Rosetta - The Anaesthete (2013)

Redelijk, deze nieuwe van Rosetta. Soms doet het me wel wat aan Neurosis denken, zoals in Oku / the Secrets. De cleane vocals in Hodoku / Compassion hebben ook wel een toegevoegde waarde. Dit nummer zorgt voor een aangename afwisseling en past wonderwel tussen het geschreeuw. De plaatsing van het nummer in het album is ook uitstekend.

Ku / Emptiness en Shugyo / Austerity zijn echter veeeeel te langdradig en saai. Geeuw. Onbegrijpelijk dat ze deze nummers zo lang gemaakt hebben. Hadden ze Ku laten vallen, dan had ik Shugyo nog kunnen aanvaarden als rustige afsluiter, maar nu is het laatste kwartier van het album gewoon doodsaai. Teleurstellend einde van een anders best goeie, maar redelijk standaard, nieuwe post-metalplaat.

Ik ga hier de komende maanden waarschijnlijk redelijk vaak naar luisteren (mogelijks na een tijdje zonder de laatste 2 nummers...), maar memorabel is dit album zeker niet. Was het Rosetta niet geweest, had ik het waarschijnlijk na 1 luisterbeurt aan de kant geschoven.

Op de een of andere manier is Rosetta mij compleet ontgaan als post-metal fan. The Anaesthete was nu te downloaden via Bandcamp (200 gratis downloads) dus dat heb ik maar gedaan. Net klaar met het album en ik vond het eerlijk gezegd oersaai.

Ik heb hetzelfde euvel als met de plaat van Mouth Of The Architect een paar maanden geleden, het sleept enorm. Maar MOTA heeft veel creativiteit, die mis ik hier. Ryu / Tradition is een erg sterke opener en het leek de goede kant op te gaan. Een zware sound die toch heel spacy en melodieus klinkt. Maar daarna verzandde het in standaard post-metal. Ik ga de oudere albums van deze band eens beluisteren, die moeten schijnbaar vele malen beter zijn.

The Galilean Satellites is absoluut een topper binnen het genre, die zou ik zeker eens gaan beluisteren. Het mooiste zou zijn als je de gecomprimeerde versie weet te vinden. Meer daarover staat bij het album zelf vermeld. Van dit nieuwe album heb ik één nummer een tijdje terug al beluisterd en die was oersaai. Deze band hou ik voorlopig even voor gezien.

Die hoes

Ik vind Hodoku / Compassion een goed nummer, maar heeft niets met post-metal te maken. Is meer een sfeervol post-rock nummertje en laat ik daar nu net een zwak voor hebben.

Door de hoes en het nieuwe logo dacht ik echt dat Rosetta ging verrassen met deze nieuwe plaat. Dat ze met iets helemaal anders dan hun vroegere werk zouden afkomen. Helaas. Nu passen het logo en de hoes ook echt niet bij de muziek.

Rosetta had een dalende lijn, maar dit kan onmogelijk van dezelfde band zijn. Wat een rommel.

The Galilean Satellites was nog een briljante plaat, maar alles erna hing met clichés aan elkaar. Zo te lezen kan ik deze wel aan mij voorbij laten gaan. Eeuwig zonde van een band met zo'n veelbelovend debuut.

Eerder gehoord, maar ze kunnen het niveau van het debuut niet meer halen. Zonde.

?

Die is gewoon afschuwelijk. Correct smiley-gebruik van McSavah.

Niet alleen de hoes is afschuwelijk. De muziek is ook van dat niveau.

"Grappig". Ik vind alle hoezen van Rosetta echt verschrikkelijk, behalve deze. Erg fijn.

Deze was een buy & forget. De groep is buiten enkele nummers ook niet echt super tevreden over deze release.
Staan slechts 1 of 2 tracks op die af en toe eens op de playlist belanden, de rest wordt snel weggeklikt.
De ep die even nadien uitkwam was wel klasse.