Slow Warm Death - Slow Warm Death (2013)

Met Snowing's John Galm, dus waar blijft Gajarigon?

Ken dit ook nog niet, inderdaad wel benieuwd en had hier eigenlijk ook al wel een stem van Gajarigon verwacht. Meer grungy garagerock dan emo dit trouwens.

Heel anders dan Snowing inderdaad, lijkt ook een totaal verschillende zanger (of zingt John Galm hier niet?).

Vooral als je iedere willekeurige Snowing-track naast Kill You legt zijn alle eventuele vergelijkingen spoorloos. Geen problemen mee. Snowing vind ik maar mwah-mwah, terwijl deze makkelijk een halve dag op repeat kan blijven hangen. Vooral Liar. Heerlijk

Zoals gezegd: Slow Warm Death is echt niet te vergelijken met Snowing (is het nu echt al 2 jaar geleden...) Zelfs de stem van John Galm is bijna onherkenbaar door alle ruis op de nummers, die opgenomen lijken te zijn met een laptop microfoon in hun oefenruimte - sorry ThirdEyedCitizen, daar ga ik weer;). Instrumentaal doen ze me wat denken aan Wolfmother en the White Stripes. Er is niets twinkelend meer te horen in het gitaarspel, wel trage groezelige dreunende gitaar en saai drumwerk. De teksten zijn flauw en nergens blijft er iets van hangen. Vergelijk dat met Snowing waar letterlijk elk nummer geweldige one-liners had. ("Sunspots", "My sea legs are wearing down", "Melissa I've fcuked up", ...)
De zanglijnen zijn bovendien erg monotoon. Misschien spelen ze wel op de hypnotische werking van repetitieve muziek, maar buiten toppers als Kyuss spreekt me dat niet aan, en dus destijds niet de moeite genomen om het toe te voegen. Uit respect voor Galm nog eens beluisterd, maar het laat me nog steeds koud. Nu is er nog hoop, want ik was ook verre van wild van de tour tape van Snowing, terwijl daar wel een eerste ruwe versie van het geweldige 'I Shotgunned a Beer and Went to Bed' opstond.

Voor wie graag wat meer Snowingesque muziek van Galm wilt is er Street Smart Cyclists, die je hier kan voorproeven in ruil voor twee minuten en achtien seconden van je leven.

Goed opgelet vorige keer. Op enkele tracks (o.a. Holy Ghost en Crack) toch erg goed zijn stemgeluid te herkennen. In het begin wel wat minder.

Dit komt vooral omdat het gewoon simpel weg geen emo is en je het ook gewoon niet moet zien als emo band waar jij de fout ingaat(zoals wel vaker). Dit is gewoon pure garage rock gemaakt door een aantal leden die toevallig in een van je favoriete bands spelen. Je moet bands ook geen niet vergelijken maar los van elkaar zien.

Prima plaat dit verder trouwens.