dan zijn voorganger, maar toch nog beter dan Blood. Je mist de inbreng van Dead Can Dance en Cocteau Twins hier, hoewel Simon Raymonde wel meedoet. De mystiek, die van It'll End afdroop, mist hier volledig. Jammer...

Had helemaal niet door dat dit dezelfde plaat is die ik als dubbele lp heb. Totaal andere hoes en blijkbaar weinig gedraaid. Omdat ik hem toen ook minder vond? Weet het niet meer.
Ga dat de komende dagen maar eens doen, draaien.

Ik heb m laatst weer eens geprobeerd. Album opent voortreffelijk met o.a het prachtige "The Jeweller" en kent ook daarna een paar fraaie momenten. Edoch, overall wordt het album me toch iets teveel gedomineerd door de effectenspielerij van Ivo Watts en blijft het naar mijn smaak een vrij "koud" album. Duurt veels te lang ook. Zeker niet zo sterk als It'll End in Tears.

Ik heb onlangs de box met de drie cd's plus de extra cd met de originele versies van de nummers die werden gecoverd op de kop kunnen tikken. Prachtig! Big Star, Tim Buckley, Talking Heads, Roy Harper, Pearls Before Swines... Heerlijke muziek.

Heeft die box ook een naam peerke?

1983-1991

http://quimby.gnus.org/html/ident/45135.html#45135

Inmiddels toegevoegd En in bestelling.

Ik las net dat Richenel aan dit album had mee gewerkt; nooit geweten.

Wisten jullie dat.... de mannelijke stem in The Jeweller, Tarantula en Strength of Strings wordt gezongen door Dominic Appleton, de voorman van Breathless, een band die sowieso wel wat meer aandacht verdient?

Ik heb m vandaag gekocht op dubbel LP. Luister m deze avond. niets blijft echt hangen maar toch zeer aangenaam om te horen. 4AD dingen uit deze tijd zijn erg vergelijkbaar hiermee.

Er komen nog altijd mooie dingen uit op dat label: Deerhunter, mountain goats, Bon Iver, etc.

Inderdaad een prachtige, karakteristieke stem. Als ik hem op deze plaat hoor met zoveel gevoel en sfeer, kan ik mij nooit aan de indruk onttrekken dat hij - even los van zijn eigen ambities - meer dan uitstekend tot zijn recht zou zijn gekomen als een van de gastzangers van Alan Parsons Project. Dat bedoel ik dus echt als compliment, want ik vind hem minstens van hetzelfde kaliber als Eric Woolfson, Colin Blunstone en Chris Rainbow.

Ja, deze Dominic Appleton had heel groot moeten zijn, maar is om onbegrijpelijke redenen nooit verder gekomen dan - in termen van succes - een uiterst marginale band als Breathless, een band die ik persoonlijk ook in muzikaal opzicht allesbehalve opvallend vind.

japanse remaster van dit album is het aanschaffen waard. Klinkt allemaal wat transparanter en dynamischer

Wat bij dit album nog steeds opvalt, los van het concept van de interactie van diverse 4AD bands, is het waanzinnige artwork van Vaughan Oliver. Ik heb de 2-LP nu weer in mijn handen en dit is toch echt bizar fraai gemaakt en tilt het album ook naar een hoger plan. Dat was toch wel een 4AD dingetje, alles draait om SFEER en een geheel, dus de muziek en het artwork. Het is een beetje elitair en misschien zelfs wel wat snobistisch maar als je zo goed bent dan mag dat ook wel. Ook ik vind dit album wat minder goed als het debuut maar kan het wel weer meer waarderen om de rustiger stukken. Het debuutalbum kwam hier destijds als een mokerslag binnen weet ik nog. Wat ook wel grappig is (maar niet voor je portemonnee) is dat de reissue er weer heel anders uitziet dan het origineel, het lijkt wel wat op elkaar maar ook weer niet. Ze zijn beide de aanschaf waard.

Wat waren de verwachtingen hoog gespannen in 1986 na het debuut van This Mortal Coil. Dat prachtige debuut met bijdrages van Elizabeth Fraser. Dat zij nu er niet meer bij was, dat werd als een flink gemis gevoeld.
De recensies waren zeker lang niet zo lovend als bij het debuut.
IK heb toen vanzelfsprekend de dubbel lp aangeschaft en deze heel veel gedraaid. De kritiek was vooral gericht op de lengte en dat het minder een geheel was. Het verrassende was er ook wel wat van af.
Als ik opnieuw deze plaat beluister (wel op cd, maar het vinyl heb ik nog steeds) is het voor mij een feest van herkenning. Wat heb ik deze dubbel lp vaak beluisterd. En na zoveel jaar, wat is dit nog steeds goed. De 2 leden van This Mortal Coil hebben juist niet enkel het truukje nogmaals gedaan, maar hebben flink wat zijpaden bewandeld. De gastzangers en zangeressen waren vaak niet al te bekend, wel bijna allemaal uit de 4AD stal. Het is daarom misschien wel wat afwisselender dan het debuut, alleen in die tijd werd dat minder gewaardeerd.
Zeker nu vind ik ook de afwisseling juist een meerwaarde hebben en geniet ik optimaal van dit heerlijke album. Het neemt mij weer helemaal net als jaren geleden in een eigen universum. Tijdloze schoonheid.