Racer X - Street Lethal (1986)

Debuutalbum van deze Amerikaanse groep uit Los Angeles met volgende line-up: Paul Gilbert (gitaar), Jeff Martin (zang), John Alderete (bass) en Harry Gschoesser (drums). Na dit album werd Scott Travis, later bekend bij Judas Priest, vaste drummer bij Racer X.
Het is een Shrapnel-productie, dus alles over the top met zeer veel aandacht voor het (prachtige) gitaarwerk van de toen negentienjarige axeshredder Paul Gilbert, een uitmuntende ritmesectie die op volle toeren doordendert en een redelijke zanger die geregeld de hoge noten uit de toppen van zijn tenen haalt. Noem het dus power metal, speed metal maar zeer zeker melodieuze heavy metal uit de jaren tachtig.
Het album start met een gitaarsolo, Frenzy, en titelnummer Street Lethal is pure speed metal met dubbele bassdrums en furieuze gitaarsolo. Into The Night laat het tempo eventjes zakken tot het volgende nummer Blowin’ Up the Radio, weer zo’n halsbrekend nummer. Het tempo zakt opnieuw met Hotter Than Fire: waarom die fade-out op het einde, ook zo iets waar ik een hekel aan heb. On the Loose is een midtempo song met meezingrefreinen en nu valt op hoe eentonig de zanger wordt met al die galm op zijn zang, wijlen Carl Albert van Vicious Rumors heeft hier toch destijds een standaard gezet. Bij Loud and Clear gaat het tempo opnieuw de hoogte in en wat een gitaarsolo! Een blik op Wiki vertelt me dat Y.R.O. staat voor “Yngwie Rip-Off, de titel die producer Mike Varney aan het toen titelloze nummer gaf omdat het veel overeenkomsten vertoont (basslijn) met Black Star van Yngwie Malmsteen. Het is dus een instrumentaal nummer met veel gitaarvuurwerk. Dangerous Love en Getaway zijn matige standaardsongs. Rock It doet me denken aan de vroege Van Halen.
Het zijn songs, niet alleen platforms voor het waanzinnige gitaarwerk, de uptempo songs hoor ik wel liever dan de midtempo songs en je hoort me niet klagen. Fans van Yngwie Malmsteen, Vinnie Moore, Tony MacAlpine, Akira Takasaki, Vicious Rumors en consoorten kunnen dit album blind kopen, jullie zullen het zich zeker niet beklagen.

Mike Varney had oor voor talent en Paul Gilbert was zeker een grote, luister maar eens naar dit album, destijds nog US Power Metal genoemd. In het zelfde rijtje te plaatsen als Vicious Rumors en M.A.R.S. Project Driver.

Een album met 2 favourite Racer X tracks: Blowin' Up The Radio & Y.R.O.
Typisch debut album, niet flawless (Rock It is een zeer slechte Van Halen imitatie!) maar met genoeg quality om indruk te maken.

Je moet ervan houden dat sweep-picken, waar Paul Gilbert al direct de plaat mee begint.

Eigenlijk ken ik Racer X alleen omdat Scott Travis daarvan kwam en omdat Paul Glibert er vandaan kwam.

Een degelijke power/speed metalplaat, al vind ik de zanger niet echt geweldig...

Ik ben wel liefhebber van het oude werk van Yngwie Malmsteen en Vinnie Moore. Maar dat wil niet zeggen dat ik Racer X ook waardeer. Ik hoor inderdaad veel snelle solo's dus kwantitatief kom ik niet tekort met de hoeveelheid noten die Paul Gilbert en zijn collegagitarist produceren. Helaas hoor ik niet de meest interessante of spannende noten langskomen. Uitzondering daarop:Het songmateriaal en het stemgeluid van de zanger helpen voor mij ook niet echt mee.