Clandestine Blaze - Harmony of Struggle (2013)

Clandestine Blaze is de eenpersoonslawaaimaakmachine van Mikko Aspa. Naast enkele andere dingetjes doet hij ook bij Deathspell Omega brullen. Clandestine Blaze is minder ontoegankelijk dan voornoemde gezelschap, maar de bezwerende half grom, half krijs van de voorganger is een gemene deler van beide bands.

Qua stijl grijpt Clandestine Blaze terug op elementen uit de second wave van de black metal. Elementen van vooral Satyricon en Burzum zijn terug te vinden in het verder unieke DNA van de band. Vooral het morbiditeitsgehalte ligt erg hoog. Het voornoemde typische gebrul van de man alsmede het gebruik van fluisterstemmen heeft een transcendentale uitwerking die tegen het decor van de lineaire, maar krachtige en afwisselende black metal een weergaloze kracht meekrijgt. En dat is waar het bij het genre om te doen is. In mijn beleving althans.

Toch blijft er puur wat muzikaliteit betreft ook voldoend te genieten op Harmony Of Struggle. De ruwe riffs zijn erg effectief. Bij vlagen hoor ik wat Bathory, met name in de straffere marstempo's. En de wijze waarop de spaarzame synths ingezet worden, verdient ook een eervolle buiging. De effecten lijden geen eigen leven, maar accentueren slechts. Echt extreem en verwoestend wordt het allemaal niet, maar de krachtige maar rauwe productie geven Clandstine Blaze toch de juiste dosis smerigheid mee.

Harmony Of Struggle is mijn kennismaking met Clandestine Blaze. Schandalig eigenlijk want Mikko brengt al sinds 1999 materiaal uit onder deze vlag. Een aanrader van de eerste orde. Het aantal deelnemers aan de bloederige strijd om de ereplaatsen van mijn jaarlijst begint schrikbarend toe te nemen.